ฉันที่กำลังวิ่ง...
 
ตั้งเเต่เด็กจนโตประโยคหนึ่งของเเม่มักจะดังก้องอยู่ให้หูเสมอ "ทำอะไรให้มันเร็วๆหน่อยสิ"  
เพราะเป็นคนที่ชอบทำอะไรเชื่องช้า...เเต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นคนที่อยากให้เวลาในชีวิตผ่านไปเร็วๆตั้งเเต่เมื่อไหร่


อยากจะบอกย้ำเตือนตัวเอง เผื่ออีกสิบปี ยี่สิบปีข้างหน้าจะได้ย้อนกลับมาดู เเละรู้ว่าสภาพของตัวเองในตอนนี้สะบักสะบอมขนาดไหน


สภาพของคนที่พยายามวิ่งเร็วๆเพื่อให้ไปถึงเส้นชัยก่อนใคร โดยที่ไม่ได้ดูกำลังของตัวเองเลยว่าไหวหรือเปล่า จะมาพูดว่ายอมเเพ้ จะมาบอกว่าขอเดินไปช้าๆเหมือนคนอื่นตอนนี้ก็คงจะสายเกินไปเเล้ว


“อยากเรียนให้จบใน3ปีครึ่ง” เป็นหนึ่งในความคิดที่ได้ลงมือทำไปเเล้ว วิ่งมาได้ครึ่งทาง...ไม่รู้ว่าจะทนวิ่งกับหนทางที่เหลือได้ไหม



หนทางที่มองดูไกลๆยังรู้เลยว่ามันน่ากลัวเเค่ไหน เหมือนมีทางลูกรังตลอดเส้นทาง มีพายุกำลังก่อตัว มีสัตว์ร้ายกำลังคอยขย้ำ  
 
หันกลับไปดูคนที่เดินตามทางมาอย่างช้าๆ เเวะข้างทางบ้าง มีเวลาทำความรู้จักกับตัวเองบ้าง เเต่เมื่อเปรียบเทียบกับตัวเองเเล้ว...เราได้อะไรจากการที่วิ่งเร็วกว่าล่ะ


เส้นชัย?

ความสำเร็จ?

ความสบาย?

หรือเพียงเเค่คิดว่า...จบเร็วกว่ามีโอกาสมากกว่า?
มาถึงตอนนี้ถึงได้ตั้งคำถามกับตัวเองว่า อยากจะได้โอกาสมากมายขนาดนั้นไปทำไม หรือบางครั้งก็คิดว่าโอกาสมันจะมีมากกว่าคนที่เดินอยู่ซักกี่เปอร์เซ็นกัน? 

ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้ เราเองก็อยากจะเดินช้าๆ เเวะชมวิวข้างทาง เเวะจิบน้ำให้ชุ่มคอ เเวะพักให้หายเหนื่อย เเวะส่องกระจกที่สะท้อนเงาของตัวเอง เพื่อถามตัวเองว่า “มีอะไรดีพอเเล้วหรือยัง”
 

เเต่จะไม่เสียใจเลยที่ตัดสินใจวิ่งให้เร็วที่สุดมาตั้งเเต่ต้น มีล้มบ้าง มีเหนื่อยบ้าง เเต่ถ้าจะให้มายอมเเพ้ในตอนนี้ก็บอกเลยว่า “ไม่”


เธอก็เหมือนกันนะ….

เธอ...คนที่กำลังเดินอยู่ ไม่ต้องรีบหรอก เส้นชัยมันไม่หนีไปไหน มันอยู่รอเธอเสมอ ไม่ว่าเธอจะไปหามันช้าหรือเร็วมันก็ยังอยู่ที่เดิม ค่อยๆเดิน ค่อยๆเเวะชมความสวยงามข้างทาง ค่อยๆมองหาตัวเองให้เจอ  

เธอ...คนที่กำลังวิ่งอยู่ เหนื่อยใช่ไหม? เจ็บใช่ไหม? ไม่เป็นไรนะ อีกนิดเดียวเท่านั้น เส้นชัยอยู่ตรงหน้านะ เเต่อย่าลืมเส้นชัยไม่ได้มีเเค่จุดเดียว ยังมีอีกหลายๆจุดรอเธออยู่ ถ้าเธอผ่านเส้นชัยจุดนี้ไปได้ ลองเดินดูนะ บางครั้งอาจทำให้เธอมีความสุขมากกว่าตอนวิ่งก็ได้...เเต่ตอนนี้อย่าเพิ่งท้อ วิ่งไปด้วยกันก่อนนะ :)



สู้ๆนะ...ตัวฉัน





SHARE
Writer
HATTA
Student
เกิดในยุคที่ฟองสบู่เเตก ก็เลยกลายเป็นคนพูดไม่รู้เรื่องเพราะตอนเกิดมัวมองเเต่ฟองสบู่ เชื่อมาตลอดว่าตาเป็นviewfouderที่ดีที่สุด เเต่เสียดายที่สมองของเราจะรีเซตใหม่ทุกๆหนึ่งวัน

Comments