[SF] SUPPORO "minkyeong x yebin"  #1


กรี๊งงงงงงงงงงงงงงงงงง
มินกยองยื่นมือยาวๆของตัวเองกดนาฬิกา ปลุกค่อนข้างโชคดีที่พอมาถึงปุ้บ วันนี้ก็เป็นวันเสาร์
9:30 หน้าปักนาฬิกาบอกเลข มินกยองยันตัวขึ้นจากหมอนขาวสะอาด แล้วเดินไปอาบน้ำ
เสื่อคอเต่าสีเทา ทับด้วยเบลเซอร์สีกรม กางเกงยีนส์สีอ่อน และรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่ประจำ คงจะช่วยให้มินกยอง อยู่รอดในอากาศหนาวแบบนี้

แชทในโทรศัพท์ดันขึ้นมา

(ตื่นรึยังคะ? ไม่ทักมาหากันเลย)

มินกยองแทบลืมแฟนสาวของตัวเองไปเลย เพราะเค้ามัวแต่คิดเรื่องของเยบิน มินยองเลยตอบกลับไปแบบที่ชอบตอบ

ร่างสูงพาตัวเองฝ่าอากาศหนาวเย็น จนถึงห้องครูใหญ่

"สวัสดีตอนเช้าคะ"
มินกยองทักเป็นภาษา ญี่ปุ่นใบหน้าสวยคมรวบผมขึ้น แล้วหยิบแว่นมาใส่เข้าไป

"ว่าไงละ เด็กใหม่ห้องโอเคมั๊ย"

"โอเคเลยนะคะ คือตะมาถามว่า รุ่นน้องที่เขาไปส่งที่ห้องเขาไปพักอยู่ห้องไหนหรอคะ?"

"อ่อ คัง เยบินนะหรอ ตึก3น่ะ ห้อง607"

"อาริกาโตะ"

"5555 ทำไมหรอ เธอชอบเยบินหรอ?"

"เออ เปล่านะคะ!! คือแค่อยากพาน้องเขาไปเลี้ยงขอบคุณอ่ะค่ะ"

"อ่อจ๊ะๆๆ ไว้เจอกัน"

"ขอบคุณค่ะ"

ฝั่งเยบินที่กำลังนั่งอ่านชีทสรุปในเสื้อแขนยาวกับกางเกงยีนส์ และเยบินแทบไม่ได้เข้าไปอ่าน การแจ้งเตือนระหว่างเธอกับพี่มินกยองเลย
2ปีที่เราเลิกกันมาเยบินไม่เคยมีแฟนใหม่เลย พอเลิกกันเธอเลยหนีพี่เขามา แล้วเราก็ดันมาเจอกันอีกครั้ง..


ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เยบินรีบลุกไปเปิดประตูเพราะคิดว่าคงเป็นเพื่อนของเธอ หรือไม่ก็ยามประจำหอ และเรื่องเซอร์ไพรส์ก็เกิดอีกครั้งพี่มินกยอง! ตัวเป็นๆกำลังยิ้มให้เธอ มาทำไม มีอะไรรึเปล่า

"พี่รู้ได้ไง ว่าฉันพักอยู่นี่"

"อาจารย์ก็มีทำไมพี่จะไหมพี่จะไม่รู่ละ"

"แล้วมาทำไมคะ?"

เยบินทำหน้าหงุดหงิดเพราะเธอกำลังขัดเวลาอ่านชีทสรุปของเธอ รุ่นพี่ตัวสุงส่งสายตามองไปที่โต็ะข้างหลัง 

"กำลังอ่านชีทสรุปหรอ"

"อืม"

"คือ จะชวนไปทานอะไรข้างนอก คือพี่พึ่งมาอยากมีไกด์ส่วนตัวแล้วเยบินก็ต้องดูแลพี่ด้วย ช่วยพาไปหน่อยได้ไหมคะ เอาที่เยบินรู้ ก็ได้"

