Don’t leave #2 : SeolAxBona #ซอลโบ

ร่างบางในชุดเดรสสุภาพสีน้ำเงิน สวมทับด้วยชุดกราวสีขาวสะอาด ปักชื่อที่อกข้างซ้ายอย่างชัดเจน แพทย์หญิงคิมจียอน กำลังนั่งรอตรวจคนไข้รายต่างๆที่เข้ามาพบเธอในวันนี้ ทั้งคนไข้ที่เธอนัดมาติดตามอาการ และก็คนไข้ใหม่ที่พึ่งมาพบเธอวันนี้ครั้งแรก อายุรแพทย์สาวสวยหยิบแฟ้มประวัติคนไข้ที่ได้รับจากพยาบาลมาดูอาการเบื้องต้น ก่อนที่จะเขาจะเข้ามารับการตรวจเพื่อหาแนวทางรักษา คิมซอลอา ชื่อคนไข้เขียนไว้บนชาร์ทที่เธอรับมาจากพยาบาล อาการเบื้องต้น นอนไม่หลับติดต่อกันเป็นเวลานาน พอคุณหมอคนสวยเห็นชื่อคนไข้ก็รู้สึกใจกระตุกวูบ คงจะไม่ใช่คนใจร้ายคนนั้นหรอกมั้ง...

“คุณคิมซอลอาถึงคิวพบคุณหมอแล้วค่ะ” เสียงพยาบาลหน้าห้องเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงของอีกคนเดินเข้ามาในห้องตรวจ เธอกำลังก้มดูชาร์ทในมือ จึงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขา เขาค่อยๆนั่งลงเก้าอี้ที่ว่างข้างหน้าเธอ แล้วก็เป็นอย่างที่เธอคิดไว้จริงๆ คิมซอลอาคนนี้คือคิมซอลอาคนเดียวกันกับที่ทำร้ายจิตใจเธอเมื่อสองปีก่อน คนที่ไม่สนใจอะไรนอกจากงาน แล้วก็เป็นคนเดียวกับคนที่ร้องไห้จะเป็นจะตายวันที่เธอบอกเลิกและขนของออกจากคอนโดเขามา

“ฮยอน” เธอเผลอหลุดเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างเคยชิน ชื่อที่เธอเคยใช้เรียกอีกฝ่ายเป็นประจำ แต่ด้วยเสียงที่แผ่วเบา ที่เอื้อนเอ่ยออกมาจนแทบไม่ได้ยิน ทำให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมามองเธอแล้วเอ่ยถาม

“เมื่อกี้คุณหมอว่ายังไงนะคะ” เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นทางการ ฟังดูแล้วช่างห่างเหินเสียจริง ในเมื่อเขาทำเป็นไม่รู้จักเธอ เธอก็จะทำเหมือนไม่รู้จักเขาเช่นกัน

“เป็นอะไรมาคะคนไข้” เธอเอ่ยทักมายก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาอีกครั้ง ทั้งคู่ต่างสบตากันแน่นิ่งไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเกิดขึ้น จนกระทั่งพยาบาลผู้ช่วยเดินเข้ามาภายในห้องตรวจ

“มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะคุณหมอ?” พยาบาลสาวเอ่ยถามคุณหมอคนสวยหลังจากพบว่าคุณหมอกับคนไข้มีท่าทีกระอักกระอ่วนต่อกัน

“อ่อ ไม่มีไรค่ะ งั้นเริ่มตรวจเลยนะคะ” เธอเงยหน้าขึ้นไปยิ้มบางๆให้พยาบาล แล้วหยิบสเตปโตรสโคปขึ้นมาเอาด้านหูฟังสวมใส่หูทั้งสองข้างของตัวเอง แล้วเอาด้านแผ่นรับการสั่นสะเทือนรูปจานไปวางไว้ตรงอกของคนไข้ เพื่อฟังเสียงเต้นของหัวใจและการทำงานของปอดว่าเป็นปกติหรือไม่ ตอนนี้เธออยู่ในฐานะแพทย์กับคนไข้ เพราะฉะนั้นเธอต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก่อน ตัดปัจจัยภายนอกที่รบกวนจิตใจเธอออกไปก่อน

