one day
ครั้งแรก..

เราจ้องมองแอคเคาท์ของใครบางคนที่เราไม่รู้จัก
เขาแอดเฟรนด์มา พร้อมกับมากดไลค์รูปรัวๆ
แปลกใจไม่น้อยหรือนี่เป็นการเรียกร้องความสนใจจากเราใช่มั้ย?

ตัดสินใจกดส่องดู อืมเขาก็น่ารักดี
ไม่ได้อ่อยแต่แค่ไลค์กลับเป็นมารยาท...
นึกขำตัวเองอยู่เหมือนกัน

หลังจากนั้นเราก็ปิดโทรศัพท์นอน

พอตื่นก็แปลกใจไม่น้อยเลย
"ขอบคุณที่มากดไลค์ให้นะครับคนสวย"
แอบเบะปากนิดนึงกับคำว่า'คนสวย'
คิดไว้ว่าคงจะเป็นคนเจ้าชู้ไม่เบา
แล้วคงจะไม่หลงกลเสียง่ายๆ

แต่กลับคิดผิดมหันต์เลย
เผลอตัว เผลอใจหลงคารม
กับผู้ชายคนนี้ไปไม่รู้กี่รอบ
รู้ตัวอีกทีก็รู้สึกดี
รู้ตัวอีกทีก็
...ใจเต้นแรง

ครั้งแรกที่เราเจอเขา
แบบพบหน้ากันตรงๆ
ไม่ใช่เพียงในแชท
และเหมือนกับว่าเป็นความบังเอิญที่ตั้งใจ

"ซื้อข้าวเสร็จแล้วน้ำร้านนั้นนะ"
เราบอกกับเพื่อนหลังจากรับจานข้าวมา
เดินตรงไปที่ร้านน้ำที่คนแออัดมากมาย

ได้แต่คิดว่าทำไมต้องเป็นร้านนี้ด้วยนะ
ทั้งๆที่เราก็เลือกเอง
แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ใจเต้น
ก็มายืนอยู่ข้างหลัง

"ป้าครับของผมชามะนาวแก้วใหญ่ เชี่ย!คนเยอะ"
เสียงของผู้ชายคนนึงที่ไม่คุ้นเคย
และมันดูน่าฟังกว่าผู้ชายคนอื่นเป็นไหนๆ
ไม่รู้อะไรดลใจให้หันไปมอง
แล้วก็ได้แต่นิ่งค้าง ใจเต้นระรัว
หล่อเชี่ย..
"อ้าว..ไง.."
พี่เขาดูแปลกใจที่เห็น หรือว่าเราไม่สวยกันนะ
คิดไปต่างๆนาๆกังวลต่างๆแถมพี่เขายัง
ยืนอยู่ด้านหลังและยังเข้ามาชิดเสียจน
จานข้าวในมือสั่นพับๆ แบบนี้นี่เอง..
ความรู้สึกตื่นเต้นเวลาใกล้คนที่ชอบ

"ผมหอมดีนะ"
ประโยคกระซิบเบาๆที่ข้างหูทำให้ขนลุกซู่
หัวใจเต้นจนบ้าคลั่ง ถ้าเป็นปกติคงจะด่าว่าโรคจิต
แต่กลับคนๆนี้เขินแทบดิ้นลงไปกองกับพื้น
เดินถือแก้วน้ำกับจานข้าวแทบไม่ถึงโต๊ะ
มือสั่นจะร่วงตรงนั้นให้ได้เลย

นานวันเข้าจากคนที่คุยปกติก็เริ่มพิเศษ
ไม่รู้ว่าเขาคุยกับใครอีกมั้ย
แต่เราตัดทุกๆคนออกไปเพื่อให้ความสำคัญแค่กับเขาเพียงคนเดียว

"พี่มีอะไรจะบอก"
"ว่าไง"
"พี่ชอบคนๆนึงว่ะ"
ตอนนั้นโคตรใจแป้วกับประโยคนี้เลยแม่ง
ใครวะคุยกับกูทุกวันแม่งไปชอบใครได้อีก!
อย่าให้รู้นะจะตั้นหน้าให้แม่งเลย

