[SF] SUPPORO "Minkyeong x yebin" #4


มินกยองยังคงหายไปจนวันนี้ เยบินนอนซุกตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่ม สองทุ่มครึ่ง มืดไปทั่งตึก และไม่มีเสียงอะไรเลยด้วยซ้ำ เยบินไม่มีคอนแทคของมินกยองเลย ทำไมอยู่ดีๆพี่เขาก็หายไปแบบนี้อีกแล้ว

(MinkyeongY add you)

เหมือนได้ยินอย่างไงอย่างงั้น 

(คือ พี่อยากจะชวนไปจุดชมวิวเเถวนี้ค่ะ เมื่อวานไปมาสวยดีนะ)

"ดึกแล้วค่ะ ไม่อยากไปแล้ว"

(อ่าา ไม่เป็นไรค่ะ พรุ่งนี้ก็ได้เนอะ)

"มาหาได้ไหม"

รู้สึกเป็นคนโง่อีกแล้ว เหตุการณ์เมื่อวานทำให้เยบินรู้สึกเหมือนเดิมอีกแล้ว ขาดพี่เขาไม่ได้เลย พี่เขาพึ่งเลิกกับแฟนนะ คำถามนี้วนเข้ามาในหัวครั้งแล้วครั้งเล่า 

(มีอะไรรึเปล่า)

"มาหาหน่อยนะคะ"

มินกยองแทบจะวิ่งฝ่าอากาศที่หนาวเหน็บเพื่อให้ถึงตึกของคนที่เรีนกหาให้ไวที่สุด มินกยองหายไป ที่มินกยองหายไป ไม่ใช่ว่าหนีไปไหน เขาแค่ขอเวลาตัวเองไปคิดทบทวนว่าสิ่งที่ทำถูกจริงรึเปล่า ร้านเหล้าในตัวเมืองซัปโปโร ถูกมินกยองเข้าแล้วเข้าอีกในเวลาที่เขาหายไป คอนแทคของเยบินถูกมินกยองอ้อนแล้วอ้อนอีกจากซอลลา และช่วงเวลาที่หายไป มันทำให้มินกยองมั่นใจว่าเธอจะไม่ทิ้งเยบินไปไหนแล้ว และจะดูแลให้ดีกว่าเดิมด้วยมินกยองยืนมือยาวเคาะประตูห้อง เยบิินในชุดนอน สีชมพู เดินเปิดประตูพร้อมน้ำตาไหลพรากเป็นคราบ  

"เยบินร้องไห้ทำไม"
มินกยองทำหน้างงภายใต้แว่นสายตา

"หนูจะดูเป็นคนโง่ไหมถ้าบอกว่าคิดถึง คิดถึงพี่มากๆ ตั้งแต่คืนนั้นแล้วพี่หายไป จะดูเป็นคนเลวไหมถ้าจะบอกว่าห้ามใจตัวเองไม่เคยได้ คิดถึงพี่ตลอด ทำไม..ทำไมต้องมาหลงพี่อีกแล้ว ฮ..ฮึก"

มือเล็กทุบลงบนเสื้อไหมพรมของมินกยอง ทุบจนคนโดนทุบก็คงจะเจ็บ มินกยองไม่ได้ห้าม ปล่อยให้ทุบไปเรื่อยๆ จนมินกยองต้องคว่าตัวคนน้องมากอด แล้วดันตัวเข้าไปในห้อง 

"ไหนสัญญาไว้แล้วว่าตะไม่ขี้แยไง ทำไมยังร้องไห้ ฝนก็ไม่ตกนิ"

"ไม่ขำนะคะ"

"ไม่ขำแล้วยิ้มทำไม หื้ม555"

"พี่อ่ะ" เยบินยิ้มใต้น้ำตาที่ชุ่ม
มินกยองใช้แขนเสื้อเช็ดเบาๆแล้วค่อยให้พยุงให้เยบินนั่งลงบนโซฟา เราจังคงกอดกันอยู่และกอดแน่นขึ้นเรื่อย เยบินยังซบหน้าอยู่บนบ่า มือของเยบินลูบวนที่หลังคอ จนมินกยองตกใจว่ารู้ได้ไงว่สเขามีรอยสัก 

"หื้ม รู้ได้ไงว่าพี่มีรอยสักคะ?"

