บันทึกสายตรวจผลัดดึก..
เปิดไปดู"ความทรงจำ"หนึ่งในฟังชั่นของเฟซบุคที่จะแจ้งเตือนเหตุการณ์ต่างๆเมื่อครบรอบ..ก่อนหน้าที่เราจะเจอกับแอปนี้เราก็ใช้พื้นที่ในเฟซบุคส่วนตัวนี่ละ..เพื่อเขียนความรู้สึกลงไป...และบทความนี้ก็เช่นกัน..จึงอยากนำมารวบรวมไว้ในนี้เพื่อบันทึกความทรงจำอีกครั้ง...
สวัสดีสายตรวจผลัดดึก
สวัสดีเช้าวันเสาร์...มองที่นาฬิกาข้อมือบอกเวลา 06.21 น. ของวันที่ 27.02.59 ตลอดทั้งคืนมีเรื่องเกิดขึ้นไม่ซ้ำกันเลยสำหรับอาชีพนี้..เริ่มจากการตั้งด่านสะกัด เพื่อป้องกันเหตุลักรถ รวมไปถึงเด็กแว้นที่จะเข้ามาในเขต..เวลาตีสองกว่าๆ คิดว่าไม่มีไรละ...พอเลิกปุ๊บๆ กำลังเดินเข้าข้างทาง เก็บกรวยอยู่อีกด้าน โครม!! เสียงไม่ดังมากเท่าไรหันไปมองข้างหลังเอ้าา!! ชิบหาย รถชนกรวยที่เราเพิ่งยืนตรงนั้น (จากภาพคนซ้าย) รูดจากกรวยแรกไปจนถึงกรวยสองตรงเรายืนพอดี...เรียกคนขับลงมา 
มีกลิ่นแอลกอฮอลอย่างเห็นได้ชัด จากคำให้การพี่แกบอกมัวแต่โทรศัพท์ ซึ่งมันช่างค้านกับพื้นฐานภายนอกที่เรามองเห็นหรือได้กลิ่นเลย แต่ด้วยการที่ไม่ใช่ด่านจราจร เลยทำอะไรไม่ได้มาก แค่ตักเตือนและบอกให้พักสักครู่แล้วจึงปล่อยตัวไป...
      ชีวิตตรงนี้ ถึงแม้ไม่ต้องไปรบราฆ่าฟันกับใคร...แค่ทำหน้าที่ทุกวันให้ดีที่สุดก็ดีใจแล้ว...ยิ่งผลัดดึกเที่ยงคืนถึงแปดโมงเช้านะ เราเห็นตั้งแต่คนยังไม่กลับบ้าน จนทุกคนหลับไปแล้ว จนทุกคนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อไปทำงานหรือทำธุระอีกวัน..ในฐานะตำรวจสายป้องกันและปราบปรามอาชญากรรม หน้าที่หลักเราคือป้องกันไม่ให้เหตุเกิดไง ตามพระราชดำรัสของ ร.5 ที่ตรัสไว้ว่า การจับไม่ถือเป็นความชอบที่สุด แต่การป้องกันไม่ให้เกิด นั้นแลถือเป็นความชอบ(ประมาณนี้)...ความรู้สึกว่าสำหรับงานที่เราทำอยู่ งานป้องกันเนี่ย มันคืองานที่ปิดรูรั่วของภาชนะหนึ่งแท้ๆ เราปิดรูนั้น ก็มีรูรั่วอื่นๆเสมอ..ทุกวันนี้แค่ในผลัดเวรที่ตัวเองไม่มีเหตุเกิดขึ้น...เราก็ถือว่าได้ทำงานประสบผลสำเร็จไปวันๆหนึ่งแล้วละ..
ปล.เอออย่าลืม..เอาชีวิตตัวเองกลับไปเจอคนที่รอที่บ้านทุกวันด้วยละ นั่นละ คือการประสบผลสำเร็จในชีวิตตำรวจในแต่ละวันของเอ็งแล้วละนะ.. #บางซื่อที่รัก #นครบาล86

SHARE
Written in this book
เมื่อนึกอยากบันทึก...
บึนทึกนึกขึ้นได้ หมายเลข 1
Writer
is_Singha
policeman,biker,photographer
วินาทีที่เป็น"อิสระ"

Comments