ลูกอมของผม
คุณเคยกำอะไรไว้ในมือนานๆไหมครับ
ผมเชื่อ
ว่าคุณต้องเคยบ้างแหละ
อย่างน้อยๆก็สักครั้งนึงในชีวิต

คุณลองนึกตามผมดูนะครับ
ว่าคุณเป็นแบบผมไหม

ตอนเด็กๆผมเคยกำลูกอมไว้ในมือ 1 เม็ด
เมื่อผมได้มันมา ผมก็กำมันไว้แน่น
แน่นจนผมรู้สึกว่า มันจะไม่หล่นจากมือผมไปไหน
แต่พอเวลาผ่านไป
ผมก็เริ่มชินกับสัมผัสนั้น จนบางครั้งผมเองก็ไม่แน่ใจว่าลูกอมเม็ดนั้น มันยังอยู่ในมือผมไหม
ผมสะเพร่า ข้อนี้รู้ดี ผมยอมรับ
มันแค่ความคิดแวบเข้ามา แต่ผมไม่เคยใส่ใจยกมือตัวเองขึ้นมามอง
เพราะผมเชื่อมั่นในตัวเองว่า
ตอนนั้น ผมกำมันแน่นพอแล้ว
ตกเย็นตอนที่ผมกำลังอาบน้ำ
ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเกาศีรษะทำความสะอาดผมเบาๆ
สะดุ้งสุดตัว แบมือตัวเองแล้วเพ่งมันอย่างนั้น
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกอมเม็ดนั้นหายไปตอนไหน
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมทำมันหลุดมือไปเมื่อไหร่
ผมไม่รู้
สิ่งที่ทำได้ตอนนั้นคือรีบอาบน้ำ
ไม่แม้แต่จะเช็ดผมให้แห้งด้วยซ้ำ
ผมเดินย้อนกลับไปทุกที่ที่ผมเดินผ่านในวันนั้น


นั่น!!
มันอยู่ตรงนั้น
ลูกอมเม็ดนั้นของผม
ไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณสิ่งใด ที่ผมหามันเจอ
ผมวิ่งสุดขาเพื่อเก็บมันกลับมา
และให้สัญญากับตัวเอง
ว่าผมจะหมั่นแบมือออกมาดูเพื่อให้แน่ใจ
ว่าลูกอมของผมยังอยู่
ผมจะใช้มืออีกข้างของผมกำลูกอมเม็ดนั้นต่อ
ถ้าข้างที่กำอยู่เมื่อย หรือเหนื่อยจนเกินไป
ผมจะทำทุกอย่างเพื่อรักษามันไว้กับผม

ให้ตาย!!
ผมเกลียดนิสัยตัวเอง
ผมเกลียดที่เมื่อเวลาผ่านไป
ความสะเพร่าของผมก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง
กว่าจะรู้ตัวอีกที ลูกอมนั่นก็ไม่ได้อยู่กับผมแล้ว
ผมกลัว
กลัวไปหมด
กลัวว่าจะมีคนเก็บลูกอมของผมไป
ผมกลัวใครแกะลูกอมของผมกิน
และสิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือ
ต่อจากนี้ ในมือของผมจะว่างเปล่า
ไร้ซึ่งลูกอมเม็ดนั้น ตลอดไป

ผมไม่เคยลงทุนเพื่อให้ได้ลูกอมเม็ดนั้นมา
แต่ผมจะลงหมดหน้าตักในทุกอย่างที่ผมมี เพื่อรักษาลูกอมเม็ดนั้น ไว้



SHARE
Writer
Bipolardisorder
voir la vie en rose
เรื่องราวไม่สิ้นสุด แม้ถึงวันที่ต้องหลุดออกจากวงโคจร

Comments