INTO STEP #อายูจิน2 (Yujin x Wonyoung) - 2
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ค่ำแล้วยูจินนั่งอยู่ที่ประจำ ร้านเดิม ที่เขามักจะมาเกือบทุกวัน หากวันไหนไม่มาเพื่อนๆจะรู้กันว่าร่างโปร่งคงติดงานอยู่ที่ออฟฟิศ เขามักจะมาเวลาเดิมๆ เครื่องดื่มเดิมๆ แต่คนที่เขากลับด้วย น้อยครั้งที่จะคนเดิม

“ไฮ วายเจ”

สาวสวย ผมบรอนด์ หน้าฝรั่ง ตาโต คิ้วเข้ม วางมือบนไหล่ของเขา อีกนิดคงโอบคอเขาไปแล้ว

“ไฮ..”

ร่างโปร่งมองหน้าคนที่ไม่คุ้นสำหรับเขา อาจจะเคยนอนด้วยมั๊ง อย่าว่าแต่ชื่อเลย หน้าเขายังไม่คิดจะจำด้วยซ้ำ

“วันนี้มีคนไปอยู่ด้วยหรือยัง ไอคิดถึงห้องยูนะ”

คำพูดที่สื่อความหมายเป็นนัยน์ ที่ส่งสายตาที่บ่งบอกว่าเธอพร้อมจะไปไหนกับเขาก็ได้

“วันนี้ไอมีนัดกับเพื่อน ยังไม่ได้เจอเพื่อนเลย ไว้ดึกๆค่อยว่ากันล่ะกัน”

ร่างโปร่งบอกอย่างไม่ได้สนใจ ยกแก้วขึ้นดื่มต่อ ไม่นาน เพื่อนซี้พร้อมกับเพื่อนใหม่ดีกรีนางแบบที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อสองเดือนที่แล้ว เขารู้สึกถูกชะตากับ อี กาอึนตั้งแต่วันแรกที่ชาร์ล หรือ เจ้าแชนพามาแนะนำให้รู้จัก

ด้วยนิสัยไม่ต่างกันมากจึงยิ่งทำให้สนิทกันไว จนเมื่อสัปดาห์ก่อนที่เพื่อนนางแบบบอกว่าจะพาแฟนมาแนะนำให้รู้จัก เมื่อเจอก็ต้องยิ่งตกใจ ก็แฟนเพื่อนใหม่ของร่างโปร่ง คืออึนบี แฟนเก่าของเขานั่นเอง

ร่างโปร่งบอกความสัมพันธ์ในอดีตของเขากับอึนบีให้กาอึนรับรู้ เขาไม่อยากมีปัญหากับเพื่อน หากเพื่อนของเขารู้ภายหลัง

“เฮ้ เจ”

แชยอนเดินเขามาพร้อมกาอึนสวมโค้ทตัวยาว สวมหมวกแบบปกติที่เขาชอบเวลาออกมาข้างนอก เพราะเป็นนางแบบดัง เขาไม่ต้องการเป็นข่าว ให้ทางค่ายมาคอยตามประกบเธอ

นานเป็นปีกว่าทางต้นสังกัดจะยอมให้เธอไปไหนมาไหนอย่างอิสระ แน่นอนเรื่องเธอคบกับอึนบีก็เป็นความลับเช่นกัน ในสัญญาระบุไว้ว่าเขาห้ามมีแฟน ห้ามเดท แต่ก็นั่นแหละ ความรักมันไม่เลือกเวลาหรอก

“ไง ชาร์ล อ้าว เค”

ร่างโปร่งหันไปตามเสียงเรียกของเพื่อนสนิท แต่พอหันไปเห็นกาอึนก็หันไปพยักหน้าทักทายทันที

“ไง เจ วันนี้มีคนต่อคิว ให้หิ้วกลับหรือยัง”

กาอึนทักทายเพื่อนร่างโปร่งก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้บาร์เทนเดอร์ เสิร์ฟเครื่องดื่มประจำที่เขาชอบดื่ม

