รากลึกที่คาใจ


    ... หายนะของผมมันเริ่มตั้งแต่จุดนั้น ...

จุดที่ผมไม่สามารถที่จะไขว่คว้าความสุขด้วยตัวเองได้ วันที่ผมเริ่มเสพความสุขจากการฟังเรื่องราวของผู้อื่น วันที่ผมให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ระยะยาวมากกว่าและทะนุจถนอมในสิ่งนั้น



สิ่งเหล่านั้นทำให้ผมเป็นเหมือนคนที่เหนื่อยล้าเพื่อวิ่งจับความสุขของคนอื่นเสมอจนวันนึงก็มีที่ที่ผมคิดว่าเหมาะสมที่จะยืนพักและพิงอยู่ตรงนั้นได้ แน่นอนว่ามันทำให้ผมหายเหนื่อย ให้ร่มเงา และคอยเติมลมเย็นๆให้ร่างกายสูบไปเลี้ยงหัวใจ




     แต่แล้ววันนึงสิ่งนั้นกลับหายไปเมื่อผมลืมตา ทันใดเมื่อรู้สึกตัวนั้น น้ำหนักที่กดลงไปด้านหลังก็ตัวให้ตัวของผมหงายหลังลงไปทันทีที่ไม่มีสิ่งใดค้ำจุน แต่ว่าก็ไม่มีทีท่าว่าจะเจ็บหลังเพราะเมื่อเราล้มหลังกระแทกพื้นมันก็คงเจ็บเป็นธรรมดา ใช่ครับที่มันไม่เจ็บเพราะมันไม่มีพื้น เพราะที่ตรงนั้นเป็นหลุมเหวลึกที่แต่เดิมเคยเป็นสิ่งที่เคยค้ำจุนเราไว้้
ระหว่างที่ตัวผมดิ่งตกลงไปในเหวนั่น มันช่างมืดมิด และไม่เคยอบอุ่นเหมือนที่เคยมีสิ่งนั้นอยู่ ยิ่งลึกก็ยิ่งมีแต่ภาพว่าที่นี่เคยเป็นที่ของสิ่งนั้น รากของมันฝังลึกลงไปจนมิอาจคาดเดา ในขณะที่ตัวของผมกำดิ่งลงมาตามแรงโน้มถ่วงโลกนั้นผมก็ได้แต่คาดเดาความเจ็บปวดของตอนที่ผมตกลงถึงก้นเหวแล้ว ด้วยความลึกขนาดนี้กระดูกของผมคงจะแตกละเอียดแน่ แค่คิดผมก็เจ็บปวด แค่เศษฟอสซิ่วต่างๆระหว่างทางลงมันก็บาดตัวผมจนเจ็บไปหมด แต่ก่อนผมจะตกลงไปตายนั้น ผมก็แค่อยากรู้ว่าสิ่งที่ผมเคยพักพิงเมื่อยามเหนื่อยล้า สิ่งที่เคยดูแลซึ่งกันและกันมานั้นหายไปไหน ผมก็แค่ไม่อยากคาใจก่อนที่ผมจะแตกสลายกลายเป็นอากาศธาตุ





ยิ่งรากลึกแห่งความสุขลึกเท่าใด เมื่อมันหายไป ก็จะเป็นหลุมที่ลึกลงไปเท่านั้น



ถ้าตอนนั้นเราไม่หลับตา อย่างน้อยเราคงจะได้รู้ว่าสิ่งค้ำจุนแห่งความสุขนั้นหายไปเพราะอะไร..

SHARE
Written in this book
One
Writer
TunlaPhi
None
This is my area

Comments

BeastultimatE
2 months ago
เรื่องบางเรื่อง คำถามบางคำถาม เราก็ไม่ต้องอยากรู้คำตอบก็ได้ครับ ปล่อยมันอยู่อย่างนั้นเพราะว่าบางทีการรู้คำตอบอาจจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ได้
...แค่รับรู้ เข้าใจ สภาพปัจจุบัน แล้วอยู่กับมันให้ได้ดีกว่าครับ...
Reply
TunlaPhi
2 months ago
ช่วยได้ดีเลยครับ ขอบคุณมากเลยครับ