เค้าและแก
เค้าเลือกแล้ว เค้าก็ต้องรักษาแกไว้ดิ
พูดที่เหมือนเป็นคำสัญญาไปในตัว
เมื่อย้อนกลับไป
ฉันได้รู้จักเขาเพียงแค่ชื่อ ส่วนเขาไม่รู้จักฉันเลย
เมื่อเวลาผ่านไปในปีการศึกษาสุดท้ายของเรา
เขาบังเอิญเรียกชื่อเพื่อนที่นั่งใกล้ฉัน ฉันหันไปหาทางต้นเสียง เราเผลอสบตากัน ฉันกำลังยุ่งอยู่เลยหันกลับมา
และนี่เป็นจุุดเริ่มต้นของเรื่องราวครั้งนี้
ในคืนนั้นเองเขาก็ทัก Msn มาหาฉัน ตอนนี้ก็แอบสงสัยว่าเขาทักมาผิดคนหรือเปล่า เพราะว่าฉันไม่น่าจะเป็นคนที่จะมีใครเข้าหา แต่เราก็เริ่มคุยกันตั้งแต่นั้น คุยกันได้ไม่กี่วัน เขาก็เอาใส่ใจเรามากกว่าแฟนที่ฉันเคยคบอีก มันทำให้ฉันมีใจให้เขาง่ายขึ้น ดูแลฉันเกือบทุกอย่าง เขาดีกับฉันมากตอนคุยกัน


 ; ข้อเท้าแพลงอะ เจ็บ
 : เป็นไรมากป่าว เดี๋ยวพรุ่งนี้ซื้อยาไปให้
 ; ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวก็หายแหละ
 : เออเดี๋ยวซื้อไปให้ เนี้ยเดินไม่ระวังเลย


 ; ถามจริงนะ ทำไมต้องเป็นเรา
 : ไม่รู้ดิ ชอบคนเงียบๆแต่พูดมากตอนอยู่กับเราอะ


เขาเป็นคนแพ้กุ้งและถั่ว แต่เขาก็ยอมไปกินเกี๊ยวกุ้งกับฉัน ปลอกกุ้งให้ฉัน เมื่อถึงบ้านเขาชอบมาบ่นว่า คันไปทั้งตัว จนตอนนั้นฉันรู้สึกว่าเราน่าจะเข้ากันด้วยดี
เราคุยกันได้สักพัก ฉันก็ตกลงคบกับเขาก่อนวันเกิดเขา 1 วัน เขายังคงจีบฉันเหมือนตอนที่เราคุยกัน เราคอลหากัน ชวนไปเที่ยว ไปเรียนด้วยกัน จับมือข้ามถนน นั่งคุยกันหลังเลิกเรียน ไปกินอะไรด้วยกัน ชวนไปดูหนัง ทุกๆอย่างตอนนั้นคือมันดีมากๆจริงๆ 
เมื่อเวลาผ่านไป เราใช้เวลาทำอะไรหลายๆอย่างร่วมกัน จนทุกอย่างเริ่มอิ่มตัว

 : ทำไมแกไม่สนใจเค้าเลยอะ
 ; เค้าสนใจแกแล้วนะ มันยังไม่มากพอหรอ
 : แกต้องพยายามกว่านี้ 
 ; แกก็รู้ว่าเค้าเป็นคนไม่ค่อยแสดงครส.ออกมา นี่เค้าพยายามเพื่อแกแล้ว แกยังไม่เห็นอีกหรอ เค้าเปลี่ยนตัวเองเพื่อแกแล้ว
 : ก็แสดงออกมาสิ ทำให้เค้าเห็นว่าแกสนใจเค้า เค้างอนแกก็ไม่เคยง้อ เค้าต้องกลับเป็นคนที่ง้อแกด้วยซ้ำ
เหมือนฉันให้เขาไปมากเท่าที่ฉันให้ได้แต่เขากลับบอกว่ามันไม่เพียงพอสำหรับเขาเขามักห้ามทุกอย่างที่ฉันอยากทำ ฉันเริ่มเป็นคนง้อเขาบ่อยขึ้นแต่เมื่อง้อไปแล้วเขาก็ไม่หายงอน มันเลยทำให้ฉันเลิกง้อ ซึ่งนั้นทำให้เรายิ่งคุยกันน้อยลง
มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ฉันติดซีรีย์แล้วไม่ตอบแชทเขาเลย ยิ่งทำให้คสพ.เราห่างมากขึ้นกว่าเดิม เราทะเลาะกันบ่อยขึ้น เขาเริ่มหาเรื่องฉันบ่อยขึ้น ถึงจะเป็นอย่างนั้นฉันกลับรักเขามากขึ้น วันครบรอบเค้าก็มักกล่าวหาว่าฉันลืมบ้าง แต่จริงๆฉันไม่ได้ลืมอะไรเกี่ยวกับเราเลยแค่ฉันไม่พูด
ในความคิดของฉันคือฉันสนใจเค้ามากขึ้น ยอมเค้าทุกอย่าง ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบก็ยอมทำเพื่อเขา ก็อย่างที่บอกเขาไม่ได้รู้สึกถึงมันเลย
และสุดท้ายแล้วเราก็ไปกันไม่รอด เขาเป็นฝ่ายบอกเลิก ฉันว่าทั้งหมดเป็นคนผิดฉันเองที่ไม่ยอมพูดออกไป บอกความรู้สึกออกไป จนเขามองว่าฉันไม่สนใจเขาเลย ฉันต้องยอมปล่อยเขาไปทั้งๆที่ยังรู้สึก ทั้งหมดที่ฉันยอมปล่อยเพราะนึกถึงใจเขา 
ฉันได้แต่โทษตัวเองที่ปล่อยให้เขาคิดแบบนั้นจนต้องเสียเขาไป มันเศร้ามากๆแต่ตอนนี้ฉันอธิบายความเศร้านี้ออกมาผ่านตัวอักษรไม่ได้แล้วเพราะฉันไม่รู้สึกถึงมันอีก



SHARE
Written in this book
แก
Writer
nenepsx
Writer
Boring

Comments