Stalker ในชีวิตจริง : สิ่งที่ฉันไม่เคยรู้
วันหนึ่งในขณะที่ฉันกำลังทำงานอยู่ที่ออฟฟิศ
ไลน์ของแม่ก็เด้งมา 
แม่บอกว่า “มีจดหมายประหลาดส่งมาหาแม่”
ฉันก็งง 
จดหมายอะไร ทำไมประหลาดจนแม่ต้องเม้า?
แล้วแม่ก็ส่งรูปซองจดหมายมาให้ดู...

ซองจดหมายจ่าหน้าถึงแม่ของฉัน
ส่วนชื่อคนส่งนั้น Mr.John Smith

เท่าที่จำได้บ้านเราก็ไม่ได้รู้จักกับฝรั่งที่ไหนนะ 
แต่ไม่หมดแค่นั้น ไม่นานแม่ก็ส่งมาอีกภาพนึง

เป็นภาพซองจดหมายนั้น ถูกเปิดออก
ข้างในมีเอกสารแผ่นหนึ่ง และซองจดหมายอีกฉบับ ซึ่งจ่าหน้าซองถึง “ฉัน”

เนื้อหาในเอกสารแผ่นนั้นมีใจความประมาณว่า
เค้าไม่สามารถหาที่อยู่ของฉันได้ ก็เลยส่งมาที่บ้าน และรบกวนให้แม่ส่งจดหมายต่อให้ฉันอีกที

ตอนนั้น ในใจคือ 
1. เพื่อนแกล้ง
2. แต่ถ้าเพื่อนแกล้ง มันจะเล่นแม่เลยหรอวะ?

แม่ก็บอกว่าแม่ไม่เปิดจดหมายลูกนะ แล้วแม่ก็ส่งจดหมายฉบับของฉันมาให้จากต่างจังหวัด

พอวันที่จดหมายมาถึงฉันที่ กทม. 
คือตื่นเต้นมาก ว่าเปิดมาจะเจออะไร คงไม่ใช่จดหมายรักหรอก หรือเป็นหมายศาล หรือใครส่งมาด่า หรือใครแอบส่งอะไรมาแกล้งฉัน 
เปิดเหอะ อยากรู้ และที่ฉันพบคือ ...

เรียงความ 3 หน้า ที่พิมพ์มาด้วย font Cordia new 16

แนะนำตัว :
1. เค้าเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ที่เรียนคนละคณะกับฉัน
ซึ่งแปลว่าเป็นคนที่ฉันไม่มีทางรู้จักแน่นอน เพราะฉันไม่เคยรู้จักใครนอกคณะเลย เอาจริงๆก็เพื่อนนอกกลุ่มไปก็ไม่สนใจแล้ว จะไปรู้จักคนคณะอื่นได้ยังไง
2. เค้าเรียนวิชาวิ่งเพื่อสุขภาพตอนปี 2 คลาสเดียวกับฉัน ซึ่งนั่นคือจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ต่างๆ ที่ตามมาต่อไปนี้ 

ในวันที่อากาศร้อนอบอ้าว ซึ่งเป็นอากาศปกติของมหาวิทยาลัยที่อยู่ใกล้ทะเล เวลาประมาณบ่าย 3 มั้ง เป็นวิชาเรียน การวิ่งเพื่อสุขภาพ ซึ่งเป็นวิชาที่ฉันลงเรียนพร้อมกับเพื่อนๆ ในเอก เพราะพวกเราลงเรียนวิชาอื่นไม่ทัน ตอนเรียนก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะมันคือวิชาไร้สาระ ที่มีอาจารย์พละหล่อคนนึง กับนิสิตผู้ช่วยหน้าปลวกๆ อีก 3-4 คนมาพูดๆๆ แล้วก็ชอบให้เล่นเกมวิ่งไล่จับ คือไรวะ? อนุบาลหรอ? ฮ่าๆๆๆ

