นิทานอะไรก็ไม่รู้
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในตอนที่พระจันทร์ยังเป็นสีน้ำเงิน มีท้องฟ้าอยู่1ผืน มันเป็นท้องฟ้าที่สวยงาม โล่งกว้าง มีดวงอาทิตย์ส่องแสงจ้าสดใส แต่พอนานๆไป แสงแดดก็เริ่มแผดเผาสิ่งที่อยู่ใต้ฟ้า บรรดาของเหลวต่างพากันระเหยขึ้นไปอยู่บนนั้น ไม่ว่าจะเป็นน้ำในแม่น้ำ น้ำในน้ำตก น้ำในมหาสมุทร หรือแม้กระทั่งน้ำที่ท่วมขังอยู่ในดวงตาของใครบางคนในยามที่เหม่อมองท้องฟ้า

นานวันเข้าไอน้ำที่ระเหยขึ้นไปต่างพากันจับตัวเป็นเมฆฝนก้อนใหญ่ ไม่มีอีกแล้วท้องฟ้าที่โล่งกว้าง มีเพียงเพดานที่แน่นขนัดไปด้วยสำลีสีครึ้ม มันคือเมฆฝนสีเทาฐานดำขนาดใหญ่ แหงนมองขึ้นไป จะรู้สึกเหมือนมีอะไรกำลังกดทับลงมาที่หน้าอก หายใจไม่สะดวกเลย

ช่วยด้วย...

ในตอนนี้ท้องฟ้ากำลังรอน้ำตาของใครสักคน แค่หยดเดียว เพียงระเหยขึ้นไปเท่านั้น ทุกอย่างก็จะพังทลายลงมา

ท้องฟ้าในตอนนี้น่ะ เหลือที่ไว้ให้น้ำตาอีกแค่1หยด เพื่อปลดปล่อยทุกสิ่ง


คุณคิดว่าน้ำตาของใคร ที่จะช่วยให้ท้องฟ้ากลับมาโล่งและสวยงามได้อีกครั้ง

น้ำตาจากใครจะระเหยขึ้นไปก่อนกัน
ฉัน หรือคุณ?

...

น้ำตาคนไหนแห้งก่อน คนนั้นก็จะได้เป็นผู้ปลดปล่อยท้องฟ้าเลยนะ
.
.
.
เป็นรางวัลสำหรับคนเข้มแข็ง :)




SHARE
Writer
26069
let's say
กล่าวคือ เปงบร้า...นั่นเงง

Comments