พายุ... อารมณ์
ความว่างเปล่า​ เลื่ิอนลอยและเดียวดายกลับมาอีกครั้ง
มิตรภาพระหว่างนักเขียนและกวีได้ทวีทุกคราเมื่อเราได้คุยกับคนคอเดียวกัน

ฉันเป็นเพียงคนหนึ่งที่ถ่ายทอดเรื่องราวและตั้งคำถาม
ส่วนเหล่ากวีนั้นเป็นผู้มีอุดมการณ์อันแรงกล้า

ราวกับฉันกลายเป็นลูกแมวน้อยในดงราชสีห์

หัวใจฉันเริ่มเอนไหวสั่นคลอนอีกครั้ง​และดูเหมือนจะไม่มีอะไรยึดเหนี่ยวได้เลย​ เธอเป็นเด็กน้อย​ฉันจึงทำได้แค่รับฟัง​ และสุดท้ายทำนบแห่งความรู้สึกก็พินาศลงโดนไม่มีใครช่วยอะไรได้​ นอกจากความคาดหวังว่ามันจะหายไปแต่เปล่าเลย

มันยิ่งทวีความเดียวดายให้แก่เรามากขึ้นยามตื่น
ยังคงแหลกสลาย​ กรีดร้อง
และไม่สามารถก่อร่างสร้างใหม่ได้

น้ำตาหยุดไหลไปแล้ว​ หรือเรียกให้ถูกคือน้ำตามันคงแห้งเหือดหายไปเป็นไอละอองแล้วกลับกลายเป็นพายุลูกใหญ่​กระหน่ำอยู่ในใจ​แทน ไม่รู้ว่าทำสิ่งใดแล้วพายุจะหยุด​ ไม่รู้ว่าควรไปที่ใด​ สายฝนที่กระหน่ำถึงจะซา

อยากหลบหลีกเร้นกายหายไปเสีย​ ถ้าทำได้คงปลงจิตปล่อยสังขารละล่วงไปให้พ้นๆจากความทรมานและความว่างเปล่า

เจ็บปวดเจียนตายแต่ไม่ตาย
ทรมารแทบขาดใจแต่ยังคงหายใจ

ร้องไห้อย่างเดียวดายและเงียบงันอยู่ภายใน
ไร้เรี่ยวแรงจะฝืนและดึงดัน
ติดอยู่ในบึงน้ำตาของความปวดร้าวและเศษซากของวิญญาณ

หากใครสักคนจะกรุณา​ ปลกเปลื้องความแตกร้าวนี้ให้ที



SHARE
Written in this book
บันทึกคนบ้า
อันที่จริงอยากเล่าเรื่องให้เหมือนปกติชาวบ้านเขา แต่ด้วย "เราเป็นบ้า" จึงไม่สามารถเรียบเรียงความรู้สึก ณ บางขณะอารมณ์ให้เป็นเรื่องราวได้ อาจดูแอ็บสแตรก เซอร์เรียว หรือแม้แต่ใช้การเปรียบเทียบลอยๆไม่มีที่มาที่ไป ก็ขอให้เข้าใจเถิด ว่านี่แหละเป็น "บันทึกคนบ้า"
Writer
BETHNIA
Diary MDD Patient
อดีตนักเดินทาง ปัจจุบันเป็นบ้า และเขียนบันทึกอาการบ้าง ระบายอารมณ์บ้าง ก็เท่านั้น ปล. เป็นบ้าแต่ไม่กัดนะ!!!

Comments

rainclouds
2 years ago
3 วันแล้วเนอะตั้งแต่คุณลงเรื่องราวนี้มา ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังรู้สึกแบบนั้นรึเปล่า แต่ว่า เราอยากจะบอกคุณว่า เราไม่สามารถไปปลดเปลื้องความทรมานนั้นของคุณได้ แต่เราก็ไม่สามารถยืนมองเฉยๆ ได้เหมือนกัน ดังนั้น ถ้าวันไหนรู้สึกแบบนี้อีก ช่วยกลับมาบอกเราที่นี่ได้มั้ย เราจะช่วยคุณเอง :)
Reply