ในวันนั้นที่ฉัน...คิดถึง...
เมื่อครั้งหนึ่งราวๆ ยี่สิบกว่าปีมาแล้วหมู่บ้านของฉันเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีเพียงไม่กี่หลังคาเรือน ที่นี่เราใช้น้ำประปาภูเขาที่ชาวบ้านช่วยกันต่อลงมาจากน้ำตกเหนือหมู่บ้าน ไฟฟ้าที่ดีที่สุดสำหรับเราทุกคนนั้นคือแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ในเวลากลางวันและแสงจากตะเกียงน้ำมันในเวลากลางคืน เราไม่มีแสงสี ไม่มีสีเสียง ไม่มีร้านอาหาร ไม่มีผับบาร์ ตอนนั้นมีเพียงร้านโชว์ห่วยเล็กๆในหมู่บ้าน เส้นทางเข้าออกหมู่บ้านมีเพียงเส้นทางเดียวเป็นทางดินพอให้รถวิ่งสวนทางกันได้บ้างในบางช่วง บางช่วงก็ต้องรอให้รถอีกฝั่งวิ่งผ่านไปก่อน บางก็ต้องมีรถหนึ่งคันเสียสระถอยหลังให้อีกคันวิ่งเดินหน้าไปเรื่อยๆจนกว่าจะพื้นที่พอสำหรับให้รถทั้งสองสวนทางกันจึงจะไปต่อได้ ที่นี่รถประจำทาง ไปรษณีย์ เข้ามายังไม่ถึงเพราะถนนที่ยากลำบาก โทรศัพท์ก็ไม่มี แต่โชคดีที่ชาวบ้านมีน้ำใจให้กัน ทั้งหมู่บ้านก็มีรถแค่ไม่กี่คันจะไปไหนแต่ละทีคนที่มีรถก็จะมาจอดกลางหมู่บ้าน หากเรารู้ว่าเช้านี้จะไปทำธุระในตัวอำเภอ เช่น ไปหาหมอ ไปส่งจดหมาย ก็จะต้องเตรียมตัวตั้งแต่เมื่อวานและตื่นแต่เช้าเพื่อไปรอรถ บางก็รอได้รอได้ยินเสียงแตรดัง ต้องรีบวิ่งไปให้ทันรถ ถ้าใครสายแล้วก็ต้องรออีกทีวันพรุ่งนี้ ขากลับเป็นที่รู้กันให้มารอกันแถวตลาด หรือ วัด 

ที่ยังมี
...น้ำไม่ไหลส่งตัวแทนบ้านละคนช่วยกันแก้แก้ไม่ได้ไปน้ำจวง
...ถนนรกส่งตัวแทนบ้านละคนช่วยกันทำ ...ไปรษณีย์ไม่มีใครผ่านแวะเอาจดหมายมาฝากไว้ให้ผู้ใหญ่ประกาศชื่อ
...รถไม่มีไปไหนใช้แตรเรียกเพื่อนไปด้วย

นานๆกลับบ้านที ไม่รู้ว่ายังคงเหมือนเดิมหรือเปล่า แต่ที่รู้ๆ คือ มีไฟฟ้าแล้ว ถนนก็ดีขึ้น แถมยังมีสัญญาโทรศัพท์ใช้แล้ว จากที่ทั้งหมู่บ้านไม่มีโทรศัพท์สักเครื่องบ้านแต่ละหลังก็มีเกือบครบทุกคน ร้านค้าเพิ่มมา 4-5 ร้าน แถมมีร้านอาคารตามสั่งด้วย โรงเรียนที่นี่ก็ผลิตได้นักเรียนเก่งๆมากมาย ที่ยังเหมือนเดิมคงเป็นระบบน้ำปประปา และที่อยากรู้ว่าจะเหมือนเดิมหรือเปล่าคือใจคน

#คนห่างบ้าน #บ้านน้ำจวง

...ปลวก...
SHARE
Writer
Nida_S
the story.
เพราะหัวใจมีเรื่องเล่า และมีความหลังทุกครั้งที่เวลาหมุนผ่านเข้ามาแล้วผ่านเลย

Comments