เ ร า เ อ ง
สวัสดี คงจะเป็นครั้งแรกที่เราเขียนเรื่องของตัวเราที่ผ่านมาลงในที่สักที่ นอกจากไดอารี่ที่เราเผลอทำหายไประหว่างทางที่เราก้าวขาออกจากวัยเรียน

เคยมีคนบอกว่า อยากเร่ิมทำอะไรให้ดีสักอย่างควรเริ่มจากสิ่งที่เรารู้ดีที่สุด ตัวเราเองไม่คิดว่าเรารู้ดีเรื่องอะไรเลย 
เราเล่นเกมไม่เก่ง เราเล่นดนตรีไม่เป็น วาดรูปได้บ้าง เป็นคนเรื่อยๆ ใช้ชีวิตแบบเฉื่อยๆ ไม่มีความสามารถพิเศษอะไร สิ่งที่พอทำได้ก็ไม่ถึงจุดที่พอใจสักเท่าไหร่ สิ่งที่เราภูมิใจมากที่สุดในตอนนี้คงเป็นเรื่องที่เราสามารถเรียนจบมาได้สักที 
ถ้าจะให้นึกในแต่ละช่วงวัยของเราพอมองย้อนกลับไปเราทำเรื่องน่าอายไว้มากมาย ในอนาคต 
การที่เรามาพิมพ์เรื่องของเราเองลงในนี้อาจจะกลายเป็นเรื่องน่าอาย 1 เรื่องที่เกิดขึ้นในวัยย่างเข้า 23 ปีของเรา

เราเป็นคนไม่ค่อยพูด หรือเถียงกับใครมากนัก ถ้าเราบอกหรืออธิบายแล้วเขาเถียงกลับมา แม้ว่าเขาจะผิดเราก็จะปล่อยไปไม่เถียงหรือโต้แย้งอะไรสักเท่าไหร่ เราจะเก็บมันไว้ในใจ แม้ลึกๆเราจะรู้ว่าที่เขาพูดมันผิดและ เขาก็จะพูดอย่างนั้นกับคนอื่นๆต่อๆไป เราก็ไม่ได้มีความคิดที่จะโต้เถียงกับเขาสักเท่าไหร่ มันเหนื่อยมากๆ สำหรับเราในการที่ต้องเถียงอะไรกับใครสักคนหนึ่ง เราไม่แน่ใจว่าเรากลายเป็นแบบนี้เมื่อไหร่ ช่วงมหาวิทยาลัย ช่วงเริ่มเข้าทำงาน หรือเพิ่งมาเป็นช่วงนี้เราก็ไม่รู้จริงๆ แต่เราเงียบกว่าเดิม หงุดหงิดง่ายขึ้น อยู่กับตัวเอง มีเรื่องให้คิดจนเต็มหัวไปหมด


เริ่มทำงานเดือนแรก มันแย่มากเรากลับมาร้องไห้คนเดียวแทบทุกวัน ระหว่างทางจากที่ทำงานกลับบ้านมันไกลมาก เราใช้เวลาตรงนั้นกับเพลงที่เคยฟังแล้วก็ตัวของเราไปเยอะมาก แต่มันไม่เห็นดีขึ้น การต้องกลั้นไม่ให้ร้องไห้บนรถเมย์ตอนหกโมงกว่าๆมันแย่มาก ด้วยความบังเอิญหรืออะไรสักอย่างเราจำไม่ได้พาเรามาเจอเพลงๆนึง ของวงเกาหลีวงนึง น่าแปลกที่ฟังแล้วไม่โดดเดี่ยวอีกเลย ฟังพร้อมกับอ่านคำแปลเพลงแล้วมันทัชมากเลย เหมือนเสียงเพลงของเขาเข้าใจเราในตอนนั้น จนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกอย่างนั้นอยู่ 
เราเคยปรึกษา และระบายกับครอบครัวเรื่องที่ทำงานที่กำลังเจอปรากฏ​ว่าคำตอบที่ได้(ในตอนนั้น)​มันค่อนข้างบั่นทอน 
เราเลยเลือกคุยและ พูดมันกับคนแปลกหน้า....น่าแปลกที่กลายเป็นว่าเรากลับมาสู้ไหวเพราะคำพูดและ กำลังใจเหล่านั้น และจากมุมมองเราครอบครัวไม่ได้ผิดนะ มันอาจจะผิดที่การสื่อสารของเราและ เขาอาจจะคลาดเคลื่อน​ทำให้ความต้องการกับผลที่ได้มันไม่ตรงกัน ซึ่งในตอนนี้มันไม่เป็นไรเลย เราได้หยุดพักจากการทำงานเพราะเกิดเครียดจนต้องเข้าไปโรงพยาบาล เราไม่สามารถตอบคำถามได้ว่าเราเครียดเรื่องอะไร แต่อย่างไรก็ตาม เรายังคงพยายามใช้ชีวิตทุกๆวันให้ดีที่สุด เราทำในสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขและครอบครัวเองก็ไม่ได้ห้ามเราตรงจุดนี้ซึ่งมันดีมากๆสำหรับเราในตอนนี้ 

สุดท้ายแล้วใครบังเอิญเข้ามาเจอเรื่องเล่าของเรามันอาจจะวกวน ไม่ไล่เรียง ถ้ากำลังอ่านมันอยู่ไม่ว่าคุณจะเจออะไรอยู่ขอให้คุณมีแรงมากพอจะสู้กับมันนะคะ และถ้าหากว่ามันไม่ไหวจริงๆ พักมันไว้ก่อน พักหัวใจ พักสมองของคุณสักแปป แล้วเริ่มมันเมื่อคุณพร้อมนะคะ :)​
           


                                        00:15
                                    06.03.2019
SHARE
Written in this book
106-9 Planet
Writer
106-9
muggle
Wishes ¦ Dreamer ¦ want some liquid luck ¦ เขียนระบายสิ่งที่อยู่ในหัวและในใจออกไปบ้าง ¦ ขอให้มีโชค ขอให้โลกไม่ใจร้าย ❤️

Comments