บ่นกับตัวเองในใจแต่ก็พร้อมที่จะถอย
ถ้าพี่เขามีคนที่ชอบเราจะไปสู้อะไรอีกหล่ะ
ก็อย่างว่าเราไม่รู้ว่าเขาคุยกับใครอีกนอกจากเรา
"เดี๋ยวพี่บอกในไลน์นะ"

รีบกดเข้าไลน์อย่างไวเลยกู
ว่าแต่แชทมันไม่เด้งหรือพี่แม่งไม่ยอมส่งมาวะ

"ไหนอ่ะพี่เราไม่เห็นมีเลย"
"บอกไปแล้วไงดูดีๆสิครับ"

ไหนของพี่มันวะ
กดไลน์เข้าออกหลายรอบ กดเข้าดูแชทก็ไม่มี
แม่งหลอกกู...

"ไม่มีพี่อ่ะหลอกเรา"
"เห้อ"

หลังจากนั้นพี่เขาก็ส่งรูปมา
เป็นรูปไลน์ด้านหน้าหลักที่มีโปรไฟล์ตัวเอง
และรายการโปรดเพียงไม่มีกี่คน
ซึ่งในนั้นแม่งมีเรา
โคตรเขินเลย

"ดูเพื่อนพี่ดิแม่งทะเลาะกับแฟน"

...เพื่อนพี่แล้วพี่มาบอกหนูทำไมคะ?

"ตั้งสเตตัสเศร้ากันใหญ่เลยว่ะเพ้อเจ้อมาก"

ด้วยความอยากเสือกเลยดูรูปที่เขาส่งมา
เพื่อนเขาแต่ละคนนี่แม่ง..
เฮิร์ทเก่งจังวะ
พอมองไปเรื่อยๆจนถึงสเตตัสของคนส่ง
'พี่ชอบ...นะ'

อี...นี่ไงที่พี่มันชอบ!
แต่เดี๋ยว...
นี่ชื่อกู!
'วี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด'
กรี๊ดอัดหมอนเลยทีเดียว

"เห็นยัง"
"เ้นอล้ว"
"พิมพ์ไรมาเนี่ย พิมพ์ดีๆสิ"
"อืออ เห็นแล้ว"


คืนนั้นเป็นคืนที่นอนไม่หลับ
แถมยังยิ้มค้างเหมือนคนบ้าทั้งคืน
กับแฟนคนแรกยังไม่เขินได้เท่านี้เลย

เราให้ความรู้สึกกับเขาเต็มที่มาก
เต็มที่ซะจนไม่คิดถึงวันข้างหน้า
มันยากที่จะถอน

ครั้งแรกกับประโยคขอคบ
"เราก็คุยกันมานานแล้วนะ"
"นานหรอ.."
"จำได้มั้ยว่าคุยกันวันไหน"
"28 ก.ค."

ก็ไม่นานเท่าไหร่นี่หว่า...
ประมาณสามอาทิตย์

"อืมถึงมันจะไม่นานแต่พี่ขี้เกียจรอ"
"ห้ะ?"

เขาจะพอแล้วหรือยังไงกันนะ?
ได้แต่คิดวนเวียนอยู่ในใจ
แต่แล้วข้อความถัดมา

"คบกันนะ"

มันทำให้ยิ้มแก้มแทบแตก

"1.คบ 2.ตกลง"

ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร

"ไม่ต้องตอบพี่เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปเอาคำตอบเอง"

หรือเพราะเป็นเขา
ทุกความรู้สึกถึงได้แตกต่างออกไป


เป็นอีกหนึ่งคืนที่นอนยิ้มอย่างกับคนบ้า
ดิ้นไปดิ้นมากอดฟัดหมอนข้างอยู่อย่างนั้น
แถมคำตอบมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว
ว่าตัวเราเองจะเลือกอะไร

และเป็นอีกเช้าที่แม่งโคตรจะมีความสุข
ตื่นก่อนนาฬิกาปลุก ลุกลี้ลุกลนเข้าห้องน้ำ
เพื่อที่จะได้รีบเสร็จแล้วได้เจอเขาไวๆ

แต่พอเจอเข้าจริงๆก็เสือกเขิน
หลบหน้าเขาเป็นพัลวัน
สุดท้ายก็หลบไม่พ้นอยู่ดี

"พี่มาเอาคำตอบ"

