Pretty Liar
"ทุกคนแม่งเป็นเหี้ยอะไรกันไปหมด บอกรักกูแล้วสุดท้ายก็ไปมีคนอื่น" 
"เลิกแดกได้แล้ว กูว่าเขาอาจจะไม่ไปหรอก แต่ตับมึงอะ ไปแน่ๆ" เจโน่ ลี ส่ายหัว การกระทำโง่เง่าของเพื่อนเขา เกิดจากใครอีกคนหนึ่ง

"กูไม่ดีตรงไหนว่ะ กูไม่ดีตรงไหน" มันคร่ำครวญ


เอาล่ะ เขาไม่อยากสาธยายแต่ ที่แจมินกำลังเป็นอยู่นี้ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องนักในสายตาของเจโน่ หลายๆครั้งแฟนเก่าแม่งเป็นประเภทเดียวกันหมด 'ประเภทโยนความผิด'​ 

ไอประเภทที่ว่าก็คือ เป็นฝ่ายนอกใจก่อน แต่ดันไม่ผิดเพราะแจมินไม่มีเวลาให้, หยิบของราคาแพงบางอย่างไปเป็นของกำนัลทั้งๆที่ไม่ได้เอ่ยขอ แต่ดันไม่ผิดเพราะแจมินไม่เคยจำวันเกิดใครได้ ใช่ มันเป็นของขวัญวันเกิดไง 

ซึ่งทั้งหมดแม่งโคตรไร้สาระ


      การที่มันลืมไม่ได้แปลว่ามันไม่รักเปล่าวะ

นาแจมินเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเจโน่ แต่พวกเขาอายุเท่ากัน อาจจะเป็นเพราะพี่ชายของเจโน่, มาร์ค ไม่ค่อยชอบใจเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน 

มันทำให้เจโน่ต้องกลืนคำที่อยากพูดกลับลงคออย่างเลี่ยงไม่ได้

แต่ไม่ใช่กับวันนี้ วันที่แจมินเมาอ้อแอ้ พูดจาไม่เป็นภาษา นอนซบหน้าอยู่กับต้นขาเย็นๆของเจโน่

เจโน่ใช้มือไล้ไปตามใบหน้า แจมินไม่อาบ ไม่สระผม ทุกอย่างดูสกปรกไปหมด แต่มันทำให้เจโน่หัวเราะออกมา ปัดปอยผมออกจากหน้าผากเกลี้ยงเกลา ริมฝีปากได้รูปขมุบขมิบพ่นล้มใส่ต้นขา เจโน่ไม่ถือสาคนเมา -​เจโน่ไม่เคยถือสาแจมิน

คนบางคนก็เหมาะเป็นข้อยกเว้นในทุกๆเรื่อง

เจโน่ลังเล 
สมองส่งเสียงออกมา แจมินอาจจะไม่ได้หลับสนิท หัวใจส่งเสียงดังลั่นกึกก้องในหัว พูดสิ พูดมัน พูดออกมา

" รัก " 


เจโน่จับหมอนให้แจมินหนุนแทนต้นขาขาว เขาถอนหายใจ หนีไปหลบอยู่ในห้องน้ำ

รู้สึกผิดกับมาร์ค


เพราะหมอนไม่มีไอเย็นเหมือนกับต้นขาของเจโน่หรืออย่างไร คนเมาถึงได้มายืนเคาะประตูห้องน้ำหลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

"แจมิน จะอ้วกหร-" เจโน่พูดแต่มันไม่ทันจบ

ริมฝีปากที่ประกบลงมาอุ่นจนร้อน กลิ่นเหล้าฟุ้งอยู่ลมหายใจ สัมผัสเปียกชื้น, นุ่มหยุ่น​ เจโน่ไม่อาจต้านทานความปรารถนา​ใต้ก้นบึ้งจิตใจ มือขาวโอบรอบคอแจมิน แทรกปลายนิ้วไปตามเส้นผมหนา หลับตาราวกับลืมทุกสิ่ง ฟันของแจมินขบลงบนริมฝีปากนิ่ม ขบกัดเบาๆ ไม่ทำให้เจ็บปวด มือข้างหนึ่งของแจมินไล้บั้นเอวบาง อีกข้างหนึ่งประครองกรอบหน้าของเจโน่ไว้ เอียงให้ริมฝีปากแตะกัน

เป็นเวลาอันแสนสั้น -​ไม่มีวันพอ

แจมินถอนจูบ พวกเขาอยู่ใกล้กันมากจนปลายจมูกแตะกัน ร่างกายที่พัวพันกันอยู่ไม่ได้คลายลงแม้แต่น้อย ลมหายใจอุ่นของอีกฝ่าย หอมหวาน มัวเมา

เจโน่ก้มมองพื้นเมื่อรู้สึกผิด และแจมินรู้ว่าเพื่อนของเขากำลังรู้สึกผิด

มือข้างเดียวกันที่จับประครองใบหน้าตอนจูบ เชยปลายคางมนขึ้นมา จนดวงตาประสานกัน

"มันไม่ใช่เรื่องผิดหรอก มันคือรักนี่"
"ใครรัก" เจโน่บ่ายเบี่ยง เม้มริมฝีปากเข้าหากัน

แจมินหัวเราะ แทนที่จะไล่ต้อนแบบที่เจ้าตัวชอบทำ กลับไม่ทำ

"ไม่รักหรอ" แจมินอ้อนเขา

เพราะแววตาฉ่ำน้ำของแจมิน หรือเพราะสงสารที่แจมินถูกคนอื่นหักใจ

หรือเพราะรักแจมินหมดหัวใจ


"รักสิ" 


แจมินมีรอยยิ้มแบบที่เจโน่ไม่เคยเห็นมาก่อน ยิ้มกว้างเสียจนน่าอิจฉาคนที่ได้รับมัน

ซึ่งเจโน่ไม่อิจฉาตัวเอง ยอมรับเต็มๆว่าเขานะได้รับรอยยิ้มแสนหวานของแจมิน

"แต่ว่าเราเป็นเพื่อนกั-" เจโน่ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยจนจบประโยคเพราะดวงหน้าหล่อเหลาที่เขาชอบนั้นบึ้งตึงขึ้นมาทันที

"เพื่อนกันเขาไม่จูบกันหรอก"
แล้วแจมินก็จูบเจโน่ซ้ำๆ จูบย้ำอยู่เช่นนั้นร่วมชั่วโมง
SHARE
Written in this book
Sf & Os
Writer
Ketchupisred
Writer
I am fat and i will eat you

Comments