สักวันหนึ่ง
ภาพยนต์เรื่อง สิ่งเล็กๆที่เรียกว่า รัก
เป็นหนัง ที่สุดของการแอบรัก ในใจของฉัน
จำได้ลางๆว่าตอนดูครั้งแรกก็ไม่ได้อินกับการแอบรักของตัวละครสักนิด
จนได้มาเจอกับตัวเลยได้เข้าใจ แต่มันก็ผ่านมานานมากแล้วล่ะ

พอวันนี้ได้ดูหนังเรื่องนี้อีกครั้ง
ภาพของตัวเองสมัยนั้นก็ย้อนกลับมาให้คิดถึง

เวลาชอบใครแล้วบอกเขาไปโอกาสสมหวังจะเป็น 50/50
แต่ถ้าเก็บมันเอาไว้โอกาสสมหวังจะเป็น 0 ทันที
จำไม่ได้แล้วว่าไปได้ยินประโยคนี้มาจากไหน

ก่อนนี้ก็คิดนะ แค่บอกชอบมันจะไปยากอะไร
เก็บความรู้สึกไว้นี่สิยากยิ่งกว่า
แต่พอได้มาเจอกับตัวจริงๆ มันยากเอาการแฮะ
หรือมีแค่ฉันคนเดียวนะที่รู้สึกแบบนี้

เขาไม่ใช่รักแรกพบของฉันเหมือนที่น้ำชอบพี่โชน
ความรักของฉันเกิดขึ้นเพราะ ความใกล้ชิด

เขาเป็นเพื่อนผู้ชายคนแรกในชีวิต
ผู้ชายคนแรกที่ฉันปล่อยให้เข้ามาในโลกของฉันมากกว่าใครๆ
จนกระทั่งฉันเริ่มรู้สึกตัวว่าระหว่างเรา มันใกล้เกินไป
แต่กว่าจะรู้ตัว มันก็ช้าไปแล้วล่ะ 
ความรู้สึกของฉันมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

ถึงจะแน่ใจความรู้สึกของตัวเองแล้ว
แต่... ฉันไม่อยากยอมรับมันเลย

ไม่ชอบเลยที่เขาเอาใจใส่กันมากกว่าคนอื่น
ไม่ชอบเลยเวลาเขามองมาด้วยสายตาห่วงใย
ไม่ชอบเลยเวลาเขายิ้มให้การกระทำเปิ่นๆของฉัน
ไม่ชอบตัวเองเลยเวลาเขาเข้าใกล้คนอื่น
ไม่ชอบตัวเองเลยที่คาดหวังกับการกระทำของเขา

ความรู้สึกเหล่านี้มันทำให้ฉันไม่เป็นตัวเอง
การไม่เป็นตัวของตัวเองคือสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด

แต่ฉันก็กระโจนลงไปในความเกลียดนั้นอย่างเต็มใจ 
เพียงเพราะ เขายิ้ม , วันที่เขาเรียกชื่อฉันจากอีกฟากถนน พร้อมโบกมือและยิ้มให้ วินาทีนั้นฉันตัดสินใจ..

ฉันชอบเขา

ซึ่งนั่นเป็นวันเดียวกันกับที่ฉันได้รู้ว่าการบอกชอบไม่ได้ง่ายไปกว่าเก็บมันไว้เลย
ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้เลยว่าทำไมน้ำถึงไม่ยอมบอกพี่โชนแต่แรกว่า ชอบ หรือแม้แต่พี่โชนเองที่ไม่บอกน้ำเช่นกัน 

จะมีใครที่ไหนที่ไม่อยากให้คนที่เราชอบรับรู้ความรักของเรา 
นอกเสียจากว่า บอกไม่ได้

ทั้งน้ำและพี่โชนต่างมีเหตุผลและฉันก็มีเหตุผลที่ไม่บอกออกไปเช่นกัน 
เหตุผลที่ฉันยากจะข้ามไปเต็มที

คำว่า เพื่อน มันเป็นกำแพงที่สูงเกินไป

มีคนเคยบอกว่าคนเราจะบอกชอบก็ต่อเมื่อเห็นว่ามีโอกาสเป็นไปได้
ซึ่งฉันไม่เห็นความเป็นไปได้ในความสัมพันธ์นี้เลยสักนิด

ถึงแม้หลายครั้งเขาจะให้ความสำคัญกับฉันมากกว่าคนอื่น
คอยช่วยเหลือ คอยเป็นห่วง จนใครๆล้อว่าเราเป็นแฟนกันก็ตาม
แต่ฉันรู้ดีว่ามันไม่ใช่..