“ก็มีมาบ้างแต่ยังไม่ถึงเวลา”
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ควอน อึนบีเดินเข้ามาที่บริษัท ทำให้พนักงานต่างมองและหันไปคุยกัน เรื่องของอึนบีที่เข้ามาที่บริษัทคนพูดกันจนมาถึงโต๊ะของทีมมาร์เก็ตติ้ง จุนยองนั่งเล่นเกมส์อยู่รีบลุกขึ้น สังเกตการณ์ทันที

“เห้ย แชว มิน คุณควอนมาจริงๆด้วยว่ะ หรือจะมาเอาเรื่องยัยหนูจางว่ะ”

ชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ข้างๆเพื่อนสนิทที่ควบตำแหน่งหัวหน้าเขาไปด้วย

“เรียกประธานให้มันดีๆหน่อย ให้เกียรติเธอด้วย”

แชวอนดุเพื่อนเบาๆ มินจูนั่งแอบยิ้ม ก็แฟนเธอน่ะ ถึงจะทำบึ้งตึงใส่รุ่นน้องของเธอ แต่จริงๆแล้วก็ไม่ได้เกลียดขนาดนั้น แถมยังปกป้องหล่อนอีก ความสุขุมแต่อบอุ่นของเขาทำให้เธอนึกชื่นชมอยู่เสมอ
.
.
.
.
.
“คุณคว๊อนนน  ดิชั้นรอตั้งนาน นี่คุณจางถามเรื่องคุณมาสี่รอบแล้ววันนี้ ชั้นเหนื่อยจะตอบแล้ว นั่งก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวชั้นให้แม่บ้านเอาน้ำมาให้ เอกสารเซ็นรับหุ้นอยู่นี่นะคะ”

เลขาซง ยิ้มกว้างเมื่อเห็นเจ้านายเก่าของเธอ ก็คุณประธานจางของเธอน่ะสิ ถามเรื่องรับหุ้นนี้ทุกสองชั่วโมงจนเธอแทบบ้า บทจะเอาคืนก็รีบ บทจะให้ก็เร่งจนหัวหมุน

“คุณควอนสบายดีนะคะ”

เลขาสาวนั่งลงคุยกับนายเก่าร่างเล็ก

“สบายดีค่ะ เอ๊ะ เอกสารใบหลังนี่ไม่ใช่เอกสารรับหุ้นนี่คะ”

“อ่อ ค่ะ ก็เอกสารรับตำแหน่งกรรมการบริหารไงคะ พอคุณควอนรับเสร็จก็มีงานต่อเลยนะคะ สัปดาห์หน้า คุณจางจะลาพักร้อนหนึ่งเดือน เธอจะให้คุณทำแทน”

เลขาสาวอธิบายร่ายยาวถึงแพลนของเจ้านาย

“หืม? ไม่ได้คุยไว้นิคะ แค่บอกให้มารับหุ้น”

สาวร่างเล็กขมวดคิ้ว มีการเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า หรือเลขาทำเอกสารผิด แต่ตั้งแต่ที่เธอเคยทำงานที่นี่มา เลขาซงเป็นคนทำงานดี รอบคอบเรียบร้อยไม่น่าผิดพลาดได้

“เอ๋… ก็คุณจางเธอบอกให้ชั้นทำเอกสารแล้วให้แจ้งคุณนะคะ ชั้นนึกว่าคุยกันแล้วเสียอีก เฮ้อออ อะไรของคุณจางเนี้ย 2-3 วันมานี้ เหมือนเธอรวนมากเลย สงสัยงานหนักเกินไป”

ได้ทีเลขาสาวบ่นยาว จนคนฟังแอบขำ

“2-3 วันมานี่เธอทำอะไรแปลกหรือคะ”

