เราพบกันเพื่อเพียงรอวันสูญหายจากกันและกัน
ช่วงนี้คงเป็นช่วงที่หนักมากๆช่วงหนึ่ง
เรื่องต่างๆที่เข้ามา
ก็หนักไม่น้อยเลยทีเดียวเชียวแหละ
ดูหนัง ฟังเพลงที่ชอบ ทำอะไรก็ยังไม่หาย
ไม่ทำให้หายเลย
ไม่ได้มีเรื่องให้คิดขนาดนี้มานานพอสมควรเลยนะ
เอาเป็นว่าจะไม่บอกให้ชัด ว่าเรื่องอะไร
แต่ถ้าหากอ่านเรื่อยลงไป
ก็คงจะรู้ได้ด้วยตัวเอง


แต่ ช้าก่อน
เธอไม่มีวันเข้าใจเรื่องเล่า ถ้าเธอไม่ได้รู้สึก

เธอจะไม่มีวันรับรู้ถึงความรู้สึกของคนที่ยืนอยู่ที่ตรงจุดนี้เลย ไม่เลย

ฉันเคยคิดว่า
การรักใครสักคนมากๆนั้นเป็นเรื่องดี
การให้ใครสักคนไปทั้งหัวใจ
ให้ไปทั้งหมดที่มี นั้นคงเป็นสิ่งที่สวยงามและคงมีค่าอย่างไม่สามารถเปรียบกับสิ่งของราคาแพงหรือสิ่งหรูหราใดๆได้เลย

แต่ใครเล่าจะรู้
ว่าการเป็นคนแบบนั้นแหละ
การเป็นคนที่ให้ใจใครสักคนไปโดยไม่มีกำแพง
จะได้รับกลับมาซึ่งความเจ็บปวดและความเสียใจ

เพียงแค่ชั่ววินาทีที่นึกถึง
มันคือความทรมานที่ขอใช้คำว่า ทรมานไปทั้งใจ ความรู้สึกหน่วงๆและหายใจไม่ทั่วท้องอย่างอึดอัดบอกไม่ถูก
มันแฝงตัวอยู่รวมกับความกลัวข้างในใจ
พอบรรยากาศมันพาไป
มือมันก็กลับไปกดย้อนอ่านข้อความที่เคยส่งหากันทุกที ทุกครั้งที่นึกถึงจะรู้สึกเจ็บหน่วงข้างในใจเสมอ แต่แปลกนะ
ที่ฉันยังรู้สึกว่า
ผีเสื้อที่เคยบินในท้องก็ยังอยู่



มันอาจจะดูขี้แพ้นะ
ถ้าฉันบอกว่า

ฉันยังรู้สึก
ขี้แพ้สิ้นดี
หลายๆที่ที่เคยไป อะไรอะไรที่เคยทำด้วยกัน
ตอนที่ยังมีเขา
ทุกอย่างมันล้วนยังอยู่ในใจ




ใครกันนะที่เคยงอแงว่าอยากได้ยินเสียง
ใครที่ง่วงแล้วไม่ยอมนอน
เพราะเราไม่ยอมกดวางสาย
ใครที่โทรมาหาเพราะทางเดินมันมืด
ใครที่เขินก่อนตลอดเวลาฉันบอกว่าคิดถึง
ใครคนหนึ่งที่ฉันบอกใครต่อใครว่าเขาเป็นพี่สาวที่เก่งที่สุดที่ฉันรู้จัก เขาน่ารักและนิสัยดีเป็นไหนๆ
ใครคนนั้นที่ฉันนึกถึงเขาอยู่บ่อยครั้ง ข้างในใจ
ใครคนที่เข้ามาทำให้ฉันรู้จักความธรรมดาที่พิเศษที่สุดในโลกเลย


ขอโทษที่ชอบทำเหมือนไม่ห่วง
แต่ที่จริงเป็นห่วงแทบจะแย่
ขอโทษที่บางครั้งไม่กล้าบอกคิดถึง
ทั้งๆที่ทดไว้ในใจจนจะไม่เหลือที่อยู่แล้ว
ขอโทษที่ไม่เคยบอกว่ารัก
จนกระทั่งไม่มีโอกาสให้บอกแล้ว
ถึงรู้... ว่ารัก



ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเขาอยากจะจำมันหรือเปล่า
และถึงแม้ว่าไม่อยากจำ
ก็ไม่เป็นไร
เชิญเป็นคนลืม
ฉันจะเป็นคนจำมันทั้งหมดเอง




ขอโทษ ที่ตอนนี้คงเป็นเหตุผลที่ทำให้ยิ้มไม่ได้
และขอบคุณนะ สำหรับทุกครั้งที่ทำให้ยิ้มได้



มันเกิดขึ้นไม่นาน
แต่ฉันดีใจนะ
ที่ครั้งหนึ่งฉันได้มีช่วงเวลาช่วงหนึ่งกับเขา
ช่วงเวลาที่ฉันเองก็ไม่เคยคิด
ว่าครั้งหนึ่งจะได้มี







ฉันไม่หวัง
แต่ฉันก็ยังเสียใจ

ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะ

หรือฉันคิดไปเองว่าไม่หวัง
ฉันหลอกตัวเองว่าไม่ได้หวังมาโดยตลอด
ฉันเองก็ไม่แน่ใจ


ฉันไม่อยากพูดว่าฉันอยากskipช่วงเวลานี้ไป
แต่ฉันก็ไม่ได้ชอบให้ตัวเองมานั่งทุกข์ใจแบบนี้หรอกนะ ฉันเองก็ไม่ชอบเห็นตัวเองเศร้าใจสักเท่าไหร่หรอก


ยังมีเรื่องราวมากมายที่ฉันยังไม่เข้าใจ
และคงรอให้ฉันเข้าใจ
ฉันต้องเดินต่อในวันไหนสักวันหนึ่ง


ฉันเหนื่อยล้ามากเกินกว่าจะเดินต่อตอนนี้ได้
แต่คงจะมีสักวันที่ใจฉันแข็งแรงพอ
หยุดพักใจตัวเองก่อน
ตรงที่ไม่มีใคร
แค่ตัวฉัน หัวใจ และสายลม

ขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เราเจอกัน
ที่ตรงนั้นจะสวยงามเสมอในความทรงจำของฉัน
ถึงแม้ตอนนี้สีของช่วงเวลานั้นอาจจะยังดูหมองหม่น แต่สักวันมันคงจะกลายเป็นช่วงเวลาที่ทุกครั้งที่กลับมานึกถึง จะเต็มไปด้วยรอยยิ้มแหละนะ ฉันคิดว่าอย่างนั้น 

ไม่รู้ว่าพี่เค้าจะมาอ่านเรื่องนี้มั้ย
แต่ถ้าอ่านอยู่
พี่อย่ากังวลกับเรื่องแย่ๆที่พี่เจอนะ
ไม่ว่าจะเรื่องอะไร แล้วก็อย่าลืม
ดื่มน้ำเยอะๆ พักผ่อนให้มากๆ
นอนหลับให้เต็มอิ่ม กินข้าวให้อร่อยทุกมื้อนะ
ถ้ามีสอบขอให้ตั้งใจ
และหนูอยากเห็นพี่ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองชอบ
เหมือนที่พี่เคยบอกหนู

เวลาไม่เหลือใครก็ยังนึกถึงหนูได้เหมือนเดิม
เข้มแข็งกับทุกเรื่องด้วยนะรู้มั้ย
หนูคิดว่าหนูเข้มแข็งพอที่จะไม่รู้สึกอะไรในวันนี้
แต่จริงๆแล้วหนูไม่ใช่คนเข้มแข็งอย่างนั้นเลย
หนูก็แค่หนู 
หนูยังอ่อนแอให้กับเรื่องของพี่อยู่




แต่ไม่ว่ายังไง
เธอจะยังเป็นเจ้าหญิงในใจฉัน
และจะเป็นเธอเท่านั้น

เพลงนี้ยกให้
:—)


I wrote this for you , my sun

SHARE

Comments