เขาชอบทำให้ฉันมีความหวัง แล้วก็ดับมันลงด้วยคำว่า ล้อเล่น เสมอ

' คิดถึงนะ.. ล้อเล่น 5555 '
ก็เป็นซะอย่างนี้ ฉันจะเอาความกล้าที่ไหนไปบอกกันล่ะ

ฉันได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าเป็นเพื่อนกันดีแล้ว
ได้เล่นด้วยกัน ได้หัวเราะ ได้อยู่ใกล้ ได้คอยเป็นห่วง คอยช่วยเหลือ โดยที่เขาไม่ลำบากใจ

อย่างน้อยในฐานะเพื่อน ฉันก็ยังสำคัญ

การได้อยู่แค่ตรงนี้มันก็มีความสุขดีนะ 
ถ้าเขาไม่ได้มีใคร..

แต่ถ้าวันหนึ่งมีคนเข้ามาทำในสิ่งที่เราทำให้เขาได้ และเขายินดีรับมัน
แล้ววันนั้นเพื่อนอย่างฉันยังสำคัญอยู่ไหม ?
นั่นคือสิ่งที่ฉันแอบคิดบ่อยๆเวลามองหน้าเขา

จนหลายครั้งใจก็คิดว่า ฉันจะบอกมันในสักวันหนึ่ง

รอสักวันที่ฉันกล้าเอาคำว่าเพื่อนไปเป็นเดิมพัน
แต่ความกล้าของฉันมันเดินทางมาช้าเกินไป

ช่วงเวลาที่เราไม่ได้เรียนห้องเดียวกันแล้ว
นอกจากความรู้สึกฉันแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่เหมือนเดิมอีก
แล้ววันนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งก็เข้ามา


วันที่ฉันกลัวที่สุดเดินทางมาถึงแล้ว..
วันที่โอกาสของฉันเป็นศูนย์โดยบริบูรณ์


ฉันคิดอยู่นานว่าจะทำอย่างไรกับความรู้สึกนี้ดี
ควรเก็บไว้บอกเขาในวันปัจฉิมนิเทศดีไหม ?
ไหนๆ เรื่องของเรามันก็เป็นไปไม่ได้แล้ว 
จะได้ไม่มีอะไรค้างคาใจอีก

เวลาม.ปลายเดินไปถึงวันปัจฉิมฯอย่างรวดเร็ว

วันนั้นฉันเดินตรงไปหาเขาพร้อมกับรูปถ่ายหนึ่งใบ ,ภาพถ่ายแรกที่ฉันถ่ายเขา..

ในจังหวะนั้นเขาหันมาเห็นฉันพอดีและส่งยิ้มให้ ,รอยยิ้มเหมือนกับวันแรกที่เรารู้จักกัน

พอไปอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว ฉันพูดไม่ออกสักคำ
วันนั้นความรู้สึกมันอัดกันแน่นจนเกือบล้น
สำหรับฉันวินาทีนั้นการสารภาพรักไม่ได้สำคัญมากไปกว่าการได้มองหน้าเขาอย่างนี้ เพราะนี่คือวันสุดท้ายแล้วจริงๆที่จะได้เห็นหน้าเขา
ที่ผ่านมาถึงแม้จะทำได้แค่แอบรัก แต่อย่างน้อยก็ยังได้เห็นหน้ากันทุกวัน
หลังจากวันนี้ก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน..


" โชคดีนะ " ฉันพูด
" อื้อ โชคดีเหมือนกัน " เขายิ้ม


ฉันเดินออกมาพร้อมกำภาพถ่ายในมือแน่น
วันนั้นฉันไม่ได้ให้ภาพเขาและสารภาพรักออกไป

จู่ๆฉันคิดขึ้นมาว่า ถ้าบอกไปแล้วมันยังไงต่อ
ฉันอาจจะโล่งใจที่ได้บอก แต่เขาก็ไม่ได้รักฉันอยู่ดี
แล้วฉันจะเอาความรักไปโยนทิ้งให้เป็นภาระความรู้สึกเขากับแฟนทำไม
ช่างมันเถอะความรักของฉัน

หลังจากวันนั้นที่ตัดสินใจเดินออกมา
สักวันหนึ่งที่ฉันเคยตั้งใจไว้คงไม่มีทางเกิดขึ้นเหมือนน้ำกับพี่โชน
ตลอดชีวิตนี้ จะไม่มีสักวันหนึ่งวันนั้น

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน 
ตอนนี้เราทั้งคู่ต่างมีทางของตัวเอง
เขาและฉันเรียนอยู่ปี 3 แล้วล่ะ 
เขาเรียนอยู่ที่ธรรมศาสตร์ 
ส่วนฉันอยู่ไกลจากเขาเป็นเจ็ดร้อยกิโลเลย
ตั้งแต่จบม.ปลายฉันเคยได้เจอเขาครั้งหนึ่งในเดือนพฤศจิกาปีที่ผ่านมา

แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังคิดถึงเขาเสมอ
ยังคอยติดตามความเป็นไปของเขาใน facebook
ยังคุยกันได้ในวันที่บังเอิญได้พบ

เขา ยังเป็นรอยยิ้มของฉันในวันที่ได้คิดถึง
เขา ยังเป็นสิ่งเล็กๆที่เรียกว่า รัก ในความทรงจำ

และสิ่งที่อยากบอกเขาในสักวันหนึ่งวันนั้น 
ฉันจะเก็บเอาไว้และนึกถึง เสมอไป..


