"ก็เห็นน่ารักดีนะคะ ไม่คิดว่าจะสักไหนบอกกลัวเข็ม"

"ก็คิดถึง...คิดถึงจริงๆนะ"

"อื้อ ความรู้เดียวกัน"

เเสงสึม่วงจากสปอตไลท์ของตึกสาดส่องเบาๆลอดหน้าต่างห้อง เยบินยิ้มในขณะที่ซุกหน้าแดงๆไว้กับเสื้อของมินกยอง 

"แล้วสร้อยที่เราให้พี่เนี่ย พี่ยังไม่ได้ใส่เลย"

"ทำไมไม่ใส่"
ก็...กลัวเก่า"อื้อ น่ารัก"

ใบหน้าของมินกยองและเยบินมองกัน ภายใต้แว่นตาสายตาของมินกยองยังอบอุ่นและเจ้าเลห์เสมอ เยบินไม่รุ้จะต้องแพ้สายตาแบบนี้ไปถึงไหนในขณะที่สายตาของมินกยองกำลังมองเยบิน
สายตาของเยบิน ก็ยังคงอ่อนนุ่ม เหมือนเดิมริมฝีปากของเราประกบกันโดยไม่รู้ตัว แค่ประกบไว้เฉยๆไม่ได้ขยับ ทำไมรสชาติมันถึงได้หวานแบบนี้ มินกยองใช้ลิ้นเล็กดันริมฝีปากของเยบินให้เปิดออก ลิ้นเล็กสำรวจจนพอใจ 

"อ..อื้อ"

เยบินพอจะได้กลิ่นนิโคตินเบาๆผสมกับกลิ่นแอลกอฮอลล์ มันไม่ได้เหม็นแต่ทำให้รู้ว่าเขาหายไปสุบบุหรี่และกินเหล้ามา มันดูมีเสน่ห์มากๆเวลากลิ่นนี้ฟุ้งอยู่กับมินกยอง ถึงเยบินจะไม่ชอบกลิ่นนี้เลยด้วยซ้ำ จูบสองเราเนิ่นนานจนเกินเวลา ไปนาน เราไม่ได้เมื่อยล้าต่อการจูบเลยแม้แต่น้อย รสชาติหวาน เฟื่อน ขึ้นเรื่อยๆ มินกยองตั้งสติแล้วจึงผละออก เพราะคนน้องเหมือนไม่มีอากาศหายใจแล้ว

มือของมินกยองเอ้อมเช็ดคราบน้ำสีใส ที่เปอระมุมปากตาแป๋วของเยบินเอาแต่มองจนมินกยองจะละลายติดตาเยบินไปแล้ว 

''อื้อ...''

''คืนนี้พี่จะกลับหอยังไงดีเนี่ย''

''ไม่กลับได้ไหม''เยบินทิ้งระยะ''อยู่กับหนูหน่อย ฝนจะตกอีกแล้ว''

มินกยองยิ้ม เราสองคนยิ้มให้กันหรอเนี่ย อบอุ่นละมุน 



และก็จบลงที่เตียงนอนเราไม่ได้จูบปากกันต่อ เราไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านอนกอดมินกยองหลับอยู่ และเยบินกำลังจะหลับตามไปอีกคน มันเป็นค่ำคืนที่กำกวม แต่ก็มีความสุขไม่แพ้กันเลย พอมีมินกยองก้เหมือนมีเครื่องป้องกันฝนตกคร้ังนี้ไม่ต้องนอนร้องไห้แล้ว

.
.
.
TBC

นั้นและครัฟ

#ซัปโปโรแลกเปลี่ยน

SHARE
Written in this book
SUPPORO
เมื่อโลกมันกลม
Writer
toneny
shipper person 。
แต่งกาก แต่แต่งด้วยใจนะ : ) @pinkness_BJH

Comments