พูดเสียงดังฟังชัด!
ทั้งๆที่เพื่อนอยู่กันเต็มไปหมด
ไม่ใช่แค่เพื่อนแต่คนอีกมากมายก็หันมามอง

"คบกับพี่มั้ย"

ไอ้!เหี้ย!เสดวบพลพลำลพพลพล
ในแชทว่าเขินแล้ว
แต่พอมาพูดตรงๆต่อหน้าเขินมากกว่าเป็นสิบเท่า
ไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้ายังไง
ไม่รู้ว่าคนรอบข้างเสียงดังแค่ไหน มองมามั้ย
ในตอนนั้นรู้แค่ว่าหัวใจเต้นแรงมากๆ หูอื้อมากๆอีกด้วยซ้ำ

"...เรา..ตอบทั้งสองข้อเลย"

เขายิ้ม..
เป็นรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นมากๆที่เคยเห็น
มือใหญ่ๆของเขายกขึ้นมาลูบหัวเรา
มันใหญ่กว่าใบหน้าเราซะอีก

"ตกลงคบกับพี่แล้วนะ เป็นแฟนพี่แล้วนะ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูผิดแปลกไป
เหมือนน้ำเสียงของคนตื่นเต้น
เราเองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน
สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้าเป็นการตอบกลับ
เพราะพูดอะไรไม่ออกสักอย่าง

"ชื่นใจแล้ว..วันนี้มีความสุขจังโว้ย"
เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้ววิ่งออกไป
กระโดดกอดคอกับเพื่อนพร้อมเสียงโห่แซวของกลุ่มเพื่อนของเขา ก่อนจะหันกลับมามองแล้วยกยิ้มให้

'มีความสุขเหมือนกัน'
15 ส.ค.2559


"พี่ไม่เคยคบกับใครถึงเดือนเลย"
"ทำไมล่ะ?"
เราถามอย่างสงสัย ทั้งๆที่พี่เขาออกจะดูดี
สาวๆคนไหนกล้าทิ้งกัน

"พี่เบื่อๆเลยบอกเลิก"
"อ่าว..."
แล้วเขาจะบอกเลิกเรามั้ยนะ

"เข้ามาตอนแรกก็เหมือนจะดีสุดท้ายก็เฟค"
"หรอ"
"อืม..มันเข้ากันไม่ได้เลยบางคนคุยเป็นเดือน"
"อ่าห้ะ"
"แต่คบกันไม่ถึงสองอาทิตย์"
"พี่เคยมีแฟนมาแล้วกี่คน"
"ถ้ารวมเราก็เป็นสามนะ"
"อ้อ"
"พี่อยากคบเราเกินเดือนนะรู้มั้ย"

คำพูดคำนั้นทำให้เรายกยิ้ม
เราทำได้อยู่แล้วหลายๆเดือนเราก็ทำได้
อยู่ที่พี่เขาจะช่วยเราประครองไปได้ถึงไหน

ครั้งแรกของวันครบรอบ
15 ก.ย.2559
หนึ่งเดือน

"หนึ่งเดือนแล้ว"
"อื้อ"
"รักเรานะรักมากๆอย่าทิ้งพี่ไปไหนนะ"

เราไม่ตอบอะไรได้แต่มองหน้าเขาแล้วยิ้ม
เขาดูมีความสุขและตื่นเต้นกับวันครบรอบ
คงเพราะเขาไม่เคยมี

"เราเป็นคนแรกเลยนะที่คบกับพี่ถึงเดือน"

เราดีใจนะที่เป็นคนแรกของพี่


ครั้งแรกของวันเกิด
23 ธ.ค.2559
วันเกิดของเขา

ย้อนกลับไปก่อนวันเกิดหนึ่งวัน
ในวันที่22 ธ.ค.2559

"แบบนี้เวิร์คใช่มั้ยมึง?"
เราปรึกษากับเพื่อนเรื่องเซอร์ไพร์สวันเกิด
มันเป็นแผนการแกล้งทะเลาะแล้วบอกเลิก
กลัวอยู่เหมือนกันว่าพี่เขาจะเลิกจริง

"เวิร์คดิมึงเชื่อกู"
โอเคร..เพื่อนบอกเวิร์คเราจะลองทำ

เป็นครั้งแรกที่เราต้องเสียน้ำตา
น้ำตาของความเสียใจ

"เป็นอะไรไม่เอาแบบนี้ได้มั้ยครับ"