“จู่ๆเธอก็เหมือนเด็กเอาแต่ใจน่ะค่ะ การสั่งงานปุ๊ปปั๊ป เช่น ให้ดิชั้นจองเครื่องบิน ไหนจะโรงแรม จะไปเที่ยวซิดนีย์วันศุกร์หน้า ไปตั้งเดือนนึง ดิชั้นต้องมาเลื่อนตารางทั้งหมดเลย นึกจะไปก็จะเอาเดี๋ยวนี้ ไหนจะเรื่องโอนหุ้นของคุณควอนอีก”

คนฟังได้แต่ยิ้ม แต่พอนึกถึงอีกคนที่อยู่ทางนู้นก็ต้องลอบถอนหายใจ ก็ตอนนี้ยูจินไม่เหมือนเดิมแล้ว ก็ได้แต่หวังว่าเวลาก็ทำให้อะไรๆมันจะง่ายขึ้น อย่างน้อยความโกรธมันอาจจะเบาบางลง

“คุณซง คุณควอนเข้ามารับหุ้นหรือยังคะ”

เสียงโทรศัพท์โต๊ะที่ดังขึ้นพร้อมเสียงของคนในห้อง ทำให้เลขากับคนที่ถูกถามถึงมองหน้ากันยิ้มๆ

“มาแล้วค่ะ คุณจางจะให้เข้าพบไหมคะ”

“อ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ฝากด้วยแล้วกันนะคะ”

เสียงตอบตัดบทสั้นก่อนจะวางสายไป ร่างเล็กหันไปมองเอกสารครู่หนึ่งก่อนจะจรดปลายปากกาเซ็นรับตำแหน่งไป อย่างน้อยเด็กสาวนี่จะได้ไม่ต้องคอยห่วงบริษัท เดินหน้าลุยไปเลย

“เอกสารเรียบร้อยแล้วนะคะ ชั้นขอเข้าไปลาเธอเสียหน่อย”

อึนบีชี้ไปที่ประตูห้องประธาน ห้องที่เธอเคยใช้ทำงาน
.
.
.
.
Knock Knock Knock

มือเล็กเคาะเบาๆตามมารยาท บ่งบอกให้คนภายในรู้ว่ามีคนจะเข้าไป ประตูถูกดันให้เปิดออกเบาๆ

“ขออนุญาตนะคะ”

อึนบีเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของเด็กสาว

“เอกสารเรียบร้อยนะคะ พร้อมตำแหน่งกรรมการบริหาร ชั้นคิดว่าคุณควรเข้ามาทำงานด้วย ดีกว่าให้ได้หุ้นไปฟรีๆ”

ร่างบางก้มหน้าอ่านเอกสาร ปากบอกเจตนาโดยไม่สบตาคนฟัง

“งั้นชั้นก็ต้องขอบคุณน่ะสิ ได้ยินว่าจะไปเที่ยวซิดนีย์ ชั้นเลยเอาที่พักมาแนะนำ ชั้นพักที่นี่ทุกครั้งที่ไป ค่อนข้างโอเคเลยล่ะ ค่ำๆหน่อยก็จะไปนั่งบาร์ ถัดไปจากโรงแรม 400 เมตร แนะนำให้ไปทุกวันล่ะ รับรองว่าดี ไปล่ะ บาย”

อดีตแม่เลี้ยงวางนามบัตรของผู้จัดการโรงแรมไว้ที่โต๊ะของเธอ ก่อนจะเดินออกไป
.
.
.
.
.
.
ทันทีที่ประตูปิดลง มือเล็กรีบคว้าแผ่นกระดาษใบเล็กขึ้นมาดูทันที

“หืมม ผู้จัดการเป็นคนเกาหลีหรอ แชยอน ชาร์ล อี”

มือเล็กกดโทรศัพท์หาเลขาหน้าห้อง

“คุณซง เปลี่ยนโรงแรมให้ชั้นหน่อยค่ะ รบกวนเดินเข้ามารับนามบัตรผู้จัดการโรงแรมที่ชั้นด้วย”

สิ้นเสียงคำสั่งของประธานสาว เลขาที่ฟังอยู่วางแฟ้ม ส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินตรงไปที่ห้องประธานทันที

