สักวันหนึ่ง
ภาพยนต์เรื่อง สิ่งเล็กๆที่เรียกว่า รัก
เป็นหนัง ที่สุดของการแอบรัก ในใจของฉัน
จำได้ลางๆว่าตอนดูครั้งแรกก็ไม่ได้อินกับการแอบรักของตัวละครสักนิด
จนได้มาเจอกับตัวเลยได้เข้าใจ แต่มันก็ผ่านมานานมากแล้วล่ะ

พอวันนี้ได้ดูหนังเรื่องนี้อีกครั้ง
ภาพของตัวเองสมัยนั้นก็ย้อนกลับมาให้คิดถึง

เวลาชอบใครแล้วบอกเขาไปโอกาสสมหวังจะเป็น 50/50
แต่ถ้าเก็บมันเอาไว้โอกาสสมหวังจะเป็น 0 ทันที
จำไม่ได้แล้วว่าไปได้ยินประโยคนี้มาจากไหน

ก่อนนี้ก็คิดนะ แค่บอกชอบมันจะไปยากอะไร
เก็บความรู้สึกไว้นี่สิยากยิ่งกว่า
แต่พอได้มาเจอกับตัวจริงๆ มันยากเอาการแฮะ
หรือมีแค่ฉันคนเดียวนะที่รู้สึกแบบนี้

เขาไม่ใช่รักแรกพบของฉันเหมือนที่น้ำชอบพี่โชน
ความรักของฉันเกิดขึ้นเพราะ ความใกล้ชิด

เขาเป็นเพื่อนผู้ชายคนแรกในชีวิต
ผู้ชายคนแรกที่ฉันปล่อยให้เข้ามาในโลกของฉันมากกว่าใครๆ
จนกระทั่งฉันเริ่มรู้สึกตัวว่าระหว่างเรา มันใกล้เกินไป
แต่กว่าจะรู้ตัว มันก็ช้าไปแล้วล่ะ 
ความรู้สึกของฉันมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

ถึงจะแน่ใจความรู้สึกของตัวเองแล้ว
แต่... ฉันไม่อยากยอมรับมันเลย

ไม่ชอบเลยที่เขาเอาใจใส่กันมากกว่าคนอื่น
ไม่ชอบเลยเวลาเขามองมาด้วยสายตาห่วงใย
ไม่ชอบเลยเวลาเขายิ้มให้การกระทำเปิ่นๆของฉัน
ไม่ชอบตัวเองเลยเวลาเขาเข้าใกล้คนอื่น
ไม่ชอบตัวเองเลยที่คาดหวังกับการกระทำของเขา

ความรู้สึกเหล่านี้มันทำให้ฉันไม่เป็นตัวเอง
การไม่เป็นตัวของตัวเองคือสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด

แต่ฉันก็กระโจนลงไปในความเกลียดนั้นอย่างเต็มใจ 
เพียงเพราะ เขายิ้ม , วันที่เขาเรียกชื่อฉันจากอีกฟากถนน พร้อมโบกมือและยิ้มให้ วินาทีนั้นฉันตัดสินใจ..

ฉันชอบเขา

ซึ่งนั่นเป็นวันเดียวกันกับที่ฉันได้รู้ว่าการบอกชอบไม่ได้ง่ายไปกว่าเก็บมันไว้เลย
ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้เลยว่าทำไมน้ำถึงไม่ยอมบอกพี่โชนแต่แรกว่า ชอบ หรือแม้แต่พี่โชนเองที่ไม่บอกน้ำเช่นกัน 

จะมีใครที่ไหนที่ไม่อยากให้คนที่เราชอบรับรู้ความรักของเรา 
นอกเสียจากว่า บอกไม่ได้

ทั้งน้ำและพี่โชนต่างมีเหตุผลและฉันก็มีเหตุผลที่ไม่บอกออกไปเช่นกัน 
เหตุผลที่ฉันยากจะข้ามไปเต็มที

คำว่า เพื่อน มันเป็นกำแพงที่สูงเกินไป

มีคนเคยบอกว่าคนเราจะบอกชอบก็ต่อเมื่อเห็นว่ามีโอกาสเป็นไปได้
ซึ่งฉันไม่เห็นความเป็นไปได้ในความสัมพันธ์นี้เลยสักนิด

ถึงแม้หลายครั้งเขาจะให้ความสำคัญกับฉันมากกว่าคนอื่น
คอยช่วยเหลือ คอยเป็นห่วง จนใครๆล้อว่าเราเป็นแฟนกันก็ตาม
แต่ฉันรู้ดีว่ามันไม่ใช่..