เยบินทำได้แต่มองลงที่พื้นไม่กล้าแม้แต่จะสบตาใจหนึ่งก็อยากพาไป แต่อีกใจหนึ่งถ้าเธอกลับไปหวั่นไหวให้เขาอีกครั้งละ เธอจะไม่ต้องเจ็บปวดอีกหรอ

"ไม่ว่างค่ะ"

"อือ ว่าแล้วไม่เป็นไรหรอก พี่พอมีเพื่อนที่มาแลกเปลี่ยนก่อนแล้วน่ะ ไม่เป็นไรหรอก"
มินกยองหน้ามุ่ยลง ว่าแล้วเธอยังใจแข็งเหมือนเดิม 

"ขอสัก20นาทีได้ไหมคะ?"
จนได้ เยบินแพ้ทุกครั้งที่พี่เขาทำหน้าแบบนี้

"หืม..อะไรหรอค่ะ"

"ขอ20นาทีได้ไหม ยังไม่ได้แต่งตัวดีๆเลย เข้ามาด่อนก็ได้นะคะ"
ห้องของเยบินก็ต้องหอมกลิ่นขอเยบินั่นแหละจะให้ไปหอมกลิ่นใคร ห้องที่ตกแต่งได้อย่างลงตัว
ทุกอย่างผสมผสานกับความเป็นญี่ปุ่น เยบินออกมาจากห้องน้ำ มินกยองเลยขอเข้าต่อ

เสียงจากแชทไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง เยบินไม่ได้อยากจะดูนักหรอก แต่มันแจ้งเตือนข้างๆเธอเลย

(ไม่สนใจกันเลยนะคะที่รัก)

หืม.. คำว่าที่รัก ที่รักหรอ พี่เขามีแฟนแล้วหรออืมเจ็บดีนะ 55555 เยบินก็ยังเป็นกวางตัวเล็กๆให้พี่เขาอยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้กลับมาง้อ ไม่ได้กลับมาขอคืนดี เขาแค่มาขอให้เธอพาไปเที่ยวแค่นั้น 
สถานะน้องสาวไง เยบิน
มินกยองออกมาจากห้องน้ำ ทั้งสองเดินลงบันไดหอพักของเยบิน เงียบอีกครั้งจนมินกยองต้องถามคำถาม 

"เอ่อ คือแถวนี้ร้านอร่อยอะไรบ้างหรอคะ"

"ก..ก็เยอะนะคะ แต่เราต้องรอรถตรงนี้"
มินกยองเหลือบไปเห็นสร้อยที่เธอให้เยบินเป็นของขวัญครบรอบ ยังคงสวมใส่อยู่ตรงคอขาวของอีกคน ทำให้เขาแอบยิ้มขึ้นมาเล็กๆ

"ยิ้มอะไรคะ"

"อ่อ เปล่านิไม่คิดว่าจะยังเก็บไว้อยู่"

"......"

"สร้อยไง...เอ่อสวยดีใส่ไว้นั้นแหละ"

"ร..รถมาแล้วไปกันเถอะค่ะ"
ระหว่างที่นั่งรถไปเรื่อยๆ หิมะขาวโพลนเต็มถนน แทบจะมองไม่เป็นถนนเลย มินกยองมองไปนอกหน้าต่างก่อนะจะหันกลับมาเห็นว่ารุ่นน้องหลับฟลุบไปกับไหล่ของเธอแล้ว ยังคงน่ารักเหมือนเดิม แก้มขาวๆใสๆก็ยังมีเหมือนเดิม ผมสีน้ำตาลปรกหน้าของเธอนิดนึงทำให้ดูสวยเข้าไปอีก 
30นาทีผ่านไปเยบิน ยันตัวขึ้นจากไหล่จนรถมาหยุดที่สถานีสุดท้ายตามที่เยบินบอก 

"เอ่อ ขอโทษนะคะเมื่อยไหม คือเมื่อคืนอ่านชีทนานไปหน่อย ขอโทษนะคะ"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย*
เดินถัดไปจากป้ายรถเมล์นิดๆมีซอยเล็ก ที่มีร้านข้่วหน้าปลาไหล ของโปรดเยบิน

