อาจารย์
เธอคืออาจารย์ของผม เพราะเธอเข้ามาเหมือนต้องการที่จะให้ผมเรียนรู้อะไรบางอย่าง ทุกครั้งที่ผมสบตาเธอมันเหมือนกับว่าเธอกำลังจะมอบบทเรียนอะไรบางอย่างให้ผมอยู่เสมอ แต่ด้วยความที่ผมเป็นเด็กเกเรบ้าง ผมก็ไม่ได้สนใจในบทเรียนอะไรที่เธออยากจะมอบให้ผมมากนัก 

แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน พอเวลามันผ่านไปได้สักพักนึง อยู่ๆก็กลับไปนึกถึงบทเรียนนั้นของเธออีก ถึงผมจะไม่ได้ตั้งใจเรียนมากนัก แต่พอจะจับใจความสิ่งที่เธออยากจะบอกผมได้อยู่ ผมกลับไปหาเธออีกครั้ง แต่คราวนี้เธอไม่สนใจผมอีกแล้ว

ผมคงเป็นนักเรียนที่แย่มาก แย่จนอาจารย์อย่างเธอคงเบื่อที่จะสอน เพราะคิดว่าไอเด็กคนนี้สอนไปยังไงมันก็ไม่จำ นักเรียนที่ไม่ดีก็คงต้องถูกทำโทษ แต่การถูกทำโทษด้วยการโดนเมินแบบนี้ผมเห็นว่ามันจะเป็นวิธีที่แย่เกินไปหน่อย บางทีผมก็คิดนะว่าเธอเป็นอาจารย์ที่ใจร้าย นิสัยเสียเหมือนกัน แต่ถ้าจะให้ผมเลือกเรียนกับใครสักคน ผมก็คงอยากให้เธอเป็นอาจารย์ของผมตลอดไป

ผมตามไปง้อเธอ ผมตามไปง้ออาจารย์ของผม 

เธอไม่สนใจ... ผมสงสัยว่าผมทำผิดขนาดนั้นเชียวหรือ

แต่สุดท้ายพอง้อเธอไป ง้อเธอมา เธอก็ยอมกลับมาคุยกับผม เธออาจจะเห็นว่าผมแค่เกเรไปชั่วขณะ สุดท้ายแล้วเธอคงมองว่าเด็กอย่างผมถ้าได้ดัดนิสัยอีกสักหน่อยก็คงกลับมาตั้งใจเรียน

เธอบอกให้ผมพยายามนึกถึงบทเรียนที่เธอพยายามจะสอนผมมาโดยตลอด มันเหมือนจะนึกออก แต่ก็นึกไม่ออก เหมือนมันอยู่ในลิ้นชักที่ยังเปิดออกมาไม่ได้ 

เธอเหมือนจะตีเข้าที่หน้าผมหนึ่งที น้ำตาของเธอเริ่มปริ่มๆที่ริมขอบตา เธอเหมือนกำลังจะอบรมครั้งสุดท้ายกับผม ถ้าผมยังไม่ตั้งใจฟัง เธอก็คงจะหายไป และผมก็จะไม่เข้าใจอะไรอีกต่อไปเลย

เธอบอกกับผมว่าบทเรียนที่เธอจะมอบให้ผมมีแค่ข้อเดียว

คือขอให้ผมเป็นลูกศิษย์ของเธอคนเดียวจะได้ไหม

ตลอดเวลาที่ผมเป็นนักเรียนเกเร ผมไม่เคยสนใจเธอ ใช่ ผมไม่เคยสนใจอาจารย์ของผมเลย ผมทำให้อาจารย์คนนี้เสียใจ น้ำตาของเราทั้งคู่มันไหลพร้อมกัน ผมให้คำสัญญากับเธอก่อนที่เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมกันอีกว่า

ผมสัญญา ผมจะเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์คนเดียว...

และจะเป็นลูกศิษย์คนเดียวของอาจารย์

SHARE
Written in this book
จักรวาลความคิด
ผมนิยามตัวเองว่าเป็นนักคิด เพราะผมเป็นคนคิดมาก คิดฟุ้งซ่าน คิดเพ้อฝัน
Writer
Lebranc
Wannabe Ota
What If?

Comments