จน ฆ่า เงิน?





"มึงลองไปทำงานกับเสี่ยดู กูแค่แนะนำนะ ทำแล้วจะเลิกตอนไหนก็ได้ ถ้าสนใจโทรไปเบอร์นี้.."


เพื่อนที่ทำงานของผมยื่นกระดาษใบเล็กให้ ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นเพื่อนที่ทำงานเก่ามากกว่า เพราะผมเพิ่งจะถูกไล่ออกจากการขาดงานต่อเนื่อง ผมรับกระดาษใบนั้นมาพลิกดู มันมีเบอร์ของใครสักคนถูกเขียนเอาไว้


สาเหตุที่มาทำงานไม่ได้เพราะภรรยาของผมป่วย เธอเป็นมะเร็ง.. 

เคราะห์ร้ายกว่านั้นคือเธอกำลังตั้งครรภ์ หมอบอกว่าลูกในท้องมีโอกาสติดเชื้อ แต่ถึงจะไม่ติดเชื้อ ลูกของเราที่ออกมาก็มีสิทธิ์พิการอยู่ดีถ้าไม่หาทางรักษา ซึ่งมันต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล

ผมต้องออกจากงานประจำมาดูแลภรรยาที่ป่วยและตั้งครรภ์ ลูกสาววัยสี่ขวบอีกหนึ่งคน แถมยังพ่วงมาด้วยหนี้นอกระบบอีกครึ่งแสน

ผมกดโทรออกเบอร์ที่ถูกเขียนอยู่ในกระดาษทันที ไม่นานนักปลายสายก็รับ ปลายสายซักถามประวัติผมนานพอสมควร ไม่มีการถามชื่อหรือที่อยู่ ถามเพียงเหตุผลที่ต้องการเงินและเรื่องอื่นๆ แต่ถึงเขาจะถามนานหรือมากกว่านี้ผมก็พร้อมที่จะบอก เพราะผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

บ้านเรากำลังจนลงเรื่อยๆ หนี้สินเพิ่มมากขึ้นในขณะที่เงินเก็บลดน้อยลง

ผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าเสี่ยบอกว่าผมผ่านการทดสอบขั้นแรก ให้ติดต่อไปอีกทีผ่านตู้โทรศัพท์ ผมรู้ได้ในทันทีว่างานที่เสี่ยจะให้ทำมันต้องเป็นงานสกปรก เพราะการโทรผ่านตู้โทรศัพท์นั้นเพื่อเป็นการไม่ทิ้งหลักฐานหรือเบอร์โทรให้เรื่องสาวถึงตัวได้


"สวัสดีครับเสี่ย"


"แกเป็นคนที่มาของานทำสินะ เอาล่ะ เสี่ยจะไม่อ้อมค้อม งานของเรามันไม่ใช่งานถูกกฎหมาย เสี่ยจะให้แกมาโทรหาเสี่ยที่ตู้ทุกๆวันศุกร์ พอทำงานเสร็จก็เสี่ยจะให้ลูกน้องโอนเงินเข้าบัญชี"


"แล้วมันเป็นงานอะไรครับ"


"มือปืน"














กระสุนนัดสุดท้ายพุ่งเข้าที่ขมับของผู้ชายวัยกลางคน ผมไม่รู้จักเขามาก่อน เราไม่เคยมีความแค้นต่อกัน แต่คนที่มีความแค้นกับเขาคือเสี่ย เสี่ยคนที่ให้ค่าจ้างผม


ผมเป็นแค่คนมาชำระแค้นเท่านั้น.. ผมไม่ผิด

นับจากวันนั้นผมโทรหาเสี่ยทุกๆวันศุกร์ ผมกับเสี่ยไม่เคยรู้จักชื่อกันเพื่อเป็นผลประโยชน์แก่ทั้งสองฝ่าย และเป็นหลักประกันว่าเมื่อผมวางมือแล้วเสี่ยจะส่งคนมาฆ่าปิดปากผมไม่ได้ 

เสี่ยจะเรียกเหยื่อพวกนั้นว่า "เด็ก" ผ่านมาเกือบๆสองเดือนผมเก็บเด็กให้เสี่ยไปราวๆสิบคน ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นลูกหนี้ที่ไม่ยอมจ่ายค่าเช่า และพวกคู่แข่งในธุรกิจส่วนตัวของเสี่ย 