"ร้านนี้และค่ะ อร่อยที่สุดแล้ว"

เธอพยายามทำตัวร่าเริง เที่ยวกับแฟนเก่า ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้ นี่เอง
โต็ะเตี้ย และเบาะนั่งริมร้านมีบ่อน้ำตัดกับท้องฟ้าสีสวย และหิมะตามต้นไม้ รอไม่นานมากเจ้าของร้านก็เดินมาเสิร์ฟข้าวสองชุดและซุป

"私はどうやってそんなにおいしい食べ物のために特別な米を用意しましたか。"

(ว่าไงเยบินฉันเตรียมอาหารชุดพิเศษให้เธอเลยรับประทานให้หร่อยนะ)

เธอดูสนิทสนมเมื่อข้าวหน้าปลาไหลคือของโปรด เธอพูดคุยด้วยภาษาญี่ปุ่นอย่างชำนาญ
มินกยองกำลังแชทคุยกับแฟนของเขาทำให้เยบินหลุดถามออกมาจนได้

"พี่มีแฟนแล้วหรอคะ"

"อืมมม ใช่ค่ะ พึ่งคบกัน"
ดูยากที่จะตอบเพราะมันตะหงิดๆตลอด

"อ่อคะ ขอให้คบกันนานๆนะคะ"

"ไม่เอาซิค่ะ ไม่พูดดีกว่า"
มินกยองเห็นท่าไม่ดี คนน้องเริ่มน้ำตาคลอ มินกยองรู้ทุกอย่าง สัมผัสได้ทุกอย่าง และมันทำให้เขานึกไปถึงตอนที่เราสองคนเลิกกัน

 มินกยองกับเยบินคบกันมาได้้1ปี และวันนี้เป็นวันครบรอบนิินกยองเตรียมช่อดอกไม้ชุดใหญ่ตุ๊กตาหมีตัวโต เดินไปทีี่ห้องม.5เกรดA เยบินมองเห็นคนพี่เดินมาพร้อมกับเพื่อน และช่อดอกไม้ช่อใหญ่ "ขอบคุณนะคะ รักพี่ที่สุดเลยนะ"

"รักเหมือนกันตัวเล็ก จะต้องไปเรียนที่ญี่ปุ่นแล้วนะ ดูแลตัวเอง"

"อื้อ"

"นี่ สร้อยใส่ไว้ คิดถึงพี่เมื่อไรก็มองสร้อยนะคะ ที่รัก" 
คำว่าที่รักค่อนข้างมีอิทธิพลกับเยบินมากๆเธอค่อนข้างชอบและแคร์คำๆนี้มาก จนหวงไม่อยากให้ใครมาใช้กับมินกยอง และไม่อยากให้มินกยองไปใช้กับใคร 
เย็นวันเดียวกันวันที่เธอต้องไปเรียนที่ญี่ปุ่น มินกยองบอกว่าจะไปทำธุระที่หลังตึกเธอคุ้นหน้าคุ้นตาผู้หญิงที่กำลังยืนนัวกันอยู่ที่ซอกตึกโรงเรียน ใช่
มินกยอง
เธอทิ้งกระเป๋าและช่อดอกไม้ลง 
เสียงมือของเธอกระทบหน้าเขา 

"นี่หรอคะ ของขวัญวันครบรอบของหนูและพี่พี่มีคนอื่นอ่ะหรอ มาทำธุระหลังตึก นี่หรอคะแล้วพี่ก็เอาดอกไม้ ตุ๊กตาของพี่กลับไปเลย"
มินกยองเถียงไม่ได้ เพราะเธอรู้ดีว่า เธอแย่มากในวันนั้น และผู้หญิงคนตรงหน้า ก็มาทดแทนอะไรเยบินไม่ได้เลย รอยช้ำแดงขึ้นที่หน้า มินกยองทำได้แต่เดินตามหลังเยบิน แต่เธอก็เดินหายไปเลย หายไป2ปี แบบไม่กลับมา

 