เขาชอบทำให้ฉันมีความหวัง แล้วก็ดับมันลงด้วยคำว่า ล้อเล่น เสมอ

' คิดถึงนะ.. ล้อเล่น 5555 '
ก็เป็นซะอย่างนี้ ฉันจะเอาความกล้าที่ไหนไปบอกกันล่ะ

ฉันได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าเป็นเพื่อนกันดีแล้ว
ได้เล่นด้วยกัน ได้หัวเราะ ได้อยู่ใกล้ ได้คอยเป็นห่วง คอยช่วยเหลือ โดยที่เขาไม่ลำบากใจ

อย่างน้อยในฐานะเพื่อน ฉันก็ยังสำคัญ

การได้อยู่แค่ตรงนี้มันก็มีความสุขดีนะ 
ถ้าเขาไม่ได้มีใคร..

แต่ถ้าวันหนึ่งมีคนเข้ามาทำในสิ่งที่เราทำให้เขาได้ และเขายินดีรับมัน
แล้ววันนั้นเพื่อนอย่างฉันยังสำคัญอยู่ไหม ?
นั่นคือสิ่งที่ฉันแอบคิดบ่อยๆเวลามองหน้าเขา

จนหลายครั้งใจก็คิดว่า ฉันจะบอกมันในสักวันหนึ่ง

รอสักวันที่ฉันกล้าเอาคำว่าเพื่อนไปเป็นเดิมพัน
แต่ความกล้าของฉันมันเดินทางมาช้าเกินไป

ช่วงเวลาที่เราไม่ได้เรียนห้องเดียวกันแล้ว
นอกจากความรู้สึกฉันแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่เหมือนเดิมอีก
แล้ววันนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งก็เข้ามา


วันที่ฉันกลัวที่สุดเดินทางมาถึงแล้ว..
วันที่โอกาสของฉันเป็นศูนย์โดยบริบูรณ์


ฉันคิดอยู่นานว่าจะทำอย่างไรกับความรู้สึกนี้ดี
ควรเก็บไว้บอกเขาในวันปัจฉิมนิเทศดีไหม ?
ไหนๆ เรื่องของเรามันก็เป็นไปไม่ได้แล้ว 
จะได้ไม่มีอะไรค้างคาใจอีก

เวลาม.ปลายเดินไปถึงวันปัจฉิมฯอย่างรวดเร็ว

วันนั้นฉันเดินตรงไปหาเขาพร้อมกับรูปถ่ายหนึ่งใบ ,ภาพถ่ายแรกที่ฉันถ่ายเขา..

ในจังหวะนั้นเขาหันมาเห็นฉันพอดีและส่งยิ้มให้ ,รอยยิ้มเหมือนกับวันแรกที่เรารู้จักกัน

พอไปอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว ฉันพูดไม่ออกสักคำ
วันนั้นความรู้สึกมันอัดกันแน่นจนเกือบล้น
สำหรับฉันวินาทีนั้นการสารภาพรักไม่ได้สำคัญมากไปกว่าการได้มองหน้าเขาอย่างนี้ เพราะนี่คือวันสุดท้ายแล้วจริงๆที่จะได้เห็นหน้าเขา
ที่ผ่านมาถึงแม้จะทำได้แค่แอบรัก แต่อย่างน้อยก็ยังได้เห็นหน้ากันทุกวัน
หลังจากวันนี้ก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน..


" โชคดีนะ " ฉันพูด
" อื้อ โชคดีเหมือนกัน " เขายิ้ม


ฉันเดินออกมาพร้อมกำภาพถ่ายในมือแน่น
วันนั้นฉันไม่ได้ให้ภาพเขาและสารภาพรักออกไป

จู่ๆฉันคิดขึ้นมาว่า ถ้าบอกไปแล้วมันยังไงต่อ
ฉันอาจจะโล่งใจที่ได้บอก แต่เขาก็ไม่ได้รักฉันอยู่ดี
แล้วฉันจะเอาความรักไปโยนทิ้งให้เป็นภาระความรู้สึกเขากับแฟนทำไม
ช่างมันเถอะความรักของฉัน

หลังจากวันนั้นที่ตัดสินใจเดินออกมา
สักวันหนึ่งที่ฉันเคยตั้งใจไว้คงไม่มีทางเกิดขึ้นเหมือนน้ำกับพี่โชน
ตลอดชีวิตนี้ จะไม่มีสักวันหนึ่งวันนั้น

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน 
ตอนนี้เราทั้งคู่ต่างมีทางของตัวเอง
เขาและฉันเรียนอยู่ปี 3 แล้วล่ะ 
เขาเรียนอยู่ที่ธรรมศาสตร์ 
ส่วนฉันอยู่ไกลจากเขาเป็นเจ็ดร้อยกิโลเลย
ตั้งแต่จบม.ปลายฉันเคยได้เจอเขาครั้งหนึ่งในเดือนพฤศจิกาปีที่ผ่านมา

แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังคิดถึงเขาเสมอ
ยังคอยติดตามความเป็นไปของเขาใน facebook
ยังคุยกันได้ในวันที่บังเอิญได้พบ

เขา ยังเป็นรอยยิ้มของฉันในวันที่ได้คิดถึง
เขา ยังเป็นสิ่งเล็กๆที่เรียกว่า รัก ในความทรงจำ

และสิ่งที่อยากบอกเขาในสักวันหนึ่งวันนั้น 
ฉันจะเก็บเอาไว้และนึกถึง เสมอไป..


















