มนุษย์น้ำ
สัตว์ประหลาด!
เสียงตะโกนร้องออกมาอย่างตกใจของหญิงสาวร่างบางตรงหน้าทำให้ร่างสูง คล้ายมนุษย์คำรามด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มนุษย์ไม่อาจเข้าใจ ก่อนจะผลักหญิงสาวให้พ้นทางแล้วกระโดดลงสู่ก้นท้องทะเล
.........................

โทมัส...หนุ่มนักธุรกิจหน้าใหม่เกิดมาพร้อมกับความผิดปกติบางอย่าง เมื่อใดก็ตามที่ร่างกายถูกน้ำทะเลจะเปลี่ยนเป็นเกล็ดสีดำขลับ ถ้าหนักเข้าก็เกิดผังผืดที่ใบหน้า มือ และเท้า สภาพดูน่าเกลียดน่ากลัว แต่ก็เป็นเหมือนพลังวิเศษณ์ที่ทำให้ร่างกายเปลี่ยนสภาพจากมนุษย์สู่กายภาพของปลา เขาว่ายน้ำได้รวดเร็วและไม่มีใครกล้าทำร้าย เมื่อเขาแหวกว่ายในทะเลมันราวกับได้ปลดปล่อยความเป็นตัวเองออกมา

เขาไม่รู้ว่าทำร่างกายจึงเป็นเช่นนี้เหมือนกัน มันราวกับว่าเป็นคำสาปที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น จากทวดสู่ปู่ จากปู่สู่พ่อ และ จากพ่อสู่โทมัส... ทว่าเหมือนคำสาปที่เป็นพรวิเศษณ์

...................
ข่าวสัตว์ประหลาดป่วนเมืองดังไปทั่วประเทศ โทมัสได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานและไม่จดจ่อกับข่าวมากนัก หญิงสาวในข่าวเป็นคนที่เขาผลักเธอเองเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้รับอันตรายจากแรงผลักของเขาก็โล่งใจ 
..................
กริ๊งงงงงง
" แกทำอะไรมาเมื่อคืน "
" ผมไม่ได้ตั้งใจ "
" วันหลังก็ระวังตัวหน่อย รัฐบาลพยายามตามล่าพวกเราอยู่ "
" ครับ "
" แล้วงานเลี้ยงคืนนี้...อย่าลืมล่ะ "
" ครับพ่อ "

ด้านงานสังคม โทมัสค่อนข้างเป็นที่รู้จักในวงกว้าง ด้วยใบหน้าที่หล่อคม รูปร่างสูงสง่า และความสามารถที่ก้าวไกลเกินคนวัยเดียวกัน ทำให้ธุรกิจที่บริหารขึ้นมาเป็นแถวหน้าของประเทศ แต่อีกด้านหนึ่งนั้นไม่มีใครรู้นอกจากคนในครอบครัว เป็นโลกอีกใบที่เปล่าเปลี่ยวและมืดสลััว ทว่าเขากลับชอบโลกที่เปล่าเปลี่ยวนั้น เพราะเขาสามารถเป็นตัวของตัวเอง ท่ามกลางฝูงปลาน้อยใหญ่ โดยไร้ซึ่งเสียงนินทาว่าร้ายจากสัตว์เหล่านั้น

................
ณ งานเลี้ยง
โทมัสเดินลงจากรถหรู ก้าวผ่านพรมแดงและแสงแฟลชที่แสบตาจนเวียนหัว เขาแสร้งยิ้มแต่พึมพำในใจด้วยความเหนื่อยหน่ายกับโลกมายา ก่อนจะเข้าสู่งานเลี้ยงที่จัดอยู่ริมทะเล

โทมัสทักทายแขกในงานก่อนจะปลีกมาเดินเล่นริมชายหาดคนเดียว เขามองแนวคลื่นที่ยาวจนสุดขอบฟ้า มีหญิงสาวคนหนึ่งท่าทางประหลาด เธอก้มหน้าก้มตาเดินลงทะเลลึกลงไปเรื่อยๆๆ จนน้ำท่วมถึงคอ โทมัสเองเห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งไปดู 
" คุณ! ตรงนั้นน้ำมันลึกนะ "
ทว่าหญิงสาวกลับไม่หันมามองแล้วเดินจนน้ำเกือบจะมิดศรีษะ
" โถ่เว้ย "
โทมัสตัดสินใจเดินลุยน้ำตามเธอไป ร่างกายของเขาค่อยๆแปรสภาพจนเกือบจะสมบูรณ์ ทำให้เขาถึงตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ทว่าช้าไป...
เปลือกตาหญิงสาวปิดสนิท ร่างใหญ่ค่อยอุ้มหญิงสาวขึ้นมานอนริมชายหาด เขาได้แต่ภาวนาให้เธอลืมตาขึ้นมา และไม่นานร่างเล็กก็ค่อยๆขยับ เขาโล่งใจจนลืมไปว่าเธอกำลังจะตื่นมาเห็นเขาในสภาพ ' สัตว์ประหลาด ' 

