Morning



ฉันนั่งอยู่ตอนเช้า
เช้าที่ดูเหงาๆ
เหมือนกับโลกที่มี filter สีเทา
แม้อากาศจะหนาว
แต่พอมีแดดก็ร้อน
ฉันยังคงนั่งมองดูตรงที่เก่า
ฟังดูเหมือนละคร
แต่ว่าภาพที่มอง
มันค่อยๆย้อนเรื่องเรา
แม้ความรักพังลงแต่ว่าฉันยังคง
คิดถึงเธอเบาๆเท่านั้น


กี่วันเเล้ว....ที่ผม...ไม่ได้พบเธออีกเลย...ความรักของเราพังเเบบ ไร้เหตุผล ไร้สาระ เเต่.....เจ็บไม่น้อยเลย

มองดูพื้นห้องที่ไม่สะอาด
ตอนที่เธอยังอยู่
เธอคงจะบ่นและลุกมากวาด
เธอบอกฉันมันประหลาด
ชอบความเรียบร้อยแต่ดันไม่ค่อยทำ
คงเหมือนกับเรื่องของเธอ
ผ่านมาตั้งนานฉันพึ่งค่อยๆจำ
ยังคงเห็นหน้าเธอซ้อนอยู่ที่หน้ากระจก
ตอนที่เราแต่งตัวชอบผลัดกันทำหน้าตลก
เธอบอกว่าฉันเริ่มอ้วน
เพราะว่าฉันพุงเริ่มออก
ฉันบอกว่าแก้มใหญ่ๆของเธอ
มันทำให้เธอน่ากอด


มุมนั้น...มุนที่ผมได้อยู่ข้างเธอ.....ภาพวันที่เรายืนกอดกันอยู่หน้ากระจก ภาพเราทำหน้าตลกด้วยกัน....มันหายไปไหนเเล้ว?
แสงมันลอดออกมาจากม่าน
มาผ่านกระทบลงตรงเตียง
มองเห็นหมอนที่นอน
ที่เราสองเคยได้นอนเคียง
เธอชอบคลอเคลียแล้วมาซบลงที่ตรงตัก
ฉันอ่านหนังสือไปพลาง
วางมือลูบหัวเธอจนหลับ


เตียง...อันเเสนนุ่ม หมอนที่เราหนุนด้วยกัน กลิ่นกายเธอ...ที่ค่อยๆจางหายไปในเเต่ล่ะวัน เธอชอบคลอเคลียในเวลาที่ผมนอนอยู่บนเตียง ขณะนั้น....เธอเข้ามาอ้อน ให้ผมลูบหัวเธอจนหลับ
ไม่ยอมขยับกลัวเธอจะตื่นมา
เพราะเธอน่ารักที่สุดตอนหลับตา
แม้ว่าสุดท้ายเราจะจากลา
แต่ที่เก่าๆมันทำให้ภาพทรงจำเรากลับมา

ผมไม่กล้าขยับตัวเลย.....หรือเพราะว่า...ผมมองหน้าอันน่ารักของเธอจนผมไม่อยากขยับไปไหน อยากนอนดูเธอหลับ...เเต่สุดท้าย...เราก็ต้อง จากลากันอยู่ดี

ตุ๊กตาที่อยู่บนชั้น
ตอนที่เธอจากไป
มันก็ยังวางไว้อยู่ตรงนั้น
เธอซื้อมาเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์
ในวันที่เรากำลังแย่
เธอตั้งชื่อมัน
ให้ฉันเป็นพ่อแล้วเธอเป็นแม่
มันก็แค่ตุ๊กตาที่ดูเน่าๆ
พอขาดแม่ไปคล้ายๆว่ามันกำลังเศร้า
ก็คงต้องโทษพ่อมันที่ยังทำตัวงี่เง่า
ปล่อยให้แม่มันจากไปทิ้งให้ตัวเองนั่งเหงา
จนต้องเข้าไปดูรูปเรา
ใน instagram ที่ยังไม่ลบ
ฉันถ่ายเอาไว้ตั้งแต่ตอนที่เราคุยยังไม่คบ
รูปที่เธอไปเที่ยว
รูปตอนที่เธอนั่งกิน
ทุกวันนี้อยู่ลำพังฉันเองก็ยังไม่ชิน

เเมวหรอ? ตุ๊กตาตัวนั้นเธอซื้อไว้เป็นลูกที่เชื่อใความสัมพันธ์ของพ่อเเละเเม่ไว้ไม่ให้จากลาไปไหนในวันที่เรากำลังเเย่.....เเต่ก็ต้องโทษพ่อมันที่งี่เง่า ไม่ฟังเหตุผล ที่ปล่อยให้เเม่มันจากไปเเละทิ้งตัวเองไว้ในความ เหงา

ยังคงอินกับความรู้สึกที่จดจำ
แม้สุดท้ายเราจะจบกัน
ต่อให้ฉันพยายามจะลบมัน
แต่สิ่งต่างๆมันยังทำให้คิดถึงเธอทั้งวัน

สุดท้ายเราก็จบกันด้วยการ....จากลา ผมโง่เองที่ปล่อยให้เธอต้องจากไป สุดท้าย เราก็ต้องมาตมอยู่กับความเจ็บเช่นนี้...

เเฮร่! สวัสดีค่ะทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านบล็อคนี้นะคะ เเฮะๆ เอาตรงๆไหม "คนเเต่งหรือว่าไรท์เนี่ย เป็นผู้หญิงนะ555 เเต่ไปเอาเรื่องของพี่น้อง เพื่อนมา เพลงบ้างไรบ้างอ่ะนะ" คิกๆ ก็...ไว้เจอกันใหม่ บล็อคหน้านะคะ บัยบายยยยย
Music:Morning (LAZYLOXY)
SHARE

Comments