เป็นคำถามที่ดูใส่ใจ

"พี่ขอโทษพี่ผิดอะไรเรามาตีพี่แรงๆได้เลย อย่าเป็นแบบนี้นะ"

"คุยกันก่อนสิ..พี่จะร้องไห้แล้ว"

อ่า..คนทำร้องไปแล้วล่ะ

"พี่ไม่ต้องมายุ่งกับเรา เราจะเลิก"
"พี่ไม่เลิก ไม่เอาไม่เลิกนะอย่าพูดแบบนี้"

ฮือหนูก็ไม่เลิก
ได้แต่ร้องไห้อยู่หน้าจอกับประโยคบอกเลิกของตัวเองได้แค่คิดอยู่ว่าถ้าพี่เขาไม่ง้ออีกล่ะ
ถ้าเขาเลิกไปเลยล่ะจะทำยังไงดี
ทุกความรู้สึกที่ให้พี่เขามันเพิ่มขึ้นทุกวัน
มันไม่มีลดลงเลยนะ

จากนั้นเราต้องข่มตานอนพร้อมกับน้ำตา
ในใจก็นึกเป็นห่วงภาวนาอย่าให้พี่เขาตัดใจ

ในเช้าวันที่23
เราตื่นแต่เช้าแบกกล่องของขวัญใบใหญ่
แถมแม่ยังพาไปเลือกเค้กแล้วจ่ายเงินให้อีก

"แม่เดี๋ยวหนูจ่ายเองก็ได้"
"ไม่เป็นไรหรอกให้แม่มีส่วนร่วมบ้าง"
"หือ..ทีของหนูแม่ไม่ค่อยซื้อให้อ่ะ"
"ก็เราเป็นคนซื้อให้แม่ตลอดไม่ใช่หรอ"

แอบบุ้ยปากกับประโยคของแม่
พี่เขามีอะไรดีนักหนานะแม่ถึงต้องเอาใจ
สุดท้ายก็ได้เค้กก้อนโตที่แม่เลือกมา

เป็นเช้าที่มีเพื่อนๆคอยช่วยหลายๆอย่าง
แอบปลื้มวันนี้อยู่เหมือนกัน

"เมื่อกี้กูเดินไปดูตรงนู้นมาเห็นแต่เพื่อนเขาว่ะ"

ใจหายอยู่เหมือนกันกลัวพี่เขาจะไม่มา
ถ้าเขาไม่มาเราจะเอาไปให้ใครดีล่ะ

"มึงแต่กูเห็นเขาอยู่ด้านบนบันได!"

เพื่อนอีกคนนึงที่เพิ่งมาวิ่งมาบอก
เราเลยจัดการเตรียมถือเค้กกับกล่องของขวัญ
วิ่งอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อไม่ให้เขาเห็นว่าเราทำอะไร
จัดการเปิดกล้องเค้กจุดเทียน

"กูตื่นเต้นอ่ะ"
หันไปบอกกับเพื่อนพร้อมหน้าเหยเก

"สู้ๆอีสัสมีพวกกูมาด้วย เพื่อผู้ชายต้องทำได้!"

นึกขำกับคำพูดอยู่เหมือนกัน
ก็นะนี่ครั้งแรกที่ทำเซอร์ไพร์สวันเกิด

เราเดินไปด้อมๆมองๆอยู่สักพัก
แล้วก็ได้เวลา

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทู้ยู..แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทู้ยู"

เพื่อนเริ่มร้องเพลงวันเกิด ส่วนเราเดินถือเค้กออกไปพร้อมรอยยิ้ม
รอยยิ้มที่แทบจะเปลี่ยนเป็นสายน้ำตา

เพราะว่า..
พี่เขาเงยขึ้นมามองด้วยใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาเต็มไปหมด แถมตายังแดงอยู่ดูก็รู้กำลังร้องไห้
อ่าสงสาร..

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทู้ยู"
ท่อนสุดท้ายของเพลงร้องจบเราถือเค้กไปนั่งลงตรงหน้าพี่เขา
เขายิ้มทั้งน้ำตา...