สาวน้อยค่อยๆลืมตา เธอมองเห็นใบหน้าแสนประหลาด เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น และผังผืด ทว่าแววตากลับดูอ่อนโยน สาวน้อยมีท่าทีตกใจเล็กน้อยแต่เจ้าสัตว์ประหลาดที่เพิ่งรู้ตัวสะดุ้งโหยง ก่อนจะหันหลังให้เธอแล้ววิ่งลงทะเล

" เดี๋ยวก่อน! " เสียงเล็กๆทำให้ร่างสูงชะงักก่อนจะหันกลับมามอง
" ฉันจำคุณได้ " คำพูดหลังยิ่งทำให้เขาช๊อกมากกว่าเดิม หรือว่าสาวน้อยคนนี้จะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขากันนะ
.................
ร่างสูงเดินย่องเบาๆตามหลังสาวน้อยมายังบ้านหลังหนึ่ง เธอยื่นผ้าเช็ดตัวให้ร่างใหญ่ก่อนจะเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าของตน พลางฮัมเพลงเบาๆ
" พิลึกแฮะ " โทมัสพึมพำพลางมองร่างเล็กที่เดินลับตาไป

เมื่อกลับสู่กายภาพปกติ โทมัสชิงถามสาวน้อยก่อนอย่างไม่รอช้า
" เธอรู้อะไรเกี่ยวกับฉัน "
" ก็คุณคือนักธุรกิจไม่ใช่หรอ? "
" ฉันหมายถึงร่าง... " โทมัสกลืนคำที่เหลือลงคอ 'สัตวประหลาด' คือคำที่เขาเกลียดที่สุด
" คุณมนุษย์น้ำ "
" มนุษย์น้ำ? "
" ใช่"
" เธอเอามาจากไหน "
" ฉันเคยเรียกคุณว่าอย่างนั้น "
" ตอนไหนนะ " โทมัสมองใบหน้าเธออย่างพิจารณา
" น่าจะเมื่อสิบปีก่อน ตอนที่พ่อฉันขับรถจนคว่ำตกลงไปในทะเล "
ความทรงจำผุดเข้ามาในหัวเขาทันที ภาพเด็กสาวที่ดิ้นทุรนทุรายอยู่กลางทะเลทำให้เขาต้องรีบกระโดดสะพานลงไปช่วยเหลือ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอกันอีก

" อ๋อ ฉันจำได้แล้ว เธอนี่เอง "
" ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้ "
" ไม่เป็นไรหรอก แล้วพ่อเธอล่ะ วันนั้นฉันไม่ได้ไปช่วยพ่อเธอ "
" พ่อไม่รอดค่ะ " นัยตาสาวน้อยดูเศร้าหมองลง
" งั้นเหรอ ขอโทษนะ ถ้าฉันไปช่วย... "
" ไม่ใช่ความผิดคุณค่ะ พ่อเสียก่อนรถจะจมน้ำ "
" อืม เสียใจด้วยจริงๆนะ "

บรรยากาศอึมคลึมไปสักครู่ โทมัสจึงพยายามเปลี่ยนเรื่องพูดคุย

" แล้วนี่เธออยู่กับใครล่ะ "
" ไม่มีค่ะ "
" หมายความว่ายังไง อยู่คนเดียวเหรอ "
" ค่ะ " ดวงตากลมโตเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา
" อืม ขอโทษทีนะ "
" ไม่เป็นไรค่ะ .."

บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง จริงๆโทมัสอยากจะถามว่าเธอเดินลงน้ำไปแบบนั้นเพื่ออะไร แต่ก็กลัวเธอจะร้องไห้โฮออกมา

"จริงๆแล้ว...วันนั้นคุณไม่น่าช่วยฉันเลย"

02/03/19
ปล.เป็นพล๊อตนิยายซ้ำๆที่ปิ๊งขึ้นมาในหัว พอดีไปดูสารคดีเกี่ยวกับโลกใต้น้ำมาแล้วอิน และอยากบรรยาเรื่องราวของตัวตนที่แตกต่างกัน อยากให้เราเปิดรับความคิดกันและกันเนอะ

ไม่ได้คิดว่าจะเป็นยังไงต่อ5555 แต่ในหัวมันแฟนตาซีจนต้องระบายออกผ่านแป้นพิมพ์
SHARE
Writer
WHEN_I
Writer
เมื่อฉัน...

Comments