แต่ ณ ขณะเดียวกันกับที่ฉันรู้สึกแบบนั้น มีผู้ชายคนหนึ่งดันหันมามองฉัน แล้วได้องศาที่คงจะเป๊ะ เพราะที่เค้าบอกคือ ภาพที่เค้าเห็นคือฉัน ที่ดวงตาเป็นประกายยามต้องแสงอาทิตย์ เป็นภาพที่สวยงามมากสำหรับเค้า ซึ่งพอมานั่งจินตนาการหน้าตัวเองหันข้าง เงยหน้า 30 องศา แล้วมี background เป็นดวงอาทิตย์ฉายแสงด้านหลัง

ไม่อ่ะ ไม่สวย! ตลก ขนลุกด้วย

แล้วหลังจากนั้น ภาพฉัน shot นั้นก็ตามหลอกหลอนเค้าไประยะหนึ่ง เค้าบอกว่าทีแรกก็ไม่คิดอะไร คิดว่าเรียนเสร็จกลับหอ เดี๋ยวก็ลืม แต่เปล๊า! หน้าฉันคงหลอน ติดตาเค้า จนไม่รู้จะทำไงเค้าเลยหาทางรู้จักฉันให้ได้ ซึ่งเค้าก็พยายามมากเวอร์ จนในที่สุดก็ได้รู้ว่าฉันชื่ออะไร เรียนคณะไหน และเค้าก็เลยหาตารางเรียนฉันมาได้ สืบเองล้วนๆ
หลังจากนั้น เค้าก็เล่าเหมือนประมาณว่าเบื่อชีวิตมหาลัยมาก จนแทบจะเรียนไม่ไหว แต่แล้วเค้าก็เหมือนมีเรื่องฉันเข้ามาเป็นเรื่องใหม่ในหัว ให้เค้าคิดนอกจากเรื่องเรียน 
เค้ารู้ว่าฉันขับมอเตอร์ไซค์สีแดงไปเรียน 
ชอบแมว ชอบวาดภาพแนวมืดมน 
แล้วก็อะไรอีกบลาๆๆๆ 

และกิจกรรมยามว่างเวลาที่เค้าไม่มีอะไรทำ ก็คือการมานั่งหน้าห้องเรียนฉัน รอจนหมดคาบเรียนให้ทุกคนเดินออกมา เค้าจะได้เห็นหน้าฉัน ทำแบบนั้นอยู่ประมาณเกือบ 2 ปี
หรือบางทีที่ไม่ใช่เวลาเรียน ก็จะไปนั่งอยู่ตามประตูมหาลัย เพื่อรอดูว่าจะมีรถสีแดงของฉันขับผ่านไปมั้ย 

ดูหดหู่เนอะ ชีวิต คือฉันเองก็ไม่ใช่ว่าเป็นคนน่ารัก
พร้อมแจกความสดใสให้กับทุกๆคนไง แต่เค้าเลือกที่จะยึดฉันเป็นเรื่องเล็กๆเรื่องนึงที่มีความสุขของเค้า ก็ยังดีนะที่เค้าไม่เคยทำอะไรฉัน นอกจากตามๆๆ แต่ฉันก็ไม่รู้ตัว ไม่เคยสังเกตเห็น ฉันถามเพื่อนๆในกลุ่มตอนมหาลัย ก็ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเคยสังเกตเหมือนกัน หรือเราอาจจะเคยเห็นเค้า แต่ไม่คิดว่าเค้าคือใคร หรือกำลังทำอะไร

จนฉันใช้เวลา 3 ปีครึ่ง เรียนจบออกไป ปล่อยให้เค้าเรียนต่อเป็นนิสิตมหาลัยเหงาๆ คนเดิม