ควอนอึนบีที่ยังยืนอยู่หน้าห้อง ยกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินออกไป
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ท่าอากาศยานนานาชาติซิดนีย์ คิงส์ฟอร์ด สมิธ

ซิดนีย์,ออสเตรเลีย


จางวอนยองยืนลากกระเป๋า มือกดโทรศัพท์ดูเบอร์คนขับรถที่จะมารับเธอที่สนามบิน

“คุณพ่อ ถึงซิดนีย์แล้วนะคะ ไม่ต้องห่วงหรอกค่า ถ้าหนูเจอตัวอาแล้วจะโทรหานะคะ”

เสียงเด็กสาว น่าจะเป็นนักศึกษาพูดภาษาเกาหลี แต่ในแบบที่คนเกาหลีอย่างร่างบางไม่คุ้นเคยเหมือนไม่ค่อยได้พูดภาษาเกาหลีสักเท่าไหร่

น่าจะมาจากไฟลท์ที่บินมาจากญี่ปุ่น แต่ก็แปลกดีที่พูดภาษาเกาหลี

ร่างบางเผลอยืนมองเด็กสาวที่น่าจะเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นครู่หนึ่งก่อนจะหันไปตามเสียงคนเรียกชื่อเธอ

“คุณวิกกี้ จาง ใช่ไหมคะ”

สาวผมบรอนด์หน้าตาน่าจะเป็นคนเอเชีย พูดภาษาเกาหลีชัด ชัดกว่าเด็กเมื่อครู่เสียอีก

“เอ่อ ใช่ค่ะ”

“ชั้น อี แชยอนค่ะ จะเรียกแชนเหมือนเพื่อนที่เกาหลี หรือชาร์ลแบบคนที่นี่เรียกก็ได้ค่ะ”

คนตรงหน้ายิ้มตาหยีอย่างเป็นมิตร

“คุณชาร์ล ผู้จัดการโรงแรมน่ะหรอคะ มารับด้วยตัวเองเลยหรอ”

ร่างบางเลิกคิ้วประหลาดใจ

“อ่อ ก็คุณวิกกี้เป็นถึงประธานจางคอร์ปเลยนิคะ ฮ่าา เลขาคุณน่ะ ย้ำนัก ย้ำหนาว่าขอบริการระดับวีไอพี ชั้นเลยมารับเองดีกว่า”

ผู้จัดการสาวบอกแกมบ่นให้เธอฟัง ร่างบางยิ้มนึกชมเลขาของตัวเอง หล่อนใส่ใจถึงขนาดนี้ ถ้ารู้ว่าเธอมาตามง้อคนรักจะเป็นอย่างไรนะ แต่หล่อนคงไม่ช็อคเท่ารู้ว่าคนที่เธอมาง้อคือใครหรอก
.
.
.
.
.
ระหว่างนั่งรถเดินทางไปโรงแรม โทรศัพท์เครื่องของคนทำหน้าที่ขับรถดังขึ้น

“ขออนุญาตรับโทรศัพท์นะคะ”

เขาขออนุญาตโดยมองเธอผ่านกระจกมองหลัง และกดรับสายเมื่อเห็นร่างบางพยักหน้า

“ฮัลโหลลล วายเจ”

“ มารับลูกค้าวีไอพี มีอะไรมิทราบ”

“หืมม ไม่ อย่าให้บอสบึ..เอ้ย ยัยเอมิลี่ไปด้วยเด็ดขาด ชั้นอยากดื่มสบายๆ ไม่อยากจะดูยัยนั่นแทะโลมแก บรึ๋ยๆๆ”

“เออๆ ไว้ค่อยคุย แต่ยืนยันคำเดิม อย่าพาหล่อนมา โอเค เจอกัน”

