สวัสดี ผมชื่อ ''บุญช่วย''
     ตาของผมค่อยๆเปิดขึ้นเป็นครั้งแรก.. แสงแดดอ่อนๆกระทบกับตาของผม มันช่างสวยงามและอบอุ่น ลิ้นอ่อนนุ่มของแม่เลียหัวและตามตัวของผม ผมคลานเข้าไปซุกที่อกแม่ และดูดนมอีกครั้ง 'มีความสุขจัง' 

ผมชื่อ ''บุญช่วย''
      ผมเป็นหมาพันธ์ุทาง เติบโตขึ้นมาแถวใต้ถุนกุฏิหลวงตาเจ้าอาวาส ผมมีพี่สาวอีกหนึ่งตัวฮะ ชื่อ ''บุญมี'' สีขนเราค่อนข้างจะต่างกัน พี่บุญมีขนสีขาวนวลเหมือนแม่ แต่ผมนี่ขนสีดำทั้งตัวเลย ก็แมนๆเข้มๆ ใช่มั้ยล่ะ ฮ่ะๆ  = =''  
       แม่มักจะเดินตามหลวงตาไปบิณฑบาตรตอนเช้าๆ แล้วกลับมาตอนสายๆ วันนี้ก็เหมือนทุกวัน แม่ไปกับหลวงตา ผมกับพี่บุญมี นอนเล่นกันอยู่ใต้ถุน ตอนหลวงตากลับมา มีคนมาด้วยสองคนผู้ชายผู้หญิงท่าทางใจดี หลวงตาชี้มือมาทางผมกับพี่บุญมี แล้วแขกผู้มาใหม่ก็เดินมาดูเราใกล้ๆ แม่เข้ามาเลียหัวผมกับพี่ และบอกให้เราทักทายแขกของหลวงตา 

'' ที่รักดูสิ น่ารักจังเลย'' ผู้หญิงใจดีลูบหัวพี่บุญมี แล้วอุ้มส่งให้ผู้ชายข้างๆ

'' 555 จริงด้วย ตัวเมียซะด้วยน่าจะเลี้ยงง่ายนะ ''

'' เจ้าตัวนี้ก็น่ารัก แต่ติดว่าสีดำล้วนเลย '' 
ผู้หญิงใจดี ลูบหัวผมเบาๆ แล้วอุ้มขึ้นอุ้มลง ฮ่าๆ สนุกดีเเฮะเจ้ามนุษย์นีี่  สักพักทั้งสองคนก็หยุดเล่นกับเรา แล้วเดินขึ้นกุฏิหลวงตาไป 
 
       แม่เดินเข้ามาเลียหัวผมกับพี่ แล้วนอนให้เราดูดนม ฮ้า เวลาที่ผมชอบที่สุดเล้ยย~

' ถ้าเจ้านายเขาพาลูกไป ลูกต้องเป็นเด็กดีนะ เชื่อฟังเจ้านาย เจ้านายจะได้เอ็นดู ' แม่พูดกับพวกเราพี่น้อง  

       ตอนแรกผมก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าที่แม่พูดหมายถึงอะไร จนแขกทั้งสองของหลวงตาลงมา แล้วอุ้มพี่บุญมีขึ้นรถไป ตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่ได้เห็นพี่บุญมีอีกเลย แม่บอกว่าพี่บุญมีได้คนรับไปเลี้ยงดู มีเจ้านายคอยดูแล เหลือแต่ผมนี่แหละที่แม่ยังห่วง  ผมค่อยๆโตขึ้นเรื่อยๆ ผมหยุดกินนมแม่แล้ว เปลี่ยนมากินข้าวก้นกุฏิของหลวงตาแทน

      พักหลังๆที่วัดเริ่มมีหมาถูกนำมาทิ้งที่วัดมากขึ้น บางตัวก็ดุมาก ชอบมาแย่งข้าวหมาตัวอื่นๆ พักหลังๆ ผมกับแม่ก็เริ่มจะโดนแย่งข้าวแล้ว!! ผมเคยไม่ยอมและโดนกัด แม่ก็โดนกัด ผมไม่ชอบเลย ทำไมเราไม่แบ่งกันล่ะ รอให้ผมโตเต็มที่ก่อนเถอะ!! ผมจะไม่ยอมแน่

     


       วันนี้ก็เป็นเหมือนเช่นทุกวัน ผมตื่นมาแต่เช้า เตรียมตามหลวงตาออกไปบิณฑบาตรตอนเช้าพร้อมกับแม่ วันนี้ค่อนข้างมืดครึ้ม เหมือนจะมีฝน เราเดินตามหลวงตาไปตามทางเหมือนเคยๆ ผมแวะดม แวะเล่นข้างทางตามปกติ แล้วก็ได้ยินเสียงรถพุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็ว เสียงหวีดร้องของจ้อย เด็กวัดที่เดินมาด้วยกัน และเสียงดังปัง!!! รถพุ่งเข้าไปชนตนไม้ข้างทางและหยุดนิ่งสนิท 

      ท่ามกลางข้าวของที่หล่นกระจายเบื้องหน้าผม หลวงตาถูกจ้อยประคองไว้ ทั้งสองคนปลอดภัยดี ผมมองหาแม่ แม่ไม่ได้อยู่ข้างๆหลวงตา!! ผมตกใจ ร้องหาแม่ ไม่มีเสียงตอบกลับมา

      รถคันอื่นๆเริ่มจอดลงมาดูเหตุการณ์และเข้าช่วยหลวงตา ผมวิ่งเข้าไปดูจุดที่รถหยุดนิ่งสนิท  แม่ของผมอยู่ตรงนั้น!! ผมตะโกนเรียกแม่.. ไม่มีเสียงตอบกลับมา เลือดแม่ไหลนองออกมา ขนของแม่ที่เคยสีขาวนวลถูกย้อมด้วยเลือดจนเป็นสีแดง แม่ถูกบี้อัดกับต้นไม้ หน้าตาบิดเบี้ยว ไม่เหลือโครงหน้าเดิม แน่นิ่ง ไม่ไหวติง  ผมตะกายขุดเอาแม่ออกมา  จ้อยเข้ามาดึงผมออก หลวงตาเข้ามาเรียกผม

'' ไอ้ช่วย แม่เอ็งไปสบายแล้ว '' 

'' ไอ้จ้อย เอาศพนังบุญกลับไปฝังไว้ที่วัดด้วย '' หลวงตาสั่งจ้อย และให้จ้อยดูผมไว้ อย่าให้เข้าไปเกะกะเจ้าหน้าที่ ที่เข้ามาในที่เกิดเหตุ 

      เหมือนโลกของผมแตกสลาย แม่จากไปแล้ว ผมยังไม่ทันได้ร่ำลา ฟ้าร้องครืน แล้วสายฝนค่อยๆตกลงมา น้ำตาผมไหล ผมกรีดร้องออกมาท่ามกลางเสียงหวอ และผู้คนมากมาย...

   
จบตอนที่ 1
SHARE
Written in this book
สวัสดี..มนุษย์
โลกกลมๆ ของคนและสัตว์
Writer
sumomo
นักเขียน
กว่าจะถึงจุดหมาย

Comments