บาร์หวนคนึง
มันเคยเหมือนเดิมไหม?

เสียงของใจดังเอ่ยทักฉันที่นั่งอยู่ในบาร์อย่างไร้สตินั่งเอนตัวหัวพาดบนโต๊ะบาร์ด้านหน้าบาเทนเดอร์ 
ไหวไหมครับคุณ?
เสียงชายหนุ่มเอ่ย
ไหวค่ะ ขอเตกิล่าทีนึงค่ะ
ฉันเอ่ยพลางขยับแขนพับชันหน้าขึ้น ผมประไหลปรกใบหน้าไปครึ่งสายตาที่พร่าเริ่มชัดขึ้นมาเล็กน้อย

ใครจะไปรู้ว่าอดีตของฉันมันเลวร้ายแค่ไหน?
ฉันเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาก่อนที่ชายบาร์เทนเดอร์จะวางแก้วที่ฉันสั่ง ไม่ทันที่มันจะแตะโต๊ะฉันก็คว้ายกดื่มทันที
น้ำเปล่านี่?
ฉันพึมพำพลางเงยหน้ามองชายที่อยู่ตรงหน้าแบบตำหนิ แต่เขากลับยิ้มเล็กน้อยก่อนเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา
คุณเริ่มเมาแล้วนะครับคุณลูกค้า
ฉันส่ายหัวพลางสั่งเตกิล่าและเบอร์เบินมาอย่างละแก้ว ก่อนที่จะปล่อยให้ตัวเองได้จมไปกับความคิดอีกครั้ง

วัยเด็กที่ร่าเริงแจ่มใส แต่ก็อ่อนแอเมื่อถูกแกล้ง ใช่ มันน่าเจ็บใจทั้งที่อีกฝ่ายอ่อนกว่าแต่ฉันกลับโดนกลั่นแกล้งแม้ว่าจะบอกทุกคนแต่พวกเขากลับหัวเราะเบาๆเพียงเท่านั้น

ไม่มีใครคิดจะบอกวิธีหรือทางออกให้เลย
ฉันคิด แต่ความใสซื่อทำให้ฉันหน้าชาไปหลายครั้ง หลายเรื่องที่เคยเอ่ยแต่พวกเขากลับไม่เห็นค่ามัน

ใช่ พวกเขาปล่อยเลยมัน กว่าจะรู้ตัวก็สายไปแล้ว

ในวัยเพียง 8 ปีหรืออาจจะ 9 ปี ฉันได้มีเพื่อนต่างวัยเป็นชายผู้หนึ่งที่เขาอาจจะดูไม่น่าเชื่อถือนักในสายตาของฉันในตอนนี้

ในตอนแรกเขาก็ดูเป็นคนดีหากแต่....
วันที่เขาตัดสินใจข่มขืนฉันโดยที่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
เขาทำแบบนั้นสิ่งที่ฉันรู้สึกตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้คือ
ความว่างเปล่า
ฉันไม่ได้รู้สึกอะไร ไม่มีความรู้สึกอีกแล้ว ฉันไม่ไว้ใจใคร ไม่อยากบอกใคร ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น

พอจบเรื่องนั้นมันก็เงียบหายเข้ากลีบเมฆ ไม่ใช่เพราะผู้ใหญ่รู้เพราะเขาไม่รู้เลยต่างหาก

เขาไม่เคยรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ไม่เคยรู้เลย

นั่นคือจุดเริ่มต้นของหลุมดำที่กว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด
ฉันคว้าเตกิล่าลงคอรวดเดียวหมดก่อนจะเอาหน้าผากแตะขอบโต๊ะและจมกับความจำในอดีตที่สานต่อบาดแผลอีกครั้ง

ต้องตั้งใจเรียนนะ
คำพูดที่หลุดมาจากปากบุพการีที่รัก ส่งผลให้ฉันที่ใสซื่อ(จอมปลอม)ตั้งใจเรียนในทุกๆด้าน แม้ว่าตนจะไม่เก่งเลยก็ตาม

พอโตขึ้นอีกหน่อยหญิงวัยกลางคนผู้ที่ฉันเรียกว่า ป้า ก็ได้เอ่ยขึ้นมาอีกว่า
เรียนครูนะ
เหมือนเส้นทางฉันขีดมาแบบนี้แล้วต้องไปทั้งที่ใจไม่อยาก คนแบบฉันจะทำอะไรได้?
มีปัญญาสอนคนด้วยหรอ?
ฉันเอ่ยถามตัวเอง ในวัยเยาว์ก่อนส่ายหน้าไปมา

ตั้งใจเรียนนะ อย่าให้เกรดตก เรียนให้ได้เกรดสูงๆ

เรียนยังไงให้ติดศูนย์!?
เสียงตวาดดังขึ้นจนใจสั่นไหวด้วยความกลัว ฉันไม่เคยคิดว่าจะเจอแบบนี้

ทำไม?

เรียนยังไง?

ใครมันจะไปรู้วะ?
ฉันบ่นพึมพำก่อนยกดื่มอีกแก้วที่สั่งพร้อมสั่งเพิ่มอีกทีละสองแก้ว

พวกเขาไม่เคยเข้าใจฉันเลย ไม่เคยเลย ไม่เลยซักนิด

พวกเขาก็เป็นแค่คนที่วาดแผนผังชีวิตให้คนอื่นโดยที่ไม่รู้ว่าคนๆนั้นต้องการไหม?

อิจฉา ใช่ ฉันอิจฉาเพื่อนตัวเองทุกคนที่มีสิทธิเลือกความฝันของตัวเองได้ ใช้ชีวิตด้วยตัวเองได้ เลือกทุกอย่างด้วยตัวเองได้

แต่ดูฉันสิ!! ฉันเคยมีทางเลือกด้วยหรอ?

ตั้งแต่เรียนมาฉันก็ได้ที่ๆ พวกเขาเขียนไว้ทั้งนั้น ลำดับความฝันที่อยากจะเป็นคืออะไรฉันไม่เคยมีมันด้วยซ้ำ

การเรียนที่เรียนเพื่อการได้รับการยอมรับ เรียนเพื่อให้เขาบอกกับเราว่า
ดีใจนะ ภูมิใจในตัวหนูนะ
แค่คำง่ายๆที่ไม่เคยได้เลย ไม่เคยได้มันมาเลย

ทุกคำพูดที่อยากบอกก็ถูกกลืนลงคอหายไปไหนก็ไม่รู้หมด ความขมขื่นที่มีก็ถูกกลืนโดยหลุมดำที่อยู่ในใจไปจนหมดสิ้น
แต่มันไม่ได้หมดไป
มันยังอยู่ เพียงแค่ฤทธิ์ของมันยังไม่ออก เหมือนแผลที่ยังไม่เน่าเพียงเท่านั้น

ฉันคงทำได้แค่ รอ รอให้แผลเน่าเฟะและตายไปเพียงแค่นั้น

รอได้เพียงแค่นั้นจริงๆ 

รออยู่ในบาร์ที่ทำให้นึกหวนคนึงถึงอดีตที่กัดกินร่างกายจนด้านชาไปแล้วแบบนี้....


SHARE
Writer
Petoosan
Petoosan
Depression

Comments