rain, you
"สวัสดีฮัวเหอ" ชายร่างผอมบางทักผมที่กำลังหลบฝนในร้านหนังสือ

"อืม สบายดีไหมจิงคุน" ผมตอบ

"เหมือนเดิมนั่นแหละ ว่าแต่นายติดฝนหรอ"

ผมพยักหน้าก่อนจะขยี้ผมตัวเองให้หยดน้ำฝนมันแห้งไป



"ลืมพกร่มอีกแล้วหรือไง ขี้ลืมตลอดเลยนะเรา" ร่างตรงหน้าผมระบายยิ้มสวยก่อนจะค่อย ๆ หุบยิ้มลงและก้าวถอยหลัง

"ตั้งแต่ไม่มีนาย ชีวิตฉันมันดูไม่มีอะไรพิเศษเลยฮัวเหอ"

"ทำไมล่ะ ที่เราเลิกกันไปมันไม่ดีแล้วหรอกหรอ"

"นายจะได้ไม่ตกเป็นข้อนินทาไงว่านายคบกับไอ้ตัวแบบฉันน่ะ" ดวงตาของจิงคุนแดงก่ำ

"...."

"หึ เอาร่มของฉันไปสิ ฉันรอรับลูกค้าอยู่ เดี๋ยวก็มีร่มคันอื่นมาแทนเจ้านี่แล้ว"

"...."

"รับไปเถอะน่า เดี๋ยวไม่ทันรถเมล์รอบสุดท้ายนะ"

"...."

"...."

"จิงคุน นายรู้มั้ยว่าตัวเองกำลังร้องไห้อยู่"


       ร่างบอบบางสั่นระริกก่อนจะรีบเช็ดน้ำตา ฝืนยิ้มให้กับผมพร้อมกับยื่นร่มสีน้ำเงินในมือให้ผม พร้อมกับประโยคคะยั้นคะยอให้รับร่มจากเขา ผมตัดสินใจเช็ดน้ำตาให้อีกคนและรับเข้าอ้อมกอด จิงคุนผอมลงมาก เนื้อตัวก็เย็นซีดเหมือนตอนที่เขาไม่สบาย ใช่ ผู้ชายตัวบางคนนี้แพ้หน้าฝน เจอละอองฝนทีไรก็เป็นไข้ไม่สบายตลอด 


"ฉันคิดถึงนายที่สุดในโลก...ฮึก"

"ฉันรู้"

"ฉัน..อึก... ฉันรักนายที่สุดในโลก"

"ฉันรู้.."


       ฝนเริ่มซาลงมาก ผมช้อนใบหน้าหวานขึ้นก่อนจะสัมผัสแก้มนิ่มเบา ๆ มันเย็นราวกับตากฝนมาทั้งวัน ทั้งดวงตากลมที่ช้อนมองผมอีก "กลับคอนโดฉันก่อนไหม คืนนี้นายปวดตัวนอนไม่ได้แน่ ๆ จิงคุน"

"อย่าพูดเหมือนนายรักฉันได้แล้วหน่า"

"อยากดูแลไม่ได้แปลว่ารักหรอกหรอ"

"...."

"ฝนซาแล้ว เดินกลับกับฉัน" ผมคว้าร่มในมือพร้อมจูงมืออีกคนให้ออกมาากร้านหนังสือ


"สะพายกระเป๋าไว้" ผมเอาเป้ตัวเองให้คนตัวเล็กสะพาย

"ฮึบ เรียบร้อยแล้ว" เขาช้อนมองผมก่อนจะยิ้มหวาน

"ระวังเหยียบน้ำแล้วลื่นล่ะ"

SHARE
Writer
KHAP
lover
sweet serial killer

Comments