"พี่เป่าสิ"
ฟู้ว~
เทียนดับ
เขารีบดึงเค้กออกจากมือคว้าตัวเราเข้าไปกอด

"ทีหลังอย่าเล่นแบบนี้นะ พี่คิดว่าเราจะไปจริงๆ"

ไม่เล่นอีกแล้ว..

โดนสวมกอดแบบไม่ทันตั้งตัว
ครั้งแรกแบบนี้ที่โดนกอด
แต่เราก็กอดตอบ

"แสบนักนะเรา"
เสียงสั่นเครือของเขาทำให้เราหัวเราะ

"สุขสันต์วันเกิดนะ"


ครั้งแรกของวันแห่งความรัก
14 ก.พ.2560
และในวันถัดไปก็จะเป็นวันครบรอบหกเดือน
เท่ากับว่าเราอยู่กับพี่เขามาครึ่งปีแล้ว
และทุกๆครั้งที่เรารู้สึกรัก
เราตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่มีครั้งไหนเลยที่รักน้อยลง

หลังๆมานี้เราแอบทะเลาะกันบ่อย
มีเลิกกันบ้างแต่ได้ไม่ถึงสองวันหรอก
เพราะพี่เขาไม่ยอมเลิก ส่วนเราก็เลิกไม่ได้

ทุกสิ่งทุกอย่างเราเป็นครั้งแรกของกันและกัน
ในทุกๆเรื่องอย่างเช่น
พี่เขาไม่เคยคบใครได้นานขนาดนี้
เราไม่เคยเซอร์ไพร์สวันเกิดให้ใคร
พี่เขาไม่ชอบให้ใครเล่นหัวแต่เราเป็นข้อยกเว้น
เราไม่ชอบให้ใครจับคอแต่พี่เขาจับ(ดื้อจับเอง)
พี่เขาเป็นคนที่ดูเจ้าชู้แต่จริงๆแล้วเป็นผู้ชายที่ดีมากๆคนนึง ดีขนาดที่ว่าเวลาเราเกิดทะเลาะกันทีมีพวกรอเสียบอยู่เยอะแยะไปหมด
และเราไม่เคยให้ความรู้สึกกับใครขนาดนี้
พี่เขาเป็นคนแรก

วันวาเลนไทน์แอบน้อยใจเหมือนกัน
คนอื่นเดินถือดอกไม้แต่เราไม่มีสักอย่าง
ทั้งๆที่เราก็มีแฟน
เมื่อเช้าก็ให้ดอกไม้ช่อใหญ่พี่เขาไปนะ;(

แต่ก็ปลอบตัวเองว่าทุกปีเดินตัวปลิวยังไม่เป็นอะไรเลย

อยู่ๆพี่เขาก็โผล่มาจากไหนไม่รู้
เดินมาอย่างกับพระเอกหนัง..(อ้วก)
ดอกไม้ช่อใหญ่ ตุ๊กตาสติชตัวโต แถมถุงช็อคโกแลตถุงใหญ่ๆนั่นอีก

ฮือออแฟนเราน่ารัก..

ทุกๆอย่างมันดูลงตัวไปหมด
และอย่างที่คนเขาบอก
เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ






ครั้งแรกที่เลิกกันอย่างถาวร
24 ก.พ.2560
ผ่านมาได้สิบกว่าวันหลังจากวันครบรอบหกเดือน

หกเดือน แต่ในความรู้สึกมันดูยาวนาน
ผูกพันธ์ด้วยความรู้สึก

เลิกกันเหมือนจะดี
แต่เลิกกันด้วยความรักมันเจ็บปวด
เจ็บปวดกว่าการที่ใครบางคนหมดรัก
เจ็บปวดกว่ามีมือที่สามเข้ามา
มันเจ็บปวดเพราะเราเข้ากันต่อไม่ได้

ฉะนั้นขอยุติมันลงตรงนี้
ก่อนที่ความผูกพันธ์นี้มันจะเป็นปมแน่นเกินไป
แน่นจนแก้ออกยากกว่าในตอนนี้



ครั้งแรกของความเจ็บปวด
6 มี.ค.2560
เคยเจ็บปวดขนาดนี้
เพราะความคิดถึงมั้ย?
คิดถึงมากแต่ทำอะไรไม่ได้

"พี่คิดถึง พี่โคตรคิดถึงเราเลย"
"มันเหมือนขาดหายอะไรไปเลย"
"มันโหวงไปหมดเลย"

