จนถึงวันที่จักรวาลให้กลับมา
สี่เดือนแล้วนะที่เราไม่ได้พูดคุยกัน
สี่เดือนนี่เร็วจังเนอะ แป๊บๆเอง 
ตอนนี้เราสอบเสร็จแล้ว
ทุกวันนี้ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม
ไปไหนมาไหนคนเดียวเหมือนเดิม
พูดก็ไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม 
ที่สำคัญมีแฟนแล้ว น่ารักมากด้วย
แต่จะบอกแกยังไงนี่สิ 
ย้ายที่อยู่ใหม่เป็นยังไงบ้าง ดีเหมือนที่นี่บ้างมั้ย หรือว่าดีกว่าเดิมล่ะ?
มีความสุขดีใช่เปล่า ต้องใช่อยู่แล้ว เราอวยพรให้แกตลอดเลย

....

นี่ พอจะรู้บ้างไหม ว่าทำไมคำขอโทษของเราน่ะพอเราจะพูดถึงไม่มีคนอยู่ฟังซักคนเลยล่ะ?
พระเจ้าแกล้งเราอยู่ใช่ไหม รู้บ้างหรือเปล่า
เขาจะทำให้เราจมอยู่กับความรู้สึกผิดตลอดไปเลยหรอ
เราอยากพูดกับคนที่ยังอยู่ด้วยตอนนี้
แต่ทำไมวะ ทำไมเราไม่มีโอกาสได้พูดเลย
ต้องรออีกวันไหน วันที่เขาหายไปน่ะรอ
โคตรตลกเลยเถอะชีวิต
ที่พิมพ์มานี่คงไม่รู้หรอก เพราะไม่รู้จะส่งไปให้อ่านยังไงเหมือนกัน
นกพิราบหรอ เครื่องบินงี้
ไม่มีเครื่่่่องมือสื่่่อสารชนิดไหนที่จะทำให้เราได้คุยกันหรอก
ไม่ว่าจะอีกนานแค่ไหน
จักรวาลคงไม่ให้เรากลับมาเจอกันอีกแล้วล่ะ
สิ่งที่เราพอจะปลอบใจตัวเองของการไม่มีอยู่ของแกได้ในตอนนี้และจะยังทำตลอดไป 
จนกว่าวันนึงเราจะลืมความทรงจำทุกอย่างที่มีต่อมวลมนุษย์ 
ลืมทุกการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิต


ไม่ว่าแกจะอยู่ที่ดาวดวงไหน
หรือแกจะย้ายไปอยู่ที่ระบบสุริยะอื่น
เรายังจะขอให้แกมีความสุข
ถ้าวันนึงแกโคจรกลับมาอยู่ดาวดวงเดียวกัน
จนถึงวันนั้นเราคงจำกันไม่ได้หรอก
แต่เราจะยังอวยพรให้แกมีแต่ความสุข
ในฐานะคนแปลกหน้าและคนเคยรู้จักกัน
มีความสุขมากๆนะรักตั้งแต่เริ่มต้น
และยัังรัักในวันที่แกไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว
:)


SHARE
Writer
peachpeach
In the rain
selenophile

Comments