ความทรงจำของฉัน
ส่วนหนึ่งในความทรงจำของฉันกับบ้านหลังนี้
 
ฉันชอบ ตื่นนอนตอนเช้า เห็นแสงลอดผ่านผ้าม่านลายสี่เหลี่ยมขาวชมพูสลับ ผ้าม่านที่ทำให้ฉันนึกถึงพี่ชายที่เป็นเจ้าของมันมาก่อน

ฉันชอบ เวลาส่องกระจกส่องหน้าทรงกลมในห้องน้ำ มันทำให้ฉันนึกถึงสมัยเด็ก ตอนที่ตัวของฉันยังต้องยืนเขย่งมองมันจากความสูงของอ่างล้างหน้า

ฉันชอบ การนั่งขัดสมาธิที่ประตูระเบียงห้อง มันทำให้ฉันรับรู้ถึงแสงที่อบอุ่นและลมที่คอยพัดผ่านฉันทั้งในยามนี้และก่อนกาล

ฉันชอบ ไปที่หน้าต่างหลังบ้านที่เห็นเสื้อผ้าแขวนเรียงรายกันอย่างเบีดเสียด มันทำให้ฉันนึกทุกครั้งว่าบ้านของฉันทั้งเล็กและรกแต่สำคัญไปซะหมดซะจนเหมือนปราสาทเวทมนตร์ของฮาวล์ซะเหลือเกิน

ฉันชอบ กลิ่นต้มจืดที่คุณแม่ทำ ทุกครั้งที่ฉันได้กลิ่นมันฉันจะรู้สึกอบอุ่น สมัยฉันเป็นเด็กเล็กๆทุกครั้งที่ฉันป่วยคุณแม่จะทำต้มจืดให้ฉันกินเสมอ จนบางครั้งฉันก็คิดว่ามันจะต้องเป็นอาหารจากสวรรค์แน่ๆ เพราะทุกครั้งที่ฉันกินฉันจะหายป่วย และมันก็อร่อยมากๆด้วย 

ฉันชอบ การนั่งอยู่ที่ห้องรับแขก ทุกครั้งที่อยู่ห้องรับแขกมันคือทุกครั้งที่ฉันนั่งรวมตัวกับเหล่าพี่ชายเพื่อเล่นเกม ทานข้าว กินขนม และรวมตัวกันดูหนัง น่าเสียดายที่ตอนนี้ทุกคนต่างโตขึ้นและพื้นที่ตรงนี้มีฉันนั่งอยู่เพียงคนเดียว

แต่คนเราต้องออกมาและยอมรับการเปลี่ยนแปลงที่มีร่วมกันกับทุกคน ถึงจะสามารถเดินไปต่อได้ 

และตอนที่ฉันกลับมาอ่านดราฟนี้อีกครั้ง ฉันก็ย้ายออกมาจากบ้านหลังนั้นเสียแล้ว 
ฉันรักแกเสมอ เจ้าบ้านสีชมพูไข่ไก่ทาวน์เฮ้าสองชั้นครึ่งของฉัน  
 
SHARE

Comments