บทสนทนาขอคนขับรถที่พูดคุยกับคนปลายสายทำให้คนฟังด้านหลังพอจะรู้ได้ว่า ผู้จัดการโรงแรมคนนี้ต้องเป็นคนขี้เล่น อารมณ์ดีแน่ๆ
.
.
.
.
.
.
หลังจากเช็คอิน เก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว ร่างบางออกมาสูดอากาศข้างนอกที่ระเบียงห้อง อากาศที่นี่สบายๆ แดดแรงหน่อย แต่เพราะเป็นเกาะที่มีทะเลล้อมรอบ จึงสัมผัสได้ถึงลมที่พัดผ่านอยู่ตลอดเวลา รอยยิ้มที่เธอไม่ได้ยิ้มแบบนี้มานาน ยิ้มที่เธอรู้สึกตื่นเต้น

เธอจะเริ่มหาเขายังไง ที่ไหนดีล่ะ พลันสายตาเหลือบไปเห็นคนที่มีท่าทีคุ้นเคย ผู้หญิงผมสั้นเกือบถึงบ่า สวมเสื้อเชิ๊ตสีอ่อน กำลังเดินอยู่ข้างๆกับคนที่เพิ่งรับเธอมาจากสนามบินเมื่อครู่ อัน ยูจิน กับ อี แชยอน

ร่างบางรู้สึกถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่มันวูบไหว

เจอแล้ว!! อายูจินของเธอ เธอเจอเขาแล้ว

เธอยิ้มกว้างอย่างไม่รู้ตัว นึกขอบคุณอดีตแม่เลี้ยงของเธอ สำหรับที่พักนี้ คืนนี้เธอต้องไปร้านที่หล่อนบอกแล้วล่ะ
.
.
.
.
.
.
.
.
4/30
คืนที่สี่แล้วที่เธอมาอยู่ที่นี่ ที่ที่เธอจะได้เห็นเขา เขามาที่นี่ทุกคืนจริงๆ พอมาเจอเขาแบบนี้ เป็นเธอเองที่ไม่กล้าเผชิญหน้า ไม่กล้าแสดงตัวให้เขาเห็น

หลายครั้งที่เธอหงุดหงิดพวกผู้หญิง หรือ บางทีก็มีผู้ชายเข้าหาร่างโปร่ง และหลายครั้งที่ร่างโปร่งดูเหมือนจะเล่นด้วย และสุดท้ายในทุกๆคืนเขาก็เลือกออกไปพร้อมผู้หญิงคนใดคนหนึ่งที่เขาคุยด้วย

แบบนี้หรอ ที่เธออยากเห็น เห็นเขาคลอเคลียกับผู้หญิงคนอื่น เห็นผู้หญิงคนอื่นเชื้อชวนเขาแบบนี้หรอ???

ร่างบางสูดหายใจเข้าเต็มปอดลุกขึ้น เริ่มทนไม่ไหวกับท่าทางของร่างโปร่งที่ปล่อยให้แหม่มหน้าอกโตเล่นหู เล่นตา ลูบไล้ที่ไหล่อยู่นั่น

ยังไม่ทันที่เธอจะเดินถึงร่างโปร่ง เด็กผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาปัดมือพร้อมดันแหม่มฝรั่งออกจากตัวของร่างโปร่ง ยูจินเบิกตาโพล่ง ดูท่าทางคงตกใจมาก

หรือเด็กคนนั้นคือแฟนใหม่ของเขา แต่พอเห็นใบหน้าชัดๆ ร่างบางเองที่ตกใจเช่นกัน เด็กสาวที่สนามบิน คนที่พูดภาษาเกาหลีไม่คล่องคนนั้น เธออยู่ไม่ไกล แต่เสียงดนตรีในร้านทำให้เธอไม่สามารถได้ยินบทสนทนาของทั้งสามคน
.
.
.
.
“What!!? who are you?!!”

“ซาจัง!!”
ร่างโปร่งตกใจไม่ต่างจากสาวผมทองที่เพิ่งถูกดันออกมา

“ I’m her girlfriend. Do not mess with mine.

“You told single and just only one night stand”

ฝรั่งสาวหันมาถามร่างโปร่งแทนจะสนใจคำพูดเด็กสาว

“Sorry, i’m not available for tonight.”