“มีอาการนอนไม่หลับแบบนี้มานานรึยังคะ” เธอเงยหน้าขึ้นไปถามเขาด้วยน้ำเสียงที่ดูปกติที่สุด ถึงแม้ภายในใจจะสั่นไหวมากแค่ไหนก็ตาม ไม่ใช่แค่เธอแน่ๆที่รู้สึกแบบนี้ เพราะตอนที่ฟังเสียงหัวใจของเขา เขาก็ใจเต้นแรงเหมือนกัน

“สะสมมาเรื่อยๆค่ะ รวมๆน่าจะ 2ปี ได้มั้ง” เขาตอบโดยที่ไม่กล้าหันขึ้นมาสบตากับเธอ เหมือนเขาตั้งใจจะเน้นคำว่า 2 ปี เพื่อให้เธอได้ยินชัดเจนมากขึ้น

“คนไข้ควรมาหาหมอเร็วกว่านี้รู้ไหมคะ อาการน่าเป็นห่วงนะ ถ้าสะสมนานๆอาจเป็นสาเหตุให้เกิดโรคอื่นๆตามมานะคะ ทั้งความดันโลหิตสูง ซึมเศร้า โรคหัวใจ คนไข้ทราบไหมคะ ไม่ควรปล่อยทิ้งไว้จนนานแบบนี้นะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงปกติที่ใช้พูดกับคนไข้ทั่วไป แต่ก็แกมบ่นด้วยตามนิสัยของตัวเองที่ชอบบ่นจุกจิก ใช่! เธอบ่นพี่เขาประจำนั่นแหละตั้งแต่ตอนอยู่ด้วยกันแล้ว แต่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะบ่นเขาได้แล้วนี่นา ตั้งสติหน่อยจียอน

“ความจริงก็หาตลอดแหละค่ะ หาทุกที่ ที่ๆคิดว่าไปแล้วรักษามันได้ แต่ก็ไม่เคยเลย ไม่เคยจะเจอหมอที่ช่วยรักษาได้เลย” เขาเอ่ยตอบมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ แถมยังก้มหน้าลงมากกว่าเดิมอีก คำพูดนั้นเหมือนจะแฝงนัยยะมาสักอย่าง เขาพูดถึงการหาหมอจริงๆ หรือหาอะไรกันแน่

“อาการของคนไข้คือที่เรียกว่า long-term or chronic insomnia หรืออาการนอนไม่หลับเรื้อรังค่ะ หมอจะให้ยาเพื่อไปปรับสารเคมีในสมองนะคะ เผื่อจะช่วยให้หลับได้ง่ายขึ้น” คุณหมอคนสวยเอ่ยออกมาก่อนจะก้มลงไปจดตัวหนังสือขยุกขยิกในใบชาร์ท เพื่อส่งให้เภสัชกรจ่ายยาต่อ

“มีวิธีอื่นไหมคะ นอกจากการกินยาแล้วจะช่วยให้หลับง่ายขึ้น” เขาเอ่ยถามออกมาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ ทำไมต้องทำหน้าตาเศร้าหมองแบบนั้นด้วยนะ แล้วยังขอบตาแดงๆนั่นอีก เมื่อมองหน้าเขาชัดๆ พี่เขาดูผอมลงไปเยอะเลย คงเป็นเพราะนอนไม่ค่อยหลับ ถ้านิสัยบ้างานเขายังแก้ไม่หายคงจะโหมงานหนักอีกเป็นแน่ เฮ้อ ทำไมถึงไม่ดูแลตัวเองเลยนะฮยอน

“แนะนำให้กินอาหารจำพวกปลาก็ได้ค่ะ แซลม่อน ทูน่า หรือไม่ก็ลองดื่มนมก่อนนอนก็ช่วยได้นะคะ แต่ถ้าชอบผลไม้ก็ลองกินเชอรี่ กล้วยสุก ก็จะทำให้หลับง่ายขึ้นค่ะ” เธอเอ่ยคำแนะนำออกไปตามประสาหมอที่ต้องให้คำแนะนำคนไข้ แต่เธอก็รู้ดีว่าคนไข้ตรงหน้าเธอดื้อแพ่งขนาดไหน คนอย่างพี่เขาน่ะเหรอจะกินอะไรแบบนั้น วันๆเห็นกินแต่ขนมปังแล้วก็รีบไปทำงาน ตกเย็นมาก็กินเลี้ยงดื่มเหล้าสังสรรค์กับลูกน้องไม่ก็ผู้รับเหมา คนอย่างพี่เขาคงจะไม่มากินนมก่อนนอนอย่างที่เธอแนะนำ

“ถ้าอาการไม่ดีขึ้น อีกอาทิตย์ค่อยกลับมาพบหมออีกนะคะ เชิญคนไข้คนต่อไปเลยค่ะ” เธอกล่าวปิดท้ายก่อนจะยื่นชาร์ทให้พยาบาลเพื่อส่งไปห้องจ่ายยาต่อ แล้วหันไปสนใจชาร์ทคนไข้รายอื่น โดยไม่ได้หันขึ้นมามองหน้าคนไข้คนคุ้นเคยของเธออีก พอเขาเดินผ่านประตูบานนั้นไป เธอจึงกล้าเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง มองห้องตรวจตอนนี้ที่ว่างเปล่า โดยไม่มีร่างของคนที่เธอบอกว่าเขาเป็นคนใจร้ายนั่งอยู่ในห้องนี้แล้ว ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ ทำไมรู้สึกหน่วงที่ใจแบบนี้ คนใจร้ายที่เธอหนีเขามา คนที่เธอคิดว่าเธออยากจะเกลียดเขาให้หมดหัวใจ ไม่มีวันอยากกลับไปเจอเขาอีก แต่วันนี้เขากลับเป็นคนมาให้เธอเจอซะเอง คิมซอลอาคนนั้นน่ะ ทำไมต้องพูดเหมือนว่าเขาตามหาเธอกัน 

หลังจากที่เธอย้ายออกจากคอนโดเขา เธอก็บินไปเรียนต่อเฉพาะทางที่ต่างประเทศ เพื่อจะได้ลืมเรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับเขาออกไปให้หมด เธอใช้เวลาเรียนอยู่เกือบ 2ปี ก็จบการศึกษา แล้วกลับมาทำงานที่โรงพยาบาลในเครือของครอบครัวเธอ ใช่พ่อของเธอเองแหละที่เป็นเจ้าของโรงพยาบาลนี้ หากคิมซอลอารู้ว่าโรงพยาบาลนี้เป็นของครอบครัวเธอเขาคงจะไม่อยากมารักษาที่นี่ก็ได้ 

เธอตรวจคนไข้ไปราวๆ 20 คนได้ในวันนี้ แล้วก้มมองดูนาฬิกาที่ข้อมือ ใกล้เวลาเลิกงานแล้วสินะ เธอเก็บกระเป๋าก่อนพร้อมทั้งถอดเสื้อกราวออกไปแขวนไว้ข้างผนังกำแพงของห้องพัก ก่อนจะมีคนมาเคาะประตูห้องแล้วเปิดเข้ามา

“จียอนคะ กลับบ้านกัน” เสียงนุ่มของชายหนุ่มคนนึงเอ่ยขึ้น คิมจีฮุน อัยการหนุ่มรูปหล่อว่าที่คู่หมั้นของเธอ เขาจะมารับเธอกลับบ้านในทุกๆวัน ตามคำขอของพ่อเธอที่บอกให้เขาช่วยดูแลเธอ อีกสองเดือนก็จะถึงงานหมั้นที่ทางผู้ใหญ่กำหนดไว้ เธอไม่อยากขัดคำสั่งของพ่อเธออีก เลยเลือกจะยอมหมั้นกับเขาตามที่พ่อเธอขอ แม้จะไม่ได้เต็มใจจะหมั้นสักเท่าไหร่ แต่เขาก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่ดี เขาให้เกียรติเธอในทุกเรื่อง 

“ไปกันค่ะคุณคิม ฉันเก็บของเสร็จพอดี” เธอเดินไปคล้องแขนเขาแล้วเดินออกจากห้องพักไป พอมาถึงประตูหน้าโรงพยาบาลเขาก็บอกให้เธอยืนรอตรงนี้เพื่อที่เขาจะได้ไปเอารถที่จอดไว้มารับเธอ เธอก็ยืนรอตามที่เขาบอก แต่แล้วหางตาเธอก็มองไปเห็นร่างที่คุ้นตานั่งอยู่ที่โต๊ะร้านคอฟฟี่ช็อปเล็กๆหน้าโรงพยาบาล ทำไมถึงยังไม่กลับกันนะ ตรวจเสร็จตั้งนานแล้วนี่ เธอเลยก้าวขาเดินเข้าไปหาเขา

“ดื่มกาแฟแบบนี้ยิ่งจะทำให้นอนไม่หลับนะคะ” เธอเอ่ยออกไปพร้อมก้มลงมองแก้วเล็กๆที่เขาดื่มไปจนหมดแก้ว

“ไม่ใช่กาแฟหรอกค่ะ ชาคาร์โมมายน่ะ คนขายเขาบอกว่าช่วยให้หลับดีขึ้น จริงไหมคะ?” เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ แววตาแบบนั้นอีกแล้ว ทำไมถึงได้ทำให้เธอใจหวิวได้ขนาดนี้กันนะ 

“ก็ช่วยได้ค่ะ แต่อย่าดื่มเยอะนะคะ ขึ้นชื่อว่าชาก็จะมีคาเฟอีนผสมอยู่” จะทำเป็นไม่รู้จักกันอีกนานไหมนะคิมซอลอา พี่น่ะใจร้ายที่สุดเลยรู้ตัวไหม
“จียอนคะ ผมมาแล้ว” เสียงของจีฮุนดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง เขาค่อยๆเดินมาหาเธอแล้วหันหน้ามองเธอสลับกับอีกคนที่นั่งอยู่

“เพื่อนเหรอคะ? สวัสดีครับ” เขาหันมาถามเธอ แล้วหันไปโค้งทักทายให้อีกคนอย่างสุภาพ อีกฝ่ายก็ทักทายเขากลับมาตามมารยาทเช่นกัน

“คนไข้น่ะค่ะ กลับกันเถอะค่ะคุณคิม ฉันหิวข้าวแล้วด้วย” เธอตอบก่อนจะคล้องแขนผู้ชายที่อยู่ข้างๆ แล้วเดินออกมาจากตรงนั้น โดยไม่ได้หันกลับมามองทางเขาอีก ชั่ววูบนึงเธอเห็นเหมือนเขาจะมีน้ำตาคลอออกมาจากขอบตา เธอจึงรีบควงอีกฝ่ายแล้วหันหนีก่อน 


ทำไมถึงทำให้เธอรู้สึกผิดได้ขนาดนี้กันนะคิมซอลอา ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ ทั้งที่เขาเองก็เป็นฝ่ายผิดด้วยเหมือนกัน แต่เธอผิดเพราะเธอเป็นคนบอกเลิกงั้นเหรอ ผิดที่เดินออกมาก่อนงั้นเหรอ หรือผิดที่เธอเดินหน้า แต่เขายังอยู่ตรงที่เดิม ...

ว่าฉันไม่เคยจะเหงา ไม่คิดถึงเลย เห็นเธอกับเขาทีไร หัวใจยังรู้สึกเฉยๆ ไม่คิดถึงเลย “ไม่เคยไม่คิดถึงเธอ”สักวัน...


อิมเมจคิมจีฮุน ว่าที่คู่หมั้นคุณคิมจียอนของเรานะคะ คือคิมเซมพระเอกใน your house helper ที่เล่นคู่กับโบนาค่ะ 




SHARE
Written in this book
Don’t Leave
Writer
Aris_S
Save me
🏸📖🖊🔬📷

Comments