เธอก็เก่ง ..อยู่แล้วเนอะ
ฉันเป็นแค่นักเรียนมอปลายธรรมดาคนหนึ่ง แต่ที่ไม่ธรรมดาคือฉันเรียนอยู่ในห้องเรียนที่เรียกว่า "ห้องเรียนพิเศษ"ห้องเรียนพิเศษน่ะ มีแต่คนเก่งๆ

คำนี้ฉันไม่เถียงเลย เพราะเพื่อนๆก็มีความสามารถเป็นของตนเองทั้งนั้น เวลามีการแข่งขันสายวิทย์หรือศิลป์ห้องเราล้วนมีส่วนร่วมในการลงแข่งด้วยทั้งนั้น

กุ๊กไก่ตัวแทนแข่งคณิตศาสตร์โรงเรียน
หรือไม่ก็
ใบบุญเพชรยอดมงกุฎเศรษฐศาสตร์



ตำแหน่งหรือว่ารางวัลที่พวกเขาได้มักจะไปอยู่ในชื่อ และความจำของคุณครูอย่างดี







ส่วนฉัน...ก็ไม่มีชื่อแบบนั้นหรอก แค่ทุกวันนี้ครูจำชื่อได้ก็บุญโขแล้ว จริงๆฉันไม่ได้คิดว่ามันแย่นะ เพราะครูไม่ได้เลือกเรา เราก็ไม่ต้องไปซ้อม จะได้ไม่เหนื่อย ฉันคิดแบบนั้นมาตลอด จนวันนึง...










ก้าวแรกย่อมลำบากที่สุด แต่ถ้าผ่านไปได้ ก้าวต่อมาก็จะดีขึ้น 


ไม่รู้จริงรึเปล่า แต่ว่าการเริ่มจากศูนย์นี่ ลำบากของจริง ฉันและกลุ่มเพื่อนอีกสี่คนนั่งล้อมวงกันอยู่ในห้องพักโรงแรมของพวกเรา พวกเรามาเข้าค่ายห้องเรียนพิเศษ แต่ว่าค่ายนี้มีจุดพีคตรงที่ต้องนำเสนอโครงงานจากสิ่งที่เจอมาในค่าย แล้วตอนนี้พวกเรากำลังนึกถึงสถานที่ต่างๆ แล้วพยายามโยงไปสร้างคำถามเพื่อใช้ในโครงงาน จริงๆพวกเราผ่านเรื่องโครงงานมาเยอะ แต่มันก็ทำให้รู้ด้วยว่า หัวข้อโครงงานคือส่วนที่ยากที่สุด



ไม่ว่าพวกเราจะเสนอแนวคิดไปแบบไหนก็ล้วนแต่มีคนได้ทำเรื่องนี้ไปแล้ว หรือไม่ก็เป็นปัญหาที่สามารถค้นหาคำตอบได้เอง บางหัวข้อเหมือนจะดี พอครูที่ปรึกษามาดูก็บอกเลยว่า มันเป็นไปไม่ได้ พร้อมกับยื่นข้อมูลมาสนับสนุน 





พวกเราเริ่มท้อ แต่ไม่ถอยหรอก ยังไงก็ต้องทำให้เสร็จ เพราะวันพรุ่งนี้ต้องนำเสนอแล้ว



เอาน่า ทุกคนครูรู้พวกเธอทำได้ ครูรู้ว่ากลุ่มนี้เก่ง ครูโบบอกครูมา


คุณครูพูดให้กำลังใจขึ้น
สิ่งที่พวกเราทำคือหัวเราะแห้งๆคืนให้คุณครูไป
อย่าคาดหวังเยอะเลยครู เพราะตอนนี้หัวมันไม่แล่น

นี่ก็นายนัทที่ได้โอเน็ตคณิตศาสตร์ร้อยเต็ม

อยู่ๆครูก็พูดต่อ

ตังกับแจมโอเคมี
อย่าบอกนะว่า....



มุนินฟิสิกส์สัประยุทธ์




...นั่นไง
ฉันไม่ชอบตอนนี้เลย ตอนที่ครูเลื่อนสายตามามองฉันแล้วเงียบไป

ในใจครูคงคิดอยู่สินะ ถึงผลงานของฉัน แต่ว่าที่เจ๋งๆเหมือนเพื่อนน่ะ ไม่มีหรอกนะคะ
ตอนนั้นฉันกำมือที่ผ้าห่มแน่น เพื่อนๆก็เหมือนสังเกตุได้ ดูๆแล้วเพื่อนก็อยากเปลี่ยนเรื่องคุยเหมือนกัน




เธอก็เก่ง ..อยู่แล้วเนอะ

แต่ครูพูดออกก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย
ฉันทำไห้แค่ยิ้มให้ครู ก่อนที่เพื่อนจะทำการเปลี่ยนเรื่องไปเสนอหัวข้อโครงงานต่อจนสุดท้ายแล้วเราก็ได้หัวข้อ และปั่นเค้าโครงจนเกือบเช้า แต่ละคนแทบจะไม่ได้นอน แต่ก็ยังเต็มที่กับการนำเสนอโครงงาน จนทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี










มั้ง...
ให้ตายสิ มาย้อนๆคิดดูแล้วไม่ชอบแบบนี้เลย นี่คือข้อเสียของคนที่ไม่มีผลงานหรอ

แฟ้มสะสมผลงานคงมีแต่ใบเกรด และใบจบของชุมนุม 




ฉันไม่คิดโทษครูหรอก รู้ว่าครูอยากให้กำลังใจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอึดอัด ฉันที่เคยคิดว่ามันไม่เป็นไรมาตลอด ก็เริ่มรู้ว่าการเก่งแบบเป็ดนั้นมันไม่แย่หรอก แต่มันก็ไม่ได้ดีเช่นกัน



ไม่รู้ว่าคนที่อ่านจะเข้าใจสิ่งที่ฉันพยายามสื่อมั้ย แต่ถ้าใครเคยประสบปัญหาเดียวกัน ก็อยากเป็นกำลังใจให้นะคะ หาตัวเองให้เจอ แล้วมุ่งมั่น ทุ่มเทให้กับมัน การอยู่รวมกับคนหมู่มาก คนที่โดดเด่น จะได้โอกาสที่มากกว่า



ถ้าพยายามแล้วไม่สำเร็จ แสดงว่ายังพยายามไม่มากพอ





ปล.เป็นกำลังใจให้คนสู้ชีวิตทุกคนค่ะ!




SHARE
Written in this book
นักเรียนมอหก
รวบรวมความรู้สึกและเรื่องราวที่อยากแบ่งปันในช่วงเวลามอหก ..ที่มีครั้งเดียวในชีวิต
Writer
BeHumble
ลูกเป็ดวิเศษ
ถ้าเราไม่คาดหวัง เราก็จะไม่ผิดหวัง แต่ความหวังคือแรงขับเคลื่อนชีวิตไม่ใช่หรอ

Comments

AnOrdinaryMan
12 days ago
ในฐานะเคยเรียนห้องเรียนพิเศษมาก่อน พี่อยากจะบอกเราว่า ครูทุกคนเห็นศักยภาพในตัวลูกศิษย์เสมอ ยิ่งคนที่มีความตั้งใจ ก็ยิ่งสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน เราแค่อาจไม่กล้าแสดงออกเท่านั้นเองจึงทำให้ไม่มีรางวัลอย่างคนอื่นเขา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราไม่เก่งเท่าเทียมกับเพื่อนนะ ทุกคนย่อมมีจุดเด่นที่แตกต่างกัน เรื่องที่ถนัดและสนใจแตกต่างกัน ค่อยๆค้นหาตัวเอง หาสิ่งที่ชอบและทำมันให้ดีที่สุดนะ แวะมาให้กำลังใจจ้า ^^ อดทนนะ ถ้าท้อเราจะเป็นถ่าน แต่ถ้าเราผ่านเราจะเป็นเพชร
Reply
Guimar
12 days ago
สู้ๆนะคะ เคยผ่านจุดนั้นมาเหมือนกันค่ะ ตอนนี้อยู่มหาลัยก็ยังเป็นอยู่เลย //บีบมือ
Reply
Temporarynothing
12 days ago
ก้าวข้ามผ่านมันไปให้ได้นะคะ เราเข้าใจคุณมากๆเลย เพราะเราก็ไม่ชอบที่ตัวเองเหมือนเป็ดเหมือนกัน
Reply
Sansastarkzz
12 days ago
ในที่ๆมีแต่คนเก่งๆ ไม่แปลกเลยที่เราจะรู้สึกแย่เมื่อเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นๆ เราเข้าใจนะ แต่อยากยกตัวอย่างน้องสาวเรา เค้าไม่ใช่คนเรียนเก่งเลย ไม่มีอะไรโดดเด่น เพียงแต่ตอนหลังเค้าเจอในสิ่งที่ชอบและตั้งใจทำจนได้ดี จากเด็กโนเนมสมัยเรียน กลายเป็นคนทำงานที่เก่งเลย ตอนนี้ชีวิตดีมีความสุขกว่าเราที่เป็นเด็กรางวัลแต่ไม่เคยรู้ว่าตัวเองชอบอะไรควรไปทางไหนเสียอีก เราเลยคิดว่าไม่ต้องไปแข่งกับคนอื่นทุกคนที่เราเจอ เพราะเป้าหมายแต่ละคนไม่เหมือนกัน เพียงแค่หันมามองตัวเองว่าชอบอะไร อะไรคือเป้าหมายของเรา และทำไปให้สุด ต่อให้มันออกมาดีไม่ดี เราก็ยังมีความสุขที่ได้ทำ สู้ๆน้า:))
Reply
Paviisa
8 days ago
กอดนะคะ 🥺✌🏻
Reply