จะว่าอะไรไหม ถ้าผมขอใช้หัวใจกดชัตเตอร์
ที่ชอบกล้องฟิล์มเพราะมันเหมือนสิ่งบันทึกที่เก็บไว้ย้ำเตือนความทรงจำ คงเป็นภาพที่มีสีสันมากกว่าความทรงจำข้างใน คงชัดเจน
ไม่เลือนลาง แต่ที่ไม่ต่างกันกับความทรงจำในหัวใจนั่นคือไม่มีวันลบให้จางหายลงได้เลย

เคยคิดว่าอยากใช้เวลาสักหนึ่งวัน ไปกินข้าว
ไปนั่งฟังsafe planetหรือwhal&dolph สดๆข้างๆกันสักครั้ง พาเธอไปหอศิลป์ ไปกินขนมที่อยากกิน ไปซื้ออะไรที่เธออยากได้ ตามใจเธอบ้าง
อย่างน้อยก็คงช่วยให้หายเหนื่อยเรื่องงาน

และทำสิ่งที่เราชอบที่สุดและอยากทำทุกครั้งที่เจอกันคือ พาไปถ่ายรูป
รู้ไหมว่าทำไมถึงชอบถ่ายรูปเธอ
คงเป็นเพราะ




เราอยากเป็นเจ้าของฟิล์มที่มีรอยยิ้มที่สวยที่สุดในโลกอยู่ข้างใน
ถึงแม้เจ้าตัวจะบอกว่าตัวเองยิ้มไม่สวยแค่ไหน
แต่ยิ้มนั้นก็สวยพอที่จะทำให้คนตรงนี้
ปีนขึ้นมาจากหลุมแทบไม่ทันเลยทีเดียวแหละ




คนที่เคยบอกว่าอยากยิ้มแล้วสดใสเหมือนดวงอาทิตย์ แล้วก็พยายามที่จะยิ้มกว้างๆ
ยิ้มจนตาปิด จมูกย่นแบบนั้น
เราจัดเก็บคำพูดและท่าทีของเขาไว้เหมือนกับกล้องที่อัดวีดิโอไว้อะไรทำนองนั้นเลย
แต่เราไม่ได้ใช้กล้องนะ


เรามองสิ่งสวยงามสิ่งนั้นด้วยตา
แบบที่กล้องราคาแพงแค่ไหน
ก็มาเก็บภาพเธอที่น่ารักตรงนี้
ได้ชัดเจนแบบที่ตาเราเห็นไม่ได้
เราจำความรู้สึกตอนที่อยู่ตรงนั้นด้วยกันไม่ได้
แต่เราจำรอยยิ้มของเขาได้
จำสีหน้าและท่าทางของเขาได้ดี
แค่กลับไปนึกถึงท่าทีของเขาในตอนนั้น
ในใจก็มีแต่คำว่าน่ารักเป็นบ้าเต็มไปหมด
ให้ตาย
จะฆ่ากันด้วยรอยยิ้มนั่นไม่ได้หรอกนะคุณ

ความรู้สึกเหล่านั้นมันทำให้เรารู้สึกถึงคำว่า 






เจอแล้ว
คนที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินอยู่ในท้อง
คิดว่ามีมากกว่าหนึ่งตัวนะ 
เพราะรู้สึกได้ว่าปั่นปวน (ไม่รู้ว่าท้อง หรือใจ ) 
เจอ คนที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เจอ
คนที่ไม่รู้ว่าการรู้สึกแบบนี้กับเขามันถูกหรือมันผิด แต่มันก็ไม่สำคัญเท่ากับที่ความรู้สึกที่มีให้เขามันเป็นเรื่องจริง ความรู้สึกแบบนั้นมันเกิดขึ้นจริง มันทำให้เรามีความสุขจริงๆและตอนนี้มันเกิดกับคนคนนี้แค่คนเดียว ...จริงๆ

ก็ไม่ได้เจอกันบ่อยๆสักหน่อยนี่หน่า
ขอพื้นที่นึกเรื่องต่างๆให้หายคิดถึงบ้าง


เดาว่าอาจจะไม่เคยเจอเราในพาร์ทนี้
ที่เขียนทั้งหมดข้างบนนี่
ก็เขินเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะ




ตอนนี้ความรู้สึกมันดำเนินไปเองทั้งหมดเลย
เหมือนเรื่องราวดำเนินต่อไปแบบที่เราไม่ต้องกังวล ไม่รีบร้อน และไม่เร่งรีบ
ไม่ต้องคิดว่ามันจะร้ายหรือดีมากน้อยแค่ไหน
แค่สิ่งดีๆที่เกิดขึ้นตอนนี้
คือการมีอยู่ของเธอก็เท่านั้นเอง เท่านี้ก็เพียงพอ


ไม่อยากเป็นได้แค่เจ้าของฟิล์ม
ที่มีรอยยิ้มของเธออยู่ข้างใน
หากแต่จะขอเป็นเจ้าของรอยยิ้มนั้นทั้งหมดเลยได้หรือเปล่า
ขอเป็นทั้งเหตุผลที่ทำให้ยิ้มได้
และเป็นคนดูแลไม่ให้รอยยิ้มเหล่านั้นหายไปได้ไหม


ไว้ว่างเมื่อไหร่ ออกไปถ่ายรูปกันเถอะนะ :—)


#baconxherlovestory



SHARE

Comments

VeryView
6 months ago
:)
Reply