ร่างโปร่งจูงมือเด็กสาวออกมาจากโต๊ะ หาที่ไม่มีเสียงรบกวนและเป็นส่วนตัวเพื่อคุยกับเด็กสาวเสียหน่อย

“มาตอนไหน ทำไมไม่บอกอาคะ”

น้ำเสียงอ่อนโยนที่เขาใช้กับเธอเสมอ

“เมื่อหลายวันแล้วค่ะ อยากเซอไพร์สอายูแต่มาเจอเซอร์ไพร์สเอง ไม่น่ารักเลยนะคะ”

เด็กสาวกอดอกพูดน้ำเสียงผิดหวัง

“อาสิที่ต้องบอกว่าซาจังทำตัวไม่น่ารัก แล้วคุณพ่อล่ะ มาด้วยไหม”

ร่างโปร่งวางมือบนหัวของเด็กสาว ยิ้มอ่อนโยนที่เขาไม่ได้ยิ้มแบบนี้มานานแล้ว

“ไม่ได้มาค่ะ ซาจังมาคนเดียว ถ้าพ่อมาอาคงโดนตีหัวแน่ๆ ทำตัวแบบนี้ อากลับพร้อมกันเลยนะคะ”

เด็กสาวอ้อนเขา แบบที่เธอชอบทำ ร่างโปร่งมอง ไม่นานก็หลบสายตา เพราะมันทำให้เขานึกถึงใครอีกคนที่ชอบอ้อนเขาแบบนี้

“อายังกลับไม่ได้หรอก เพื่อนอายังไม่มาเลย ซาจังกลับไปก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้อาลางานพาไปเที่ยว”

“ก็ได้ค่ะ แต่จุ๊บซาจังก่อน”

ร่างโปร่งส่ายหน้าเบาๆ ทำไมหลานเขาถึงเหมือนเด็กอนุบาลอยู่เลยนะ นี่โตเป็นสาวแล้ว เรียนจะจบแล้วยังอ้อนเขาเหมือนตอนเด็กไม่มีผิด

ร่างโปรงยกมือลูบหัวหลานสาวแล้วจูบเบาๆที่หน้าผาก แบบที่เขาทำเมื่อตอนหล่อนเด็กๆ คนเด็กกว่า หดคอ ยิ้มกว้าง

“ฮ่าๆ เขินทำไม บอกให้อาจุ๊บเอง ไปกลับไปได้แล้ว”

ร่างโปร่งหัวเราะเบาๆก่อนจะโบกมือไล่หลานสาว

“ไม่ได้บอกว่าจะกลับตอนนี้นิคะ เดี๋ยวค่อยกลับนะคะ”

“ขี้โกงนิ อยู่ได้แต่ห้ามทำแบบเมื่อกี้อีกนะคะ”

ร่างโปร่งตั้งข้อตกลงแลกเปลี่ยนกัน หลานสาวเพียงยู้ปาก แต่ก็ต้องยอม
.
.
.
.
.
.
วอนยองยืนดูอยู่นาน เหมือนเธอเห็นภาพระหว่างเธอกับเขาเมื่อ2-3ปีก่อน หรือเด็กสาวคนนี้จะเป็นตัวจริงของเขากันนะ ยิ่งท่าทีอ่อนโยนของเขา เธอยิ่งรู้สึกได้ถึงความเจ็บที่อยู่ในอกของเธอ

“โอะ คุณวิกกี้ มาเที่ยวหรอคะ”

แชยอนเดินหาเพื่อนสนิท จนเจอเข้ากับร่างบาง

“ค่ะ คุณชาร์ล”

ร่างบางส่งยิ้มบางๆให้เขา

“เอ..หาใครอยู่หรอคะ อ้ะ ไอเจ อย่าบอกนะคุณวิกกี้สนใจ ไอโย่งนั่น  มันเป็นเพื่อนชั้นเอง ให้แนะนำให้รู้จักไหมคะ”

ผู้จัดการผมบรอนด์มองไปตามที่ร่างบางมองเมื่อครู่ เห็นเจ้าเพื่อนสนิทที่เขากำลังตามหาอยู่

