ขอบคุณที่เลี้ยงอาหาร
     วันหนึ่งในตอนบ่ายโมงกว่าๆ ผมรู้สึกหิวข้าวมาก จึงนึกได้ว่าจะขอไปฝากท้องที่บ้านอาอี๊ (อาอี๊ในที่นี้ คือ พี่สาวของแม่)
เมื่อไปถึงบ้านท่าน กลับพบว่าไม่มีอาหารเที่ยงเหลือสำหรับผม ผมจึงบอกอาอี๊ว่าจะไปกินก๊วยจั๊บข้างๆบ้านของท่านแทน 

     ผมเดินไปในร้านก๊วยจั๊บ ผมสั่งอาหารและไปนั่งที่โต๊ะ จู่ๆก็เห็นอาอี๊ของผมเดินมาบอกกับคนขายว่า “ เด็กคนนั้นหลานเจ๊เองนะ เค้าจะกินกี่ชามก็ให้กินไปแล้วมาคิดเงินกับเจ๊ “ พร้อมกับชี้มาที่โต๊ะผม ทันใดนั้นท่านก็เดินกลับบ้านไป 

     ในหัวของผมนั้นได้เกิดความคิดขึ้นมาว่า 
“ ดีใจเหรอที่ไม่ต้องเสียตังค่าข้าว ” 
ใช่ครับ ผมดีใจ แต่ไม่ใช่เพราะไม่ต้องเสียตัง ผมรับรู้ได้ถึงความรักความห่วงใยที่อาอี๊มีต่อผมซึ่งเป็นหลาน ผมอาจจะเกรงใจและจ่ายของผมเองก็ได้ ผมจะปฏิเสธใครก็ได้ แต่ผมจะไม่ปฏิเสธความรักของอาอี๊ ผมรู้สึกได้ว่าท่านยังคงเอ็นดูหลานคนนี้ อยากเลี้ยงหลาน ให้หลายได้กินอิ่มอร่อย 
     ผมลองคิดกลับกันถ้าผมมีหลานบ้าง หรือจะเป็นใครก็ได้ที่ผมรักผมเองก็อยากที่จะดูแลเค้า และขอแค่ให้เค้ามีความสุขจากสิ่งที่ผมมอบให้ไม่ว่าจะเป็นสิ่งไดก็ตามขอแค่เค้ารู้สึกดี แค่นี้ผมก็สุขใจแล้ว ซึ่งทุกสิ่งมีแรงผลักดันมาจากความรัก สำหรับอาอี๊ ผมนั้นรู้สึกรักท่านเหลือเกิน ผมทั้งดีใจและอบอุ่นใจ ถ้าผมเลี้ยงข้าวหลานผมก็อยากให้เค้ากินเยอะๆกินให้อร่อยกินให้อิ่มแปล้ไปเลย
     ดังนั้น สิ่งที่ผมต้องทำตอนนี้คือ กินก๊วยจั๊บแสนอร่อยที่อยู่ตรงหน้าให้หมดเกลี้ยงก็พอครับ 
SHARE

Comments