จะอยู่แบบนี้ไปจนตายไม่ได้นะ
ไม่ได้มองเห็นตัวเองในวัยก่อน 30 แบบนี้เลย หลายๆอย่างมันต่างจากที่คิด

แม้ว่าเราจะไม่ค่อยเสียใจกับการตัดสินใจที่ผ่านมาเท่าไร แต่ยอมรับเลยว่าสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้กับสิ่งที่เราอยากเป็นและอยากทำ มันไกลตัวมากไปอีก หรือจริงๆแล้วเราแค่ปลอบตัวเองว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้แย่ เราก็เลยไม่คิดจะเคลื่อนไหวอะไรซักที

เราเพิ่งโดนปฏิเสธมา... 
แม้มันไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนปฏิเสธในสายงานนี้
แต่ก็บอกตรงๆว่่่่ามันแอบจี๊ดๆไม่เบา 
เรามั่นใจว่าเราทำดีทีีสุดแล้ว
แต่มีดที่ไม่เคยโดนลับคมมานาน 
ย่อมทำให้ใช้งานได้ไม่ดีเหมือนเคย

ใช่แล้ว.. เราวางมือจากงานนี้นานไป 
นานจนอะไรๆในสมองมันยวบยาบไปหมด
ความรวดเร็ว การตัดสินใจ และการสรุปความมันแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด
ตีบทไม่แตก...
รู้สึกเซ็งจนเริ่มลังเลว่าจะเปลี่ยนคณะที่จะเรียนโทดีไหม
แม้ว่าใจจะรู้ทั้งรู้ว่าสู้ลุยงานไปเลยอาจจะได้ทักษะมากกว่าการไปนั่งเรียนก็ตาม
แต่ก็น่า.. เรียนก็ได้ความรู้ ได้แนวคิดริเริ่มอะไรมาบ้างแหละ

ช่วง2-3 วัน มานี้มีเรื่องราวมากมายผสมปนเปกันอยู่ในหัว
แต่ก็ไม่ทำให้เราละเลยกับหน้าที่รับผิดชอบหลักหรอกนะ 
เอ๊ะ!หรือว่าจริงๆแล้วสิ่งที่เราต้องรับผิดชอบคือ"ชีวิตของเราเอง" 

ตอนนี้เราไม่ค่อยรู้สึกมั่นคงในตัวเองเท่าไรเลย 
แต่ก็ยังเชื่ออยู่ว่าตัวเองก็มีศักยภาพมากพอที่จะทำอะไรบางอย่างที่อยากทำได้
เพราะมีดที่ไม่ได้ลับคมนี่แหละ ทำให้เราไม่กล้าที่จะก้าวออกไปไหน
กับดักที่น่ากลัว อาจมีอีกชื่อเรียกว่า "ความเคยชิน" ก็ได้นะ 

จะอยู่แบบนี้ไปจนตายไม่ได้นะ
เสียงร้องตะโกนออกมาจากใจของฉัน
เสียงนี้ดังขึ้น ทุกวัน.. ทุกวัน.. ทุกวัน... 
SHARE
Writer
rainnycool
...
ผู้หลงรักธรรมชาติ ชื่นชอบการอ่านและชอบบอกเล่าเรี่องราวต่างๆผ่านตัวอักษร ชอบฟังเพลงPOPและR&B นอกจากนี้ยังรักการดื่มกาแฟเป็นชีวิตจิตใจอีกด้วย

Comments