การแจ้งเตือนเป็นข้อความจากใครบางคน
ใครบางคนที่ฉันคุ้นเคยดี
และมันเรียกน้ำตาได้ดีมากๆ

เราตอบกลับเขาไปด้วยความคิดถึง
คุยกันได้เพียงไม่กี่ประโยค
แล้วเราก็เข้านอน

มันเป็นเหมือนข้อความสุดท้าย
ที่เราจะได้คุยกันอีก


ใช่..นั่นเป็นครั้งสุดท้าย
หลังจากนั้นเราก็มีใครบางคนเข้ามาเติมเต็ม
ซึ่งเราคิดว่ามันจะดีแต่เปล่าเลย
เราไม่เคยรัก
ทุกอย่างเลยจบลงเพราะหัวใจเรา
มันมีใครบางคนอยู่เต็มไปหมด


ผ่านไปเกือบปี
แต่มันยังไม่มีวี่แววว่าพี่เขาจะมีใคร

เราเดินสวนกันหลายครั้ง
ทุกครั้งที่เราเดินผ่าน
จากสายตาของคนรักตอนนี้มันเปลี่ยนไป
แววตาเศร้าหมองที่ข้างในเป็นความรู้สึกที่เดาไม่ได้เลย

ซึ่งบางทีเราว่าแบบนี้มันก็ดีอยู่เหมือนกัน
เราไม่มีใคร เขาไม่มีใคร
ไม่ต้องกลับมารักกันแต่ขอให้ต่างฝ่ายต่างยังรัก

มันดูเพ้อเจ้อเห็นแก่ตัว ใช่
เราเห็นแก่ตัวไม่อยากมีใครแล้วก็ไม่อยากให้เขามี

แต่แล้วโชคมันก็ไม่เข้าข้างเราเลย
พี่เขามีแฟนแล้ว
ในตอนที่รู้นั้นหัวใจบีบรัดแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ
สุดท้ายก็ทำได้แค่ยอมรับ
 
เราไม่ควรยึดติดกับสิ่งที่ไม่ใช่ของเรา
หัวใจของเขาเขามีสิทธิ์
ส่วนเราทำได้แค่รักอยู่ตรงนี้

คุณหันกลับมาเมื่อไหร่ก็เจอ



จนในวันนี้ พ.ศ.2562
พอลองมองย้อนกลับไปในตอนนั้น
มันก็เป็นแค่เพียงระยะเวลาสั้นๆ
แต่เรากลับรักคุณได้มากมาย
ทำอย่างนั้นได้ยังไงกันนะ?

ความเจ็บปวดที่เคยมีมันหายไปหมดแล้ว
เหลือไว้แต่เพียงความทรงจำให้คิดถึง

ดีใจที่หลุดพ้นมันมาได้
เสียใจที่ครั้งนึงเคยผิดพลาด
แต่ไม่เสียใจเลยที่เคยรักคุณ

และรักเสมอมา

ไม่รู้ว่ารักมาตลอดได้ยังไง
เคยคิดว่าเลิกรู้สึกแต่จริงๆแล้วเราหลอกตัวเอง

ถึงจะเป็นแบบนี้เราก็ยังยอม
ยอมที่รักแบบนี้
รักจนกว่าจะมีใครสักคน
มาฉุดดึงเราออกไป

แล้วเราจะปล่อยคุณไว้ในก้นบึ้งของความรู้สึก

ก้นบึ้งของช่วงเวลาดีๆ


ครั้งหนึ่งเคยรักคุณ
SHARE
Written in this book
remembers
Writer
sol_tt31
I'm just a human.
We made these memories for ourselves 

Comments

Precipitation
8 months ago
เขินตอนแรก แต่สุดท้ายก็เศร้าตาม แต่ยังไงก้อสู้ๆนะคะ ชีวิตยังต้องเดินต่อ 💕
Reply
Bride_the_rain
8 months ago
กอดๆสู้ๆนะคะ🤗
Reply
Rosemmary
8 months ago
กลับมายิ้มให้ตัวเองไวๆนะคะ
Reply
Frommoontosun_
8 months ago
ยิ้มเข้าไว้นะคะ เราเป็นกำลังใจให้นะ❤️
Reply
tktawww
7 months ago
ฮึบๆ 
Reply