 "อร่อยดีนะ ไว้พามากินอีกนะคะ"

"พี่ก็มาเองได้"

"อืมม งั้นเรากลับกันดีกว่าพี่อยากกลับห้องแล้วมันเย็น"
ระหว่างที่เราสองคนยือรอรถอยู่ มือของเยบินก็คว้ามือของมินกยองมาจับดื้อๆ  คฃเพราะความเคยชิน เราสองคนเลยชอบมือกันตอนหน้าหนาว
มินกยองไม่อยากทำหน้าตกใจจนเกินไป ทำได้แค่กระชับมือให้แน่นขึ้น แล้วรอรถกันต่อไป

สถานการณ์บนรถค่อนข้างไปได้ดีมือของเราสองคนยังคงจับกันอยู่ แน่นมากๆ แน่นที่สุดเลยด้วย
เยบินซบลงบนไหล่มินกยองอีกครั้ง มันไม่ใช่การฉวยโอกาสแต่เธอแค่คิดถึงไหล่ของเขา รอยยิ้ม และสิ่งดีที่เรามีให้กัน น้ำสีใสไหลชุ่ม เธอแค่รู้สึกคิดถึงจนอยากดึงมินกยองมาจูบซักด้วยซ้ำ
แต่เธอทำไม่ได้ มินกยองรู้สึกเปียกเล็กไปที่ไหล่

"เยบิน ร้องไห้ทำไมคะ"
มือของเขาเอื้อมมาลูบใบหน้าเล็กๆของคนน้องเบา 

"คิดถึง แค่คิดถึงพี่ ฮ..ฮึก"
มินกยองไม่อยากพูดหรือรื้อฟื้นอะไรมาซ้ำเติม เขาใช้แค่มือลูบหัวเยบินให้หลับตาลงต่อ เขาจะเป็นคนพาเยบินลงป้ายรถเมล์เอง เยบินกำปลายเสื้อของมินกยอง แน่นก่อนจะซุกหน้าลงไปตามซอกคออีกครั้ง

มินกยองกำลังทำผิดอีกครั้ง เธอมีแฟนอยู่แล้วตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่ เธอกำลังจะทำผิดอีกครั้งหรอ 
16:30
เรานั่งอยู่ที่ร้านข้าวหน้าปลาไหล อยู่3-4ชั่วโมงเพื่อรอให้อากาศที่หนาวเย็น อ่อนลง
ตอนนี้เราสองคนมาหยุดที่ตึก3 หน้าห้องของเยบิน 

"ขอบคุณนะคะ ที่พาไปวันนี้"

"ขอบคุณเหมือนกันนะคะ ที่ให้ยืมไหล่ เออ...ไหล่พี่ยังอุ่นเหมือนเดิมเลย55555"
หัวเราะกลบ เธอพูดแบบนั้นออกไปได้ยังไงกัน

"ค่ะ ไม่เป็นไร ไว้เจอกันใหม่นะ"

"จะให้ดี เว้นระยะกันเถอะค่ะไม่อยากกลับไปอีกแล้ว" 
ประตูปิดลงตรงหน้า นี่สินะโทษของคนเจ้าชู้ แบบที่มินกยองสมควรได้รับแล้ว 


Tbc.
`อ่าาา หน่วงๆเนอะ555555
`พี่มินจะทำยังไงต่อกับความรู้สึกตัวเองดีคะ?
`น้องบิ้น จะให้ความรู้สึกที่ยังรักพี่มินกยองอยู่ใาควบคุมความรู้สึกของตัวเองไหม?
`ตอนหน้านะคะ เจอกันค่า
ปล.ที่อยากแต่งเกี่ยวกับญี่ปุ่นก็เพราะตอนนี้กำลังขึ้นม.4 (ได้ห้องภาษาอังกฤษ-ญี่ปุ่น)
อยากลองใช้ดูค่ะ ^_^


#ซัปโปโรแลกเปลี่ยน

SHARE
Writer
toneny
shipper person 。
แต่งกาก แต่แต่งด้วยใจนะ : ) @godbearxx

Comments