[edited] I decided to end it all. 🥀

คืนวันที่ 13 มีนาคม 2562 เวลาประมาณสี่ทุ่มสิบนาที
หลังจากวางสายจากพ่อ
เราตัดสินใจกินยานอนหลับทีเดียวหมด
เพื่อหวังจะฆ่าตัวตาย
แต่มีเพื่อนรู้และมาช่วยได้ทันเราถูกนำตัวไปส่งโรงพยาบาล

เป็นนาทีชีวิตที่โคตรอธิบายยากเลย
แต่ที่แน่ๆคือเราต้องตายให้ได้
โทรศัพท์สายไม่ว่างเลยมีคนโทรมาทุกช่องทางเราอยากจะขอโทษทุกคนที่ทำให้เป็นห่วง
Suicide doesn’t mean there was no killer.เหตุผลน่ะหรอไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก
พ่อเราเอง...
พ่อบอกว่าพูดได้คุยได้ทุกเรื่อง
เราก็ไว้ใจเล่าให้ฟังทุอย่าง
แต่สุดท้ายมาตอนพ่อเมา
มาด่ากราดแบบรุนแรงมาก
มาโยนโทษใส่แฟนเราว่าที่เราเป็นเบบนี้เพราะแฟน
"กูจะไปด่าแฟนมึงถึงที่ทำงาน"
"กูจะไปด่าพ่อแม่แฟนมึงที่บ้าน"
เขาไม่ได้เกี่ยวอะไรเลยนะ
พูดด้วยแล้วออกจะสบายใจกว่าพูดกับพ่ออีก
ทำไมพ่อไม่ยอมรับความจริงซักที
"ไม่ต้องมาทำเป็นเครียดกูเครียดกว่ามึงเยอะ"
"ทำตัวเป็นคนป่วยสร้างคุณค่าให้ตัวเอง"
และถ้อยคำต่างๆนานาที่ไม่สามารถทำให้อยู่สึกอยากอยู่ต่อ
ถ้อยคำเหล่านั้นเกินจิตใจเรารับไหวจริงๆ 
พ่อพยายามทำตัวเป็นsafe zoneให้เรา
พยายามสร้างฟิลครอบครัวสุขสันต์
แต่ไม่เลย เราไม่รู้สึกดีเลย

ต่อจากนี้ก็จะเป็นการมีชีวิตอยู่แบบกลัวพ่อ 
ไม่อยากเจอพ่อ เห็นหน้าแล้วอยากตาย 
พ่อไม่ผิดที่เป็นห่วง แต่พ่อผิดที่ไม่เข้าใจเรา(มากๆ)
และใช้คำพูดได้ห่ายแตกที่สุดในโลก

ถ้าจะมองโลกในแง่ดีก็คือพ่อเป็นห่วงเรา
แต่มันกลับกลายเป็นพ่อไม่เข้าใจเรา
ไม่เข้าใจอาการและโรคที่เราเป็น
พ่อก็ยังคงเป็นพ่อ
"เราเปลี่ยนพ่อไม่ได้"

นั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ตัดสินใจฆ่าตัวตาย...แต่ไม่สำเร็จ
ดีที่รอดชีวิตมาได้นะ แต่ไม่ต้องรอดน่าจะดีกว่า








SHARE
Written in this book
เจ้าหมาดำ
I Had a Black Dog: His Name was Depression - Matthew Johnstone
Writer
99skies
the errorist
engineering student ft.เจ้าหมาดำ 🐺🥀

Comments

rainclouds
1 year ago
ดีใจนะคะ ที่คุณยังอยู่และสามารถมาเล่าให้โลกทางนี้ฟังได้ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากเลย อืม...เรามากอดกันนะคะ ไม่ว่าตอนนี้คุณจะรู้สึกยังไง เราขอกอดคุณสักทีนึงนะ ให้คุณรู้ว่าคนตรงนี้ ดีใจที่ได้รับรู้เรื่องราวของคุณนะ
Reply
99skies
12 months ago
ขอบคุณนะคะ ที่ทำให้รู้ว่ายังมีคนอยู่ข้างๆ