ในจดหมายเค้าบอกว่า เวลาก็ผ่านมานาน ตั้งแต่เรียนจบมา จนช่วงรับปริญญาก็เกือบ 2 ปี 
ใบหน้าของฉันในความทรงจำเค้าพร่าเลือนมากๆ
จนแทบจะเรียกว่าลืมฉันไปแล้ว แต่เมื่อวันซ้อมรับปริญญาที่ผ่านมา ขณะที่เค้ากำลังนั่งรออยู่ในห้องนั่งพักบัณฑิต ก็มีการถ่ายทอดสดพิธีซ้อมรับปริญญาไปด้วย แล้วชื่อของฉันก็ดังขึ้นมา 
เค้าบอกว่าวินาทีนั้น ความรู้สึกที่มันเกือบจะหายไปแล้วก็กลับมา เค้านึกถึงภาพดวงตาฉัน ที่เค้าดั๊นมีเวรมีกรรมหันป๊ะพอดี เค้านั่งยิ้มอยู่คนเดียว จนเพื่อนๆงงว่าเป็นบ้าอะไร (แสดงว่าเค้าเองก็ไม่เคยบอกเรื่องฉันกับเพื่อนเลยหรอ?) 

แล้วหนังเรื่องแฟนเดย์ ที่เต๋อกับมิวเล่นคู่กัน ที่นางเอกไปความจำเสื่อมเป็นเวลา 1 วันที่เมืองนอก ด้วยความที่พระเอกชอบนางเอกมาก เลยสวมรอยเป็นแฟนของนางเอกซะเลย แล้วช่วงไหนของหนังก็ไม่รู้ มันดันไปจุดประกายความคิดเค้าว่า มันคงไม่ยุติธรรม ถ้าเค้าจะรู้จักฉันอยู่ฝ่ายเดียว เค้าก็เลยเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้น และขอบคุณที่ฉันเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตมหาลัยของเค้าไม่น่าเบื่อ

แต่!!!!! จนจบ 3 หน้ากระดาษ เค้าก็ไม่บอกชื่อ เค้าบอกแค่ว่าเค้าไม่หล่อ เลยไม่อยากให้รู้ว่าเป็นใคร
เอ้า อินี่ คือยังไง? ส่งมาเพื่อให้ฉันรู้ว่าที่ผ่านมา มึงใช้ชีวิตมหาลัยแบบซื่อบื้อมาก ตาบอด ตามัว ไม่สนเหนือ สนใต้ไรทั้งนั้น ขนาดที่ว่ามีคนตามไปที่นั่นที่นี่เป็นปีๆยังไม่เคยรู้ตัว หรอ!? 

ฉันไม่รู้นะ ว่าแบบนี้เรียกว่าเป็น Stalker ได้มั้ย?
แต่ถ้านิยามว่าเค้าคือคนแปลกหน้า ที่มาตามฉันก็ใช่อยู่ แต่ดูๆไป ก็ไม่ได้ว่าโรคจิต หรืออะไร หรือเค้าเขียนมาแค่ส่วนที่ดีก็ไม่รู้ เพราะฉันไม่รู้จักเค้าจริงๆ 

ก็ สมมุติว่า John Smith เป็นคนชอบเขียน
แล้วบังเอิ๊ญญญ ว่าก็รู้จัก Storylog ก็มาบอกได้นะ ว่าเป็นคุณ คือฉันไม่ได้โกรธอะไรหรอก แค่เรื่องนี้มันแปลกสำหรับฉันอ่ะ เพราะปกติฉันไม่ใช่คนน่ารัก ไม่โดดเด่น ไม่เป็นที่รู้จัก และไม่สนโลกด้วย เลยไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะมาเกิดกับฉัน

แต่ก็ขอบใจนะ ที่เห็นฉันเป็นส่วนที่ทำให้คุณมีชีวิตมหาลัยที่ดีกว่าเดิม เพราะมีอะไรให้ทำ 55555555


จริงๆ เรื่องแบบนี้อาจเกิดกับใครหลายคนก็ได้ และหลายคนก็อันตราย เพราะเค้าอาจจะไม่ใช่แค่ตามดู แบบที่ John Smith ทำ 
ยังไงก็ระวังตัวกันด้วยนะคะ :)


SHARE

Comments