SHARE
Writer
Memory041
Still...
ยังมีเธออยู่ในทุกเรื่องราว

Comments

Nirakan
17 days ago
เจอกันทุกวัน ยิ้มให้กันทุกวัน ได้คุยกันวันละคำก็คงจะดี แต่มันเป็นไปไม่ได้ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน เพื่อนก็ยังไม่ได้เป็นเลย อายุของเราต่างกัน 15ปี เขาไม่ได้หาแฟนแต่เขาคงจะหาคู่ชีวิต เห้ออ!!! เกลียดความรู้สึกนี้ อยากจะลืมแต่ก็ลืมไม่ลง อยากจะบอกตรงก็ไม่กล้าอีก ไม่เป็นไรขออยู่แบบนี้แล้วกัน มีความสุขดี..
#ขอระบายหน่อยนะ
Reply
Memory041
17 days ago
ยินดีที่ได้มาแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันนะคะ 🙂 ตอนนี้ความสัมพันธ์มันอาจจะดูยุ่งเหยิงแต่สักวันมันจะเข้าที่เข้าทางในแบบของมันค่ะ เหมือนเราตอนนี้มันเป็นในแบบที่ควรจะเป็นแล้วค่ะ
aPANDorA
13 days ago
เป็นเหมือนกันเลยค่ะ คิดเอาไว้ว่าจะบอกตอนที่เรียนจบ กะว่ายังไงมันก็คงไม่แย่ไปกว่านี้แล้ว แต่เค้าดันมีแฟนก่อนเรียนจบ ความรู้สึกของเราเลยต้องเก็บเอาไว้ ตอนนี้เรายังลังเลอยู่เลยค่ะ ว่าจะบอกเค้าหรือไม่บอกดี ไม่อยากติดค้าง แต่ก็ไม่อยากทำให้เค้าลำบากใจ สับสนในสับสนมากๆค่ะ อีก 3 เดือนก็จะจบแล้ว อยากก้าวเดินต่อไปข้างหน้าได้อย่างสนิทใจ เราควรทำยังไงดีคะ
Reply
Memory041
13 days ago
สำหรับเราคิดว่าการบอกออกไปผลจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่คนๆนั้นของคุณค่ะ ถ้าเป็นคนๆนั้นของเรา เราคิดว่าเราตัดสินใจถูกแล้วค่ะที่เก็บมันไว้เพราะต่อให้เราบอกเขาไป เขาก็ให้เราได้เท่านี้ มันเป็นแบบนี้มาตลอดต่อให้วันนั้นเขาไม่ได้มีใคร
เราเชื่อว่าสักวันความรู้สึกเราจะจางลงไป
เราให้คำปรึกษาไม่เก่งเลยแต่ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ : )
เรื่องราวน่ารักมากเลย เรารักความรักของคุณมากๆเลย ไม่ว่าเรื่องนี้ของคุณจะลงเอยยังไงหรือกับใคร เราก็เชียร์ให้สมหวังในความรักนะคะ 💖❤️
Reply
Memory041
13 days ago
ดีใจที่คุณชอบความรักของเรานะคะ ขอบคุณค่ะ :)
warmice
9 days ago
ขอบคุณที่เขียนแทนความรู้สึกของเราได้ดีมากขนาดนี้นะคะ ตอนนี้ก็ตกอยู่ในมู้ดแบบนี้เลย แค่เพียงเขาโตกว่าเรา การได้แอบชอบมันเป็นความสุขมากๆจริงๆค่ะ แต่ก็แฝงไปด้วยความหม่นๆอีกเยอะแยะเลย ตอนนี้ทำได้แค่แอบมองเขาห่างๆ จะทักไปคุย จะสวัสดีโบกมือให้ยังไม่กล้าพอเลยค่ะ แย่จัง :')
Reply
Memory041
9 days ago
ดีใจที่ได้เจอคนที่รู้สึกเหมือนกันนะคะ ถ้ามีโอกาสก็เข้าไปทำความรู้จักเขาเลยค่ะ เราเป็นกำลังใจให้ ขอให้มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นกับคุณนะ :)
warmice
6 days ago
ยังไม่มีโอกาสที่ดีที่จะได้เริ่มรู้จักกันเลยค่ะคุณ จนเราคิดว่าเราอยู่ในมุมของเราปลอดภัยที่สุดมากๆแล้ว555
YESTERDAYKID101
4 days ago
เขียนได้น่ารักมาก
ยังไงเราก็ขออวยพรให้คุณได้เจอกับความรักที่ดีนะ :)
Reply