...3 ปีผมแอบรักคุณ 5 เดือนที่เรารักกัน และ 1 วันที่มันจบลง...
     



   —รักครั้งแรก มักไม่สมหวังเสมอ 




      ใครซักคนเคยบอกกับผม แต่ผมก็ไม่เชื่อนะ เพราะผมยังไม่เคยรักใคร แล้วจะรู้ได้ไงว่ามันจะเป็นเรื่องจริง(?)






      ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน ผมยังจำความได้ดีว่าวันนั้นคุณมาพร้อมกับสถานะ 'นักเรียนใหม่' คุณเป็นที่สนใจของเพื่อนๆ คนอื่นๆ และรวมถึงผมด้วย





      มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่าก็ไม่รู้ที่ทำให้พวกเราได้สนิทกัน พอได้รู้จักคุณ มันก็ยิ่งทำให้ผมตกหลุมรักคุณ ความน่ารัก คำพูดคำจา ท่าทางตลกของคุณ มันก็จึงไม่แปลกเลยที่ใครๆก็ตกหลุมรักคุณ 





      งั้นคู่แข่งผมก็เยอะน่ะสิ...ใช่ แต่ผมได้เปรียบ







      ผมใช้เหตุผลของเพื่อนในการพูดคุยกับเธอ ทำความรู้จักเธอ จนเมื่อช่วงปิดเทอม 1 เดือน ในตอนนั้นเองที่ผมได้ทักทายเธออย่างจริงๆจังๆ

      [ฮัลโหล]

      "..."

      [ถ้าไม่พูดจะวางแล้วนะ]

      "รู้หรอว่าใครโทรมา"

      [อือ]

      "..."


 
       ช่วงนั้นผมจำได้ดีเลยล่ะว่าผมโทรหาเธอแทบทุกวัน พูดคุยนู่นนี่นั่นไปเรื่อย อยากให้เธอวางใจผม และสนใจผมเท่าที่มันจะพอเป็นไปได้ แต่ก็นั้นแหละ ฟ้าไม่เข้าข้างผมเลย...





       ผมเปิดเทอมมาพร้อมกับข่าวร้ายที่ว่า...เธอที่ผมชอบมีแฟนแล้ว อืม มันน่าสงสัยไม่น้อยที่เธอมีแฟนทั้งๆที่เธอคุยกับผม แต่ก็นั้นแหละ เธอมีสิทธิ์เลือก ผมไม่ใช่คนที่เธอเลือกก็แค่ถอยออกมา ออกมาให้ไกลที่สุดเพื่อที่จะได้มองเธอ โดยที่เธอไม่รำคาญ 


      ผมลืมบอก...ก่อนเปิดเทอม ผมบอกชอบเธอไป แต่มันเหมือนคำพูดลอยๆที่เธอไม่ได้ยิน






    ผ่านไปอีกหลายปี ใช่ว่าผมจะตัดใจจากเธอได้ อาจจะมีบางครั้งที่ไม่ได้คิดถึง แต่ยังเห็นหน้ากันทุกวันแบบนี้ ผมลืมเธอไม่ลงหรอก...


 






ผมนี่มันไอขี้แพ้ชัดๆ








     พอนานเข้า ผมก็เลี่ยงห่างจากเธอ พยายามตัดเธอออกจากวงโคจรชีวิต แต่มันยากตรงที่หัวใจผมไม่รักดี เพราะมันดีแต่รักเธอ...นั่นเพลงแล้ว แต่มันก็เหมือนกับเพลงนั้นจริงๆ










      ช่วงคาบเรียนศิลปะ ที่อาจารย์สอนกำลังงีบอยู่(?) ผมนั่งวาดรูปที่หลังห้อง โดยสนทนากับเพื่อนไปด้วย


      "เห้ย นี่มึงยังชอบ _ อยู่หรือเปล่า"


      "..." 


      "ไม่ต้องตอบก็ได้ แต่เขียนชื่อที่คนที่มึงชอบลงในกระดาษนี้"


      ด้วยความรำคาญ ผมก็รีบๆเขียนส่งเพื่อนไปแล้วก็วาดรูปต่อ




      "มึงๆๆ ดูๆ _เขียนว่าชอบมึงอ่ะ!!"
 
      ผมตกใจก่อนจะจ้องที่กระดาษ ผมมองไปที่เธอ ก็เห็นว่าเธอส่งยิ้มให้ผม แต่สิ่งที่ผมอยากรู้คือ 'เธอชอบผมจริงๆหรอ?'








      ผมเรียกเธอมาคุยที่นอกห้อง ซึ่งเธอก็สารภาพมาว่าชอบผม ส่วนแฟนของเธอ เธอก็เลิกไปแล้ว คุณคิดว่าผมจะตอบเธอว่ายังไง?


















     ก็คบสิครับ! รออะไร!!!





     ผ่านช่วงเวลาที่คบกันไปอย่างรวดเร็ว อาจจะเพราะว่าผมมีความสุขมากซะจนไม่ได้ดูวันดูเดือน ดูเวลา มันก็ล่วงเวลยมาเกือบ 5 เดือน ในทุกๆวันผมมีแค่เธอ จนเพื่อนผมบอกว่าผมติดแฟน จะไม่ให้ติดได้ยังไง เวลาไปไหนเธอก็ไปกับผมตลอด จะบอกว่าเธอเป็นแฟนคนแรกที่น่ารักที่สุดในชีวิตผมเลยก็ได้ เพราะตอนนั้นมันเวลาที่ดีสำหรับผมจริงๆ





     เราอ่านหนังสือด้วยกัน เดินเล่นด้วยกัน โกรธกัน ทะเลาะกัน ง้อกัน รักกัน ล้วนแล้วแต่เป็นช่วงเวลาที่ผมไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีวันนี้ วันที่ผมมีเธอเคียงข้างกาย จนคนอย่างผมฝันว่ามันจะเป็นแบบนี้ไปตลอด....









    แต่ฝันของผม จู่ๆมันก็พังลง เพราะคำพูดคำนั้นของเธอ

     "เรากลับมาเป็นเพื่อนกันไหม แต่...เรายังรักกันเหมือนเดิม"


     หะ? เธอหมายความว่ายังไงนะ?



      ในตอนแรก ผมงง สับสนและเสียใจ เพราะผมไม่ได้ตั้งตัว ผมยังไม่ได้เตรียมใจว่าจะมีวันนี้ วันที่ผมจะต้องเสียเธอไป







     แล้วคนอย่างผม คนที่เธอให้โอกาสจะทำอะไรนอกจาก ยินดียอมรับคำนั้นของเธอ แต่สำหรับผมแล้วมันหมายถึง 'เราจบกัน'






     ใช่ สุดท้ายแล้ว ความรักครั้งแรกของผมมันก็จบลง อาจจะดูไม่สวยงาม แต่มันก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของเราสองคน ความรักครั้งนี้จึงสอนให้ผมรู้ว่า....





ถ้าหากเรามีความรัก จงทำความรักครั้งนั้นให้ดีที่สุด เพราะเมื่อเวลาผ่านไป หากเราย้อนกลับไปนึกถึงมัน เราจะไม่เสียใจที่เราเคยได้ทำมันลงไป
       








    ผมอยากขอบคุณเธอ ที่ครั้งนึงเคยมอบรอยยิ้มที่น่ารักให้กับผม ขอบคุณที่มอบความรักจากใจจริงที่ผมคงจะหาจากที่ไหนไม่ได้อีกเลย....












END.

SHARE
Written in this book
My story

Comments