ทุกครั้งที่ผมฆ่าพวกเขา เสียงกรีดร้องโหยหวนขอชีวิตมักจะดังขึ้นทุกครั้ง มันตามหลอกหลอนผมยามผมล้มตัวหลับตานอน บางคนมีลูกเมีย มีพ่อแม่ต้องดูแล แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าเขาจะมีภาระมากแค่ไหนผมก็ไม่เคยลังเลที่จะเหนี่ยวไกปืน

พวกเขามีภาระ ผมก็มีเช่นเดียวกัน สิ่งที่ผมทำมันคืองานไม่ใช่การฆ่าคน

ภรรยาผมเริ่มอาการดีขึ้น เงินที่ได้มาส่วนมากผมก็หมดไปกับค่ารักษาภรรยาและค่าเทอมลูก มีบางส่วนที่ผมตัดสินใจลงทุนสร้างธุกิจขนาดเล็กให้เธอดูแลที่บ้าน และอีกไม่กี่เดือนลูกชายคนเล็กของผมก็จะได้ลืมตามาดูโลก

ผมตั้งใจว่าก่อนภรรยาผมจะคลอด ผมจะเลิกอาชีพนี้ ระหว่างนี้เลยต้องตักตวงผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด


วันศุกร์ผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่า จำนวนคนที่ตายด้วยน้ำมือผมเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว เสียงร้องขอชีวิตของพวกเขายังคงดังก้องไปในหัวทุกครั้งที่ผมหลับตาลง อาการประสาทหลอนของผมมันเริ่มมากขึ้นจนผมต้องพบจิตแพทย์ และเรื่องมันยิ่งเลวร้ายลงเมื่อผมพลั้งมือทำร้ายภรรยาไป

ผมอยากเลิก...




"เสี่ยครับ"


วันศุกร์สุดสัปดาห์วนมาอีกครั้ง คราวนี้ผมเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน ตามด้วยเสียงขานรับจากเสี่ย


"ว่าไง?"


"ผมอยากวางมือ.."


"..."


"ได้โปรดเถอะครับ ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้ว"


"เฮ้อ.. นี่ล่ะนะใจคน เพราะแบบนี้ไงเสี่ยถึงต้องเปลี่ยนมือปืนบ่อยๆ" ปลายสายเงียบไปสักพัก "เอาอย่างนั้นก็ได้ แต่ก่อนวางมือ เสี่ยวานให้เก็บเด็กให้เสี่ยอีกคนหน่อย มันค้างค่าเช่าเสี่ยมาหลายเดือนแล้ว จบงานนี้เสี่ยจะให้เงินก้อนแกไปตั้งตัวด้วย"


"ครับ เสี่ยบอกพิกัดมาได้เลย"


หลังจากปลายสายบอกข้อมูลของเขาคนนั้นมาผมก็ตัวชาวาบ มือไม้อ่อนแรงจนแทบจะทิ้งโทรศัพท์ลง ผมไม่เคยนึกมาก่อนว่าเขาคนนั้นจะเป็นเหยื่อของเสี่ยด้วย

ไม่เคยนึกเลย





ปลายกระบอกปืนสีดำขลับถูกยกขึ้นจ่อขมับข้างขวาของผู้ที่กำลังจะถูกผมสังหาร แต่เขาคนนั้นใจเย็นเสียเหลือเกินราวกับมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ปลายนิ้วมีบุหรี่ราคาไม่แพงถูกยกขึ้นสูบครั้งแล้วครั้งเล่า ไร้ซึ่งเสียงร้องขอชีวิตใดๆทั้งสิ้น



ลูกหนี้คนนั้นคือผมเอง..








#Oasis
#แต่งเรื่องสั้นจากคีย์เวิร์ดสามคำ
SHARE
Writer
Oasis_2019
GL girl.🙃
ชอบการอ่าน แต่รักการเขียน

Comments

Sunflower38
3 months ago
โอโหหห หักดังกร๊อบแล้วค่ะคุณ ;---;
Reply
Sunflower38
3 months ago
โทสับค่ะ แบบอ่านละหงุดหงิด เฟี้ยงทิ้ง
เย้ย!! มะช่าย!!
แงง หักมุมค่ะ 55555
Oasis_2019
3 months ago
เอ้า นึกว่าหักนิ้วจะต่อยคนเขียน แงง555
Sunflower38
3 months ago
แงงง ม่ายยย เราจะมาเล่นมุกห้าบาทสิบบาทกันอย่างนี้ไม่ได้นะคะ!! ;---;