ไม่เหมือนเดิม..
ไม่มีอะไรคงเดิม แม้แต่ฟ้าก็เปลี่ยนไป

เข็มนาฬิกายังคงเดินเอื่อยแต่ยังเดินเรื่อยๆไม่หยุดพัก ต่างจากเราที่เริ่มล้าและหยุดก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ไร้จุดหมาย

'แม่รักลูกนะ'

ข้อความที่ขึ้นบนหน้าจอสว่างวาบก่อนดับวูบไป เสียงเครื่องสี่เหลี่ยมแจ้งเตือนยังวนอยู่ในหัวราวกับเราย้อนเวลาไปยังช่วงนั้น ช่วงที่เสียงของใครบางคนเอ่ยด้วยความรัก

'หลับตาลงซะ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง'

เสียงฉันดังในหัวก่อนที่มันจะเงียบลงอีกครั้ง และคงไม่มีเสียงอะไรอื่นอีกนอกจากเสียงของเข็มนาฬิกาเดินวนตามหน้าที่ของมัน

ง่วงแล้วแต่ไม่หลับ


ฉันพึมพำกับตัวเองแต่ก็ยังคงปล่อยให้ดวงตาคล้ำและเปลือกตาแสนล้ายังคงปรือมองหน้าจอทั้งแบบนั้น

ไม่รู้เพราะหลับไม่ได้หรือเพราะไม่อยากหลับกันแน่ นึกสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้

พอนึกเรื่องนี้ก็เหมือนได้มองย้อนไปยังอดีตบนหน้าจอของความทรงจำที่เล่นขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

ทำไม...ทำไม!!!!??
เสียงตะคอกในใจดังก้องไปทุกโสตประสาทก่อนจะหายไปราวกับไม่เกิดขึ้นเลย
ทำไม...ทำไมถึง....
มันดังขึ้นอย่างแผ่วเบาก่อนที่ภาพของเด็กสาววัย 8 ปี กำลังวิ่งเล่นกับชายที่ไม่น่าไว้วางใจ

เธอคนนั้นเข้าไปซ่อนตัวกับชายคนนั้นก่อนที่จะ.....

'โดนข่มขืน'

น่าแปลก ที่ใบหน้าของเด็กคนนั้นไม่ได้หวาดกลัวเลย แต่ก็ไม่ได้ยินดีกับสิ่งที่เกิดขึ้น 
อีกแล้ว....โดนรังแกอีกแล้ว
เธอเพียงนึกในใจก่อนที่ทุกอย่างจะจบลงโดยที่เธอไม่รู้สึกอะไรเลย

ไม่มีความรู้สึกกลัว

ไม่มีความรู้สึกดี

ไม่มีอะไรเลย


.
.
.

เรียนให้ได้ดีกว่านี้หน่อย เกรดไม่ดีแล้วนะ
เสียงของหญิงวัยกลางคนเอ่ยพร้อมใบหน้าที่เดาไม่ถูกว่าคิดอะไรจ้องมายังเธอที่ยืนอยู่

เธอในวัย 16 ปี

การเรียนไม่ได้เด่น กิจกรรมไม่ได้ดัง หน้าตาไม่ได้ดี ไม่มีอะไรที่น่าจดจำ

นั่นคือตัวฉัน ใช่ เรื่องที่คุณอ่านอยู่มันคือฉันเอง

การเรียนก็ครึ่งๆกลางๆ ไม่เด่นสักวิชา
กีฬาไม่ได้เริ่ดสักชนิด
หน้าตาก็บ้านๆ
ไม่มีดีสักอย่าง......

น่าตลกที่ฉันละทิ้งตัวตนไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงตัวตลกให้คนอื่นขำและเยอะเย้ยเพียงเท่านั้น

เป็นเพียงแค่ไอ้โง่ที่โดนย่ำยีในทุกวันเพียงแค่นั้น

และที่สุดของช่วงวัยที่ฉันคิดว่าดีที่สุดคงเป็นช่วง
.
.
.
อะไรนะ!? เป็นซึมเศร้า??
เสียงของคนเป็นแม่เอ่ยพร้อมกับปากที่สั่นเครือของฉัน 

จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพูดอะไรกัน จำไม่ได้ด้วยว่าที่ทะเลาะกันสุดท้ายแล้วจบแบบไหน จำไม่ได้เลยแต่ว่า

มันเป็นครั้งแรกที่เปิดใจคุยกันระหว่างเรา
เหมือนจะเลวร้ายแต่ก็ดี อย่างน้อยคงไม่มีอะไรแย่ไปมากกว่านี้แล้ว? หรือเปล่านะ?

2 หมื่น!?!? พี่จะบ้าเรอะหนูไม่มีหรอก!!!
เสียงของฉันที่ตวาดใส่โทรศัพท์ก่อนที่ปลายสายจะบ่นงึมงำตามประสา

ฉันที่อยากหางานไวๆ จนใช้ทางลัด ไม่สนว่าจะโดนหลอกไหมแต่....

การลงทุนมีความเสี่ยงอยู่แล้วไม่ใช่หรอ?

ในขณะที่ตั้งใจทำงานหาเงินอยู่นั้น ระยะเวลาที่เขาให้มาช่างสั้นจนฉันไม่ทันคิด พ่นคำโกหกอย่างไม่ยั้งสติ ให้ที่บ้านฟังก่อนกลับไปเรียนต่อ

จนท้ายที่สุด ก็ล้มเลิกทุกอย่างด้วยความตาย มันสิ้นสุดตรงนั้น

อย่าทำแบบนี้อีกนะแม่เป็นห่วง ไม่สงสารแม่หรอ?
สงสารสิ....ที่ทำเพื่อให้ทุกคนไม่ต้องลำบาก..

ทำเพื่อให้ทุกคนได้มีความสุขโดยไม่มีเรา

มีความสุข....ต่อไป....

ความตายอยู่เคียงข้างฉันเสมอ เหมือนเพื่อนรู้ใจที่รอให้ฉันเข้าหาตลอดเวลา

ฉันพร้อมจะปลิดชีพตัวเองเสมอถ้ามีโอกาส 

รู้ไหมว่าคนเปลี่ยนไปเสมอ
ใช่ ไม่มีใครเหมือนเดิม 

ที่ไม่เคยรู้สึกในวัยเด็ก เพราะชินชากับการโดนกลั่นแกล้งโดยไม่ได้รับความช่วยเหลือ
ที่ไม่แสดงออกว่ารู้สึก เพราะรู้ว่าทำไปก็ไม่มีความหมาย
ที่ไม่ขอความช่วยเหลือ เพราะไม่อยากให้มาสมเพช

เปลี่ยนครั้งแรกจากชินชาเป็นเก็บซ่อน จากเก็บซ่อนเป็นคนขี้ขลาด

เปลี่ยนไปเหมือนกันเนอะ.....
ล่าสุด คือไร้ความเชื่อใจ ไร้ความศรัทธา
ฉันไม่มีศรัทธาอีกแล้ว ไม่นับถือ ไม่เคารพสิ่งใด ไม่เชื่อแม้แต่....คนในครอบครัว 

สุดท้ายฉันก็ไม่เหลือใคร

ไม่มีใครที่จะมาเคียงข้างฉัน

เวลาเปลี่ยนไป คนก็ต้องเปลี่ยนไป

อาจจะเข้มแข็งขึ้น หรืออ่อนแอลง

อาจจะเย็นชามาขึ้นเพราะบาดแผล

หรือ

อาจจะหายตายจากโลกไปแล้วก็ได้


SHARE
Writer
Petoosan
Petoosan
Depression

Comments