INTO STEP #อายูจิน2 (Yujin x Wonyoung) - 1
.
.
.
.
.
.
.
.
ซิดนีย์, ออสเตรเลีย

“Hey! เจ เมื่อคืนหิ้วสาวไปตอนไหนว่ะ หันมาอีกทีก็หายไปจากบาร์แล้ว”

แชยอนเพื่อนสนิท พ่วงด้วยเพื่อนร่วมงาน ทักขึ้นเมื่อเห็นยูจิน หรือคนที่นี่เรียกเขาว่า YJ เพราะชื่อภาษาเกาหลีของเขาเรียกยาก ไปๆมาๆเหลือสั้นๆเพียงแค่ เจ

“ไม่เห็นตอนไหน ก็คือไปตอนนั้นนั่นแหละ อย่าถามมากไอ้คุณชาร์ล”

ร่างโปร่งตอบทั้งๆที่ปากยังคาบขนมปังปิ้งไว้ในปาก มือข้างนึงถือแก้วกาแฟ ส่วนแขนอีกข้างหนีบกระเป๋าโน๊ตบุ๊คเครื่องบางไว้

ชาร์ลคือชื่อภาษาอังกฤษของอี แชยอนที่เขาใช้ที่นี่ มันเพี้ยนมาจากชื่อแชน ชื่อที่เพื่อนๆที่เกาหลีเรียกกัน แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ซีเรียสมาก ชื่อ ชาร์ลก็เท่ดี

“เออ ยัยบอสบึ้ม เรียกแกอ่ะ บอกว่าถ้าแกมาถึงแล้วให้ไปหาเลย เรียกหาเช้าเย็นทุกวันแบบนี้ สงสัยอยากให้แกกินหล่อนมากจริงๆ”

เพื่อนผมบรอนด์หรี่ตาทำหน้าล้อเลียน ตั้งแต่ยูจินมาอยู่ที่นี่ สาวๆในออฟฟิศก็แวะเวียนมาชวนทานข้าวบ้าง อ้างมาคุยเรื่องงาน

แต่ก็ดูออกชัดเจนว่าสนใจในตัวยูจินกันทั้งนั้น รวมไปถึงเอมิลี่ CEO หุ่นสะบึ้ม ที่แชยอนมักจะเรียกหล่อนว่าบอสบึ้ม

“โอเค ถ้าวันไหนชั้นพลาดท่าเผลอกินยัยเอมี่นี่ ชั้นจะเลื่อนตำแหน่งให้แกล่ะกัน”

ร่างโปร่งยกยิ้มพูดเล่นกับเพื่อนสนิทก่อนจะวางทุกอย่างลงแล้วเดินไปทางห้องซีอีโอสาว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
7.00 AM.
โซล, เกาหลีใต้

เสียงหวีดร้องของเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์เครื่องเล็กข้างเตียง ทำให้จาง วอนยอง พลิกตัวมือป่ายปัดควานหาโทรศัพท์เพื่อกดปิด แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำ

กิจวัตรเดิมๆเหมือนอย่างทุกวัน ตื่น 7 โมง เข้าบริษัท 8.30 ประชุมก็เกือบหมดวันแล้ว ไหนจะต้องมาเคลียร์เอกสารอนุมัติของหลายๆแผนกอีก

กว่าจะได้กลับก็ 2-3 ทุ่ม ตอนนี้เธอเข้าใจทั้งป๊า ทั้งอดีตแม่เลี้ยงของเธอแล้วล่ะ มันไม่ง่ายเลย

“สวัสดีค่ะ คุณจาง วันนี้มีประชุมกับทีมมาร์เก็