“เอ่อ ไม่ใช่หรอกค่ะ”

“ดีแล้วล่ะคะ ไอนั่นน่ะ ยิ่งกว่าเสืออีก ถ้าคิดว่าแค่สนุกๆก็พอได้ค่ะ แต่ถ้าจริงจัง มันไม่เอา แต่เอ๊ะ เหมือนวันนี้มันน่าจะได้คู่นอนแล้วล่ะ”

“อ้าว หรอคะ”

ร่างบางถอนหายใจ เรื่องของเขามันไม่ได้น่าฟังเอาเสียเลย

“อืมมม คืนนี้เลือกเด็กจัง ช่างมันเถอะ คุณวิกกี้ไปนั่งด้วยกันไหมคะ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวชั้นก็กลับแล้วล่ะค่ะ”

ร่างบางขอตัวกลับโต๊ะตัวเอง ปล่อยให้ผู้จัดการสาวเดินตรงดิ่งไปคว้าคอเพื่อนตัวเอง

“อยู่นี่นี่เอง จะไปแล้วหรอ คืนนี้ไวจังว่ะ แถมเด็กด้วย คุกนะมึงงง”

ทักทายพร้อมกระซิบท้ายประโยคเบาๆ

“ชั้นได้ยินนะคะ”

เด็กสาวจ้องแชยอนตาเขม็ง

“ไอบ้า นี่หลานสาวชั้น ซากุระ หลานแท้ๆเว้ย ลูกสาวพี่ยุนโฮ”

ร่างโปร่งกระทุ้งศอกใส่ท้องเพื่อน

“อ่อ พี่ยุนโฮประธานนักเรียนนะหรอ อ้าว พี่ชายแกหรอเจ”

ยูจินกรอกตาถอนหายใจ มันเคยรู้อะไรบ้างไหมนะ

“อายู ทำไมไม่เลือกคบเพื่อนหน่อยล่ะคะ เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ"

เด็กสาวเบือนหน้าหนี แล้วเดินเข้าไปข้างในร้าน เธอไม่ชอบเพื่อนของอาของเธอเสียเลย

“หนอยยย เด็กนี่ ถ้าไม่ติดเป็นหลานแก ชั้นจับตีแล้วนะ”

แชยอนเบะปากใส่ แล้วหันไปบ่นกับเพื่อนสนิท

“ฮ่าๆ ซาจังเป็นเด็กน่ารักนะ แต่แกน่ะ ก็พูดจาไม่ดี”

ร่างโปร่งส่ายหน้าแล้วเดินตามหลานสาวตัวเอง
.
.
.
.
.
.
.
วอนยองเดินกลับมาที่โรงแรม เธอทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่ม เธอต้องกลับมาคิดใหม่ การที่จะเอาอายูจินของเธอกลับมา มันไม่ได้ง่ายซะแล้ว ต้องกลับมาคิดใหม่ ตอนนี้เธอมีคู่แข่ง ที่ดูจะเด็กกว่าเธอ และก็น่าจะอ้อนเขาได้เช่นกัน ต่างจากคราวที่แล้ว ที่อดีตแม่เลี้ยงเธอไม่เคยอ้อนเขา

เด็กนั่นมีอะไรดีกว่าเธอนะ แล้วเธอจะเอาเขากลับมาด้วยวิธีไหนดี?

-----------------------------------------------------------------



ช่วยน้องนยองคิดหน่อยค่ะ จะเอาคุณอากลับมาด้วยวิธีไหนดี?

มีคนวอแว มาอ้อนคุณอาแล้ว นยองจะใช้มุกลูกแมวตัวน้อยไม่ได้แล้วนะคะ
SHARE
Written in this book
INTO STEP [Yujin x Wonyoung]

Comments

BlackSunDae
1 year ago
ปลอมตัว เเละก็ไปกับอายู เเบบที่อายูชอบทำกับคนอื่นบ่อยๆ 5555
Reply