กลัว
ฉันคิดว่า “ฉันกลัวความสำเร็จ”
เพราะเมื่อเข้าใกล้มัน ฉันก็จะหยุดทำบางอย่าง
ทั้งๆที่เชื่อมั่นว่าตัวเองทำได้

ฉันถามตัวเอง 
“กลัวอะไรถ้าความสำเร็จเกิดขึ้น”
เสียงในใจบอกฉัน..
กลัวที่จะโดดเด่น
“กลัวอะไรถ้าฉันต้องโดดเด่น
ฉันถามตัวเองอีกครั้ง 
กลัวที่จะโดดเดี่ยว 

ฉันชอบอยู่คนเดียว
แต่ไม่ชอบ ความรู้สึกโดดเดี่ยว
แม้จะมีโลกส่วนตัวสูง
แต่ฉันก็ต้องการใครสักคน ในระยะห่างที่พอดี
ที่ลุกขึ้น ยิ้ม ปรบมือ และแสดงความยินดี
กับความสำเร็จของฉันอย่างจริงใจ

ฉันกลับมานึกย้อนมองที่ตัวเอง
ฉัน..เคยได้แสดงความยินดี
 ในห้วงเวลาแห่งความสำเร็จของใครบ้าง

น้อยครั้งมาก ที่คนรอบข้างจะประสบความสำเร็จ
หรือจะพูดให้ถูก ก็คือ...
น้อยครั้ง ที่ฉันจะมองเห็นความสำเร็จของผู้อื่นและชื่นชมมันอย่างจริงใจ

อาจเพราะฉันคิดว่า
เป็นที่หนึ่งมาโดยตลอด
ฉันอยู่สูงสุด เกือบถึงยอดเขาพีระมิดแล้ว


ความสำเร็จของใครๆ อาจไม่ใช่เพียง
การอยู่บนยอดสุดของพีระมิด

แต่การได้ยืนเคียงข้าง หรืออยู่เบื้องหลัง
ความสำเร็จของใครอีกคน
ก็นับว่า เป็นความสำเร็จของเขาด้วย

ความทนงตัวที่ว่า ตัวเองเก่ง เป็นที่หนึ่ง
แต่ไม่กล้า ไปแตะบนยอดพีระมิดสูงสุด
ทั้งที่เหลือเพียงก้าวเดียวทีจะไปถึง

เพราะกลัวที่จะโดดเด่น และโดดเดี่ยว

ความคิดทั้งหมดมันไม่จริงเลย
แท้จริง เราก็แค่ไม่กล้าที่จะก้าวข้ามอุปสรรคในใจบางอย่าง ที่เราสร้างมันขึ้นมา
เรามุ่งมั่นไม่พอ และเรากลัว
กลัวที่จะยอมรับว่า เราไม่กล้าข้ามบางสิ่ง

สิ่งนั้น คือ ความคิดของเราเอง
อัตตาของเราเอง
เรายึดมั่นว่าเราเก่ง
เรากลัวว่าไปถึงจุดยอดพีระมิดจริงๆ
แล้วได้รับรู้ความจริง ว่าเราไม่ได้เก่งอย่างที่เราคิด

เราเลยได้แต่ หยุดอยู่ตรงนั้น
พอแล้ว แล้วหลอกตัวเองว่า
“ฉันทำได้ แต่ฉันไม่อยากทำ แค่นั้นเอง”

จริงแล้ว เรากลัว กลัวที่ถ้าเราก้าวเข้าใกล้ความสำเร็จแล้ว เราได้รู้ว่า “เราทำไม่ได้ เราไม่ได้เก่ง”


ถ้าความสำเร็จ คือ ประตูบานสุดท้ายตรงหน้าที่ต้องเปิด
เหมือนเราเดินทางมาไกล แต่พอถึงปลายทาง
ประตูสุดท้ายที่ต้องเปิด
เรากลับนั่งพัก มอง หยุดนิ่ง ไม่ทำอะไร

แทนที่เราจะค้นหากุญแจ
หรือทำอะไรบางอย่าง ที่จะเปิดประตูบานสุดท้าย
แล้วเข้าไปคว้าถ้วยรางวัลแห่งความสำเร็จ

เราเริ่มลังเลไม่แน่ใจ  และสงสัยในตัวเอง
เราเอากุญแจมาด้วยหรือป่าว
ถ้าเราลืมกุญแจล่ะ ??
เราต้องกลับไปจุดเริ่มต้นใหม่หรือป่าว
เรากลัวการล้มเหลว
กลัวต้องกลับไปหากุญแจ ที่หล่นหาย

เกิดคำถามมากมาย เมื่อเราอยู่ใกล้กับความสำเร็จแค่คืบเดียว 

เราหยุด นิ่ง แล้วนั่งหน้าประตู
แสร้งหลอกตัวเองว่า
ฉันจะเปิดประตูบานสุดท้ายนี้ 
เมื่อไหร่ก็ได้ที่ฉันต้องการ

จนสุดท้าย เราก็เปลี่ยนเส้นทาง
แล้วไปเริ่มหาประตูบานใหม่
และไม่เคยลงมือ เปิดประตูสักบานเลย

หากเราอยากพบเจอ ความสำเร็จ
เพียงแค่ ลงมือทำ ค้นหากุญแจ
ถ้าไม่เจอ ก็แค่ออกแรงปีนข้ามประตูไป
หรือกลับไปเริ่มต้น เพื่อหากุญแจที่หล่นหาย
เพื่อเปิดประตูบานเดิม ที่เรามั่นใจ
ว่าคือประตูชัยของเรา

ถ้าเปิดประตูแล้วไม่พบความสำเร็จ
อย่างน้อยเราก็ได้บทเรียนจากความล้มเหลว
และเริ่มต้นใหม่ เพียงเท่านี้ก็ถือว่าเราเข้าใกล้
ความสำเร็จ ได้เช่นกัน  

อย่ามัวนั่งมองประตูเฉยๆ ลงมือทำอะไรสักอย่าง
ทำเลย !!







SHARE

Comments