SHARE
Writer
Memory041
Still...
ยังมีเธออยู่ในทุกเรื่องราว

Comments

Nirakan
2 months ago
เจอกันทุกวัน ยิ้มให้กันทุกวัน ได้คุยกันวันละคำก็คงจะดี แต่มันเป็นไปไม่ได้ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน เพื่อนก็ยังไม่ได้เป็นเลย อายุของเราต่างกัน 15ปี เขาไม่ได้หาแฟนแต่เขาคงจะหาคู่ชีวิต เห้ออ!!! เกลียดความรู้สึกนี้ อยากจะลืมแต่ก็ลืมไม่ลง อยากจะบอกตรงก็ไม่กล้าอีก ไม่เป็นไรขออยู่แบบนี้แล้วกัน มีความสุขดี..
#ขอระบายหน่อยนะ
Reply
Memory041
2 months ago
ยินดีที่ได้มาแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันนะคะ 🙂 ตอนนี้ความสัมพันธ์มันอาจจะดูยุ่งเหยิงแต่สักวันมันจะเข้าที่เข้าทางในแบบของมันค่ะ เหมือนเราตอนนี้มันเป็นในแบบที่ควรจะเป็นแล้วค่ะ
aPANDorA
2 months ago
เป็นเหมือนกันเลยค่ะ คิดเอาไว้ว่าจะบอกตอนที่เรียนจบ กะว่ายังไงมันก็คงไม่แย่ไปกว่านี้แล้ว แต่เค้าดันมีแฟนก่อนเรียนจบ ความรู้สึกของเราเลยต้องเก็บเอาไว้ ตอนนี้เรายังลังเลอยู่เลยค่ะ ว่าจะบอกเค้าหรือไม่บอกดี ไม่อยากติดค้าง แต่ก็ไม่อยากทำให้เค้าลำบากใจ สับสนในสับสนมากๆค่ะ อีก 3 เดือนก็จะจบแล้ว อยากก้าวเดินต่อไปข้างหน้าได้อย่างสนิทใจ เราควรทำยังไงดีคะ
Reply
Memory041
2 months ago
สำหรับเราคิดว่าการบอกออกไปผลจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่คนๆนั้นของคุณค่ะ ถ้าเป็นคนๆนั้นของเรา เราคิดว่าเราตัดสินใจถูกแล้วค่ะที่เก็บมันไว้เพราะต่อให้เราบอกเขาไป เขาก็ให้เราได้เท่านี้ มันเป็นแบบนี้มาตลอดต่อให้วันนั้นเขาไม่ได้มีใคร
เราเชื่อว่าสักวันความรู้สึกเราจะจางลงไป
เราให้คำปรึกษาไม่เก่งเลยแต่ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ : )
เรื่องราวน่ารักมากเลย เรารักความรักของคุณมากๆเลย ไม่ว่าเรื่องนี้ของคุณจะลงเอยยังไงหรือกับใคร เราก็เชียร์ให้สมหวังในความรักนะคะ 💖❤️
Reply
Memory041
2 months ago
ดีใจที่คุณชอบความรักของเรานะคะ ขอบคุณค่ะ :)
warmice
2 months ago
ขอบคุณที่เขียนแทนความรู้สึกของเราได้ดีมากขนาดนี้นะคะ ตอนนี้ก็ตกอยู่ในมู้ดแบบนี้เลย แค่เพียงเขาโตกว่าเรา การได้แอบชอบมันเป็นความสุขมากๆจริงๆค่ะ แต่ก็แฝงไปด้วยความหม่นๆอีกเยอะแยะเลย ตอนนี้ทำได้แค่แอบมองเขาห่างๆ จะทักไปคุย จะสวัสดีโบกมือให้ยังไม่กล้าพอเลยค่ะ แย่จัง :')
Reply
Memory041
2 months ago
ดีใจที่ได้เจอคนที่รู้สึกเหมือนกันนะคะ ถ้ามีโอกาสก็เข้าไปทำความรู้จักเขาเลยค่ะ เราเป็นกำลังใจให้ ขอให้มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นกับคุณนะ :)
warmice
2 months ago
ยังไม่มีโอกาสที่ดีที่จะได้เริ่มรู้จักกันเลยค่ะคุณ จนเราคิดว่าเราอยู่ในมุมของเราปลอดภัยที่สุดมากๆแล้ว555
YESTERDAYKID101
2 months ago
เขียนได้น่ารักมาก
ยังไงเราก็ขออวยพรให้คุณได้เจอกับความรักที่ดีนะ :)
Reply