แรกอรุณ
 
เปลือกตาถูกกระตุ้นให้เปิดออก
โดยแสงแดดเป็นปัจจัยหนึ่ง
มันถูกส่งออกมาจากโลกภายนอก
ผ่านหน้าต่างห้องนอน


เสียงนกร้องรับส่งกันเป็นจังหวะจะโคน
กระรอกไต่ตามกิ่งไม้ด้วยความคล่องแคล่ว
สายลมพัดแผ่วเบามาทักทาย
แต่กลับเย็นไปทั่วผิวกาย


เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์
เพื่อมองเวลา ณ ขณะนั้น
เมื่อทราบจึงวางมันลงที่เดิม
คิดระหว่างทอดมองความเหงาที่ฟุ้งอยู่ในอากาศ


ตื่นเช้าถือเป็นกำไรของชีวิต
แต่ตื่นสายก็ไม่ผิด
เพราะถือว่าตัวเองรักสุขภาพ 
อยากให้ร่างกายได้พักผ่อนเต็มที่


แต่...
ความลังเลปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ว่าจะนอนต่อโดยตะแคงหน้าหลบแดด
หรือตื่นไปอาบน้ำเริ่มต้นวันใหม่ดี
สุดท้าย ฉันเลือกอย่างหลัง...


ชำระกายในเบื้องต้นเรียบร้อย
เดินออกมาสูดอากาศตรงระเบียงบ้าน
รดน้ำให้ต้นไม้น้อยใหญ่ที่สรรหามาปลูก
ดึงวัชพืชตัวร้ายออกจากกระถาง


สีเขียวของใบไม้ทำให้เจริญตา
ยินดีเมื่อเห็นไม้หอมออกดอกมาให้ชม
จรดปลายจมูกไปสูดดมเพื่อรับขวัญ
กลิ่นจำรุงหอมชื่นบานสมใจนึก


สหายสี่ขาผู้หูตาว่องไวทั้งสอง
ปีนออกมาจากที่ซ่อน
เข้ามาคลอเคลียผิดปกติ
ส่งมอบความน่ารักและท่าทีขี้ประจบ


อยู่ด้วยกันมาหลายปีจึงอ่านนิสัยได้จนทะลุปรุโปร่ง
เลยหันหลังกลับเข้าห้อง
เพื่อดึงถุงอาหาร
เทให้เพื่อนรักด้วยความเมตตา


แมวสองแม่ลูกทานด้วยความตั้งใจ
มีแค่เสียงเคี้ยวอาหารดังขึ้นเรื่อยๆ
บอกให้รู้ว่า
อาหารของมันกรอบอร่อยและพวกมันตะกละมากแค่ไหน


ฉันนั่งรอไปเรื่อย
รอให้มันเติมพลังกันจนอิ่มท้อง
หากอาหารหมดก่อนความต้องการ
ก็ไม่มีปัญหาที่จะเทให้เพิ่ม


แต่ถ้าสถานการณ์สลับกันจนมีอาหารเหลือ
ก็จะทำหน้าที่โกยเก็บเข้าที่เก่า
เพื่อความประหยัด
และความสะอาด


กิจวัตรประจำวันของฉันในยามเช้า
นับเป็นความจำเจของชีวิต
แต่แปลกเหลือเกิน...
ที่ฉันไม่เคยคิดจะเบื่อมันเลยสักวัน

SHARE
Writer
Piekhai
Ordinary girl
รักแมวและสัญญาณอินเตอร์เน็ต . . .

Comments