[edited] I decided to end it all. 🥀
คืนวันที่ 13 มีนาคม 2562 เวลาประมาณสี่ทุ่มสิบนาที
หลังจากวางสายจากพ่อ
เราตัดสินใจกินยานอนหลับทีเดียว16เม็ด
เพื่อหวังจะฆ่าตัวตาย
แต่มีเพื่อนรู้และมาช่วยได้ทัน
เราถูกนำตัวไปส่งโรงพยาบาล

เป็นนาทีชีวิตที่โคตรอธิบายยากเลย
แต่ที่แน่ๆคือเราต้องตายให้ได้
โทรศัพท์สายไม่ว่างเลยมีคนโทรมาทุกช่องทาง
เราอยากจะขอโทษทุกคนที่ทำให้เป็นห่วง
Suicide doesn’t mean there was no killer.เหตุผลน่ะหรอไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก
พ่อเราเอง...
พ่อบอกว่าพูดได้คุยได้ทุกเรื่อง
เราก็ไว้ใจเล่าให้ฟังทุอย่าง
แต่สุดท้ายมาตอนพ่อเมา
มาด่ากราดแบบรุนแรงมาก
มาโยนโทษใส่แฟนเราว่าที่เราเป็นเบบนี้เพราะแฟน
"กูจะไปด่าแฟนมึงถึงที่ทำงาน"
"กูจะไปด่าพ่อแม่แฟนมึงที่บ้าน"
เขาไม่ได้เกี่ยวอะไรเลยนะ
พูดด้วยแล้วออกจะสบายใจกว่าพูดกับพ่ออีก
ทำไมพ่อไม่ยอมรับความจริงซักที
"ไม่ต้องมาทำเป็นเครียดกูเครียดกว่ามึงเยอะ"
"ทำตัวเป็นคนป่วยสร้างคุณค่าให้ตัวเอง"
และถ้อยคำต่างๆนานาที่ไม่สามารถทำให้อยู่สึกอยากอยู่ต่อ
ถ้อยคำเหล่านั้นเกินจิตใจเรารับไหวจริงๆ 
พ่อพยายามทำตัวเป็นsafe zoneให้เรา
พยายามสร้างฟิลครอบครัวสุขสันต์
แต่ไม่เลย เราไม่รู้สึกดีเลย

ต่อจากนี้ก็จะเป็นการมีชีวิตอยู่แบบกลัวพ่อ 
ไม่อยากเจอพ่อ เห็นหน้าแล้วอยากตาย 
พ่อไม่ผิดที่เป็นห่วง แต่พ่อผิดที่ไม่เข้าใจเรา(มากๆ)
และใช้คำพูดได้ห่ายแตกที่สุดในโลก

ถ้าจะมองโลกในแง่ดีก็คือพ่อเป็นห่วงเรา
แต่มันกลับกลายเป็นพ่อไม่เข้าใจเรา
ไม่เข้าใจอาการและโรคที่เราเป็น
พ่อก็ยังคงเป็นพ่อ
"เราเปลี่ยนพ่อไม่ได้"

นั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ตัดสินใจฆ่าตัวตาย...แต่ไม่สำเร็จ
ดีที่รอดชีวิตมาได้นะ แต่ไม่ต้องรอดน่าจะดีกว่า







SHARE
Written in this book
เจ้าหมาดำ
I Had a Black Dog: His Name was Depression - Matthew Johnstone
Writer
99skies
the errorist
engineering student ft.เจ้าหมาดำ 🐺🥀

Comments

rainclouds
3 months ago
ดีใจนะคะ ที่คุณยังอยู่และสามารถมาเล่าให้โลกทางนี้ฟังได้ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากเลย อืม...เรามากอดกันนะคะ ไม่ว่าตอนนี้คุณจะรู้สึกยังไง เราขอกอดคุณสักทีนึงนะ ให้คุณรู้ว่าคนตรงนี้ ดีใจที่ได้รับรู้เรื่องราวของคุณนะ
Reply
99skies
1 day ago
ขอบคุณนะคะ ที่ทำให้รู้ว่ายังมีคนอยู่ข้างๆ