รีแอคชั่นบ้าๆ
ถ้าเห็นดอกไม้ ให้ชมว่าสวย                        ถ้าเจอเด็กน้อย ให้ชมว่าน่ารัก....
 คือสิ่งที่เกิดจากการเรียนรู้และจดจำ เพื่อนำไปใช้อย่างแท้จริง เพราะถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าดอกไม้พืชพันธุ์เหล่านั้นสวยตรงไหน หรือจะไม่ชอบเด็กมากเพียงใด แต่ฉันก็ยังพูดแบบนั้นออกไปได้หน้าตาเฉย ในใจก็รู้ โกหกชัดๆ

ไม่น่าเชื่อว่าความคิดเล็กๆน้อยๆแบบนี้ จะส่งผลต่อการใช้ชีวิตของฉันเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะการเข้าสังคม ที่ไม่เคยรู้สึกยากขนาดนี้มาก่อน

สมัยเด็ก ประมาณประถม-มัธยม ฉันย้ายโรงเรียนบ่อยมาก ย้ายทุก3ปี ตามที่อยู่ที่เปลี่ยนไป นั่นทำให้ฉันมั่นใจในการเข้าสังคม ทุกครั้งที่เปลี่ยนสังคมใหม่ ฉันมักจะได้เพื่อนที่ดีอยู่เสมอ เรียกว่าไม่เคยมีปัญหาเรื่องเพื่อนเลย จนเข้ามหาวิทยาลัย ผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม ฉันได้เพื่อนที่ดี เรามีกลุ่มอยู่ด้วยกัน ทุกอย่างเหมือนอย่างที่เคยมี

แต่ความคิดฉันเริ่มเปลี่ยนไป ฉันมองทบทวนปัญหาที่เกิดขึ้นตลอดเวลาที่ผ่านมา เพื่อนที่ทำให้ฉันทุกข์ใจ เดือดร้อน หรือเรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างไลฟ์สไตล์ไม่ตรงกัน เรื่องชวนหงุดหงิดพวกนี้ฉันมักเก็บไว้คนเดียวเสมอ ไม่มีใครเคยเห็นฉันอารมณ์ไม่ดี ระบายความในใจ หรือทะเลาะกับใครเลย เพราะอะไรฉันถึงไม่พูดออกไปนะหรอ ก็คงกลัวเพื่อนมองว่าเป็นคนไม่ดี กลัวเพื่อนไม่ชอบ แล้วก็เอาไปนินทาเสียๆหายๆ กลัวไม่ได้รับการยอมรับจากสังคม...

เมื่อไม่มีใครรับรู้เรื่องนี้ ความเก็บกดที่มีเริ่มมากกว่าความกลัว ฉันอยากเป็นคนที่มีความสุข อยากเป็นคนที่ดีกว่าเดิม ทำไมจะต้องยอมทนอะไรที่ไม่ชอบ ทำไมถึงยอมทุกข์ใจอยู่คนเดียว นาทีนั้นฉันตัดสินใจส่งข้อความบอกกับเพื่อนคนนึง ที่ฉันเคยช่วยเหลือมาตลอด ว่าต่อจากนี้จะไม่ช่วยเรื่องนั้นอีกแล้ว ความตื่นเต้นตอนนั้นเหมือนกับตอนออกไปพูดปากสั่นตัวสั่นหน้าชั้นเรียน รอลุ้นว่าเพื่อนจะตอบกลับว่ายังไง...โชคดีที่เขาเข้าใจ  แล้วก็ขอโทษกลับมา ทั้งๆที่ไม่จำเป็น...ช่างเป็นคนดีจริงๆ 

หลังจากนั้น ฉันกับเพื่อนคนนั้นคุยกันน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด เราเจอกันทักทายกัน พูดเล่นกันได้ปกติ แต่ไม่มีข้อความยาวนับ10ขึ้นเตือนจากเพื่อนอีกแล้ว ที่เคยคุยแทบทุกวัน ปรึกษาปัญหา หรือเรื่องไร้สาระต่างๆก็หายไปด้วย หรือว่าเพื่อนจะกลัวเราไปแล้วนะ ตอนนั้นฉันมองว่าดีแล้ว เคลียร์ไปแล้วเรื่องนึง สบายใจขึ้นไหม ตอนนั้นคงว่าดี ตอนนี้บอกเลยว่า ไม่! เพราะความสัมพันธ์ของเรามันเปลี่ยนไป ฉันเสียเพื่อนที่จะสนิทไป1คน และตอนนี้เขาก็เจอกับเพื่อนคนใหม่ ที่เข้ากันมากกว่า

อาการโกหกหน้าด้านๆมันเป็นรีแอคชั่น มันคือการอดทน ยอมรับ ปรับตัว ให้เข้ากับสิ่งที่ไม่ชอบได้เนียนที่สุด จนคนอื่นจับไม่ได้ และเผลอเข้าใจว่าเรารับได้ แต่พอทนไม่ไหวขึ้นมา พอพูดความจริงออกไป เพื่อนก็เสียใจ ผิดหวังในตัวเรา อาจจะไม่เข้าใจ โกรธ หรือเกลียดกันไปเลย 

ยิ่งถ้าไม่พูดตรงๆออกไป เก็บสะสมไว้แล้วแสดงออกมาเป็นท่าทางเฉยชา ไม่สบตา ไม่ตอบคำถาม ไม่รับฟัง ทุกอย่างก็ยิ่งแย่ เราก็รู้สึกแย่ ที่ต้องคอยทำแบบนั้นใส่เพื่อน เขาก็รู้สึกได้ ว่าเราเปลี่ยนไป แล้วคงแอบไปร้องไห้คนเดียว เครียด ล่าสุดที่ได้ยินคือไปหาหมอ โชคดีที่ยังไม่ร้ายแรงอะไร เราสัมผัสได้ว่า เพื่อนเป็นแบบนั้นเพราะเรา...

เพราะไอ้รีแอคชั่นโง่ๆที่ทำออกไป ป้องกันตัวเอง จากการเป็นตัวของตัวเอง กลัวไม่ได้รับการยอมรับ กลัวไม่มีเพื่อน พอทนไม่ไหวก็ทำไม่ดีใส่เขา ไม่เคยพูดตรงๆกับเขา เพราะกลัวทะเลาะ ปล่อยให้ตัวเองคิดเองเออเอง หาทางแก้ที่ตัวเองยังไม่สบายใจ เพื่อนที่น่าสงสารคนนั้น เราขอโทษนะ เพราะเราไม่อยากทุกข์คนเดียว เลยดึงเธอมาทุกข์ด้วย ไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย มีอีกหลายคนที่โดนรีแอคชั่นบ้าๆนี่จากเรา สร้างภาพให้ตัวเองดูดี...กาลเวลาพิสูจน์คน สันดานเสียของเรามันเลยออกมา ทำร้ายใครไปบ้างก็ไม่รู้ ก็เพื่อนกันทั้งนั้น จะเลิกนิสัยนี้ได้ยังไง.
SHARE
Written in this book
เวิ่นเว้อเพ้อเจ้อตามประสา
ที่ระบาย มีอะไรจะแวะมา ไม่มีก็จะแวะมา
Writer
forfahonly
Try to be a writer
เวิ่นเว้อ เพ้อเจ้อ แค่อยากเขียน😀

Comments