Tea
ชาจริงๆนั่นแหละ
ชาตามชื่อเรื่องเลย
ชาจนไม่รู้สึกอะไรแล้วมั้ง
ขอบคุณที่คุณอุตส่าห์ย้ำยีความตั้งใจและความรักของฉัน
เธอรู้ดีอยู่แล้วว่าการที่ฉันจะมีความรู้สึกสบายใจมันเป็นเรื่องยากสำหรับฉัน
การที่ฉันจะพยุงตัวเองขึ้นมาได้แต่ละวัน เพื่อปลอบใจตัวเองให้สู้ต่อไป 
มันช่างยากและทรมานเหลือเกิน 
ซึ่งเธอรู้ดีว่าฉันเองอยากตาย
เพื่อหายไปจากโลกนี้มากแค่ไหน 
เธอรู้ดี
เธอรู้ดีว่าฉันรักเธอมากมายขนาดยอมให้ฉันต้องตกนรกทุกข์ทรมานเพื่อให้เธอมีความสุข ถ้าทำได้ฉันจะทำแค่ประโยคเดียวมันเหมือนกับมืด
ที่คอยทิ่มแทงฉันเข้าไปเรื่อยๆ 
แทงแล้วแทงอีก
แต่ฉันก็เต็มใจให้มืดปักอกอยู่แบบนั้น 
เพราะเป็นเธอฉันถึงยอม

ประโยคที่ฉันนั้นรับรู้มันมาตลอด
‘เธอไม่เคยลืมเขา’ 
ไม่เคยเลยแม้ฉันจะอยู่กับเธอมานาน
ใช้ชีวิตของฉันแลกเป็นความสุขของเธอจนหมดแล้ว
แต่เหมือนดูเธอเองจะยังไม่พอ
ฉันเองก็เหมือนจะหมดแล้ว
หมดพลังหมดแรงที่จะกอบโกย
เศษซากชีวิต
และใจอันแสนโง่งมของฉันกลับไปรักษา

ชีวิตที่เป็นขยะเป็นมลพิษของคนรอบข้าง
น่าขยะแขยงที่พาตัวเองมาถึง
จุดโสโครกที่สุดในชีวิต
ชีวิตที่ไร้ทางออก
ชีวิตที่ไม่มีชีวิต

ทางเดียวที่คิดได้ คือ 
ทิ้งตัวฉันไว้ที่นี่
ให้ความเศร้า 
ความกลัว 
ความหึงหวง 
ความเจ็บปวด 
ได้กัดกินชีวิตของฉันไปจนหมด 

เพราะฉันก็เหมือนคนไม่มีชีวิต
เหมือนไม่มีความรู้สึก
จุกอกไปหมด
ไม่รู้เลยจริงๆว่าควรรู้สึกยังไง

ทางออกอยู่ตรงไหน
ฉันหาไม่เจอ

ได้โปรดให้ฉันหาทางออกได้ทีเถอะ
เพราะฉันเองก็คิดไม่ออกแล้ว
แค่หวังว่าตื่นขึ้นในตอนเช้า
ลืมตาขึ้นมาได้

เพื่อให้ได้พบกับตัวฉันคนใหม่
ที่ไม่มีความรู้สึกพวกนี้อีก






SHARE
Written in this book
Purple heart 💜
Writer
Sadpassport
Good or bad , they all pass.
เหมือนจะเป็นเรื่องของเรา แต่มีเพียงแค่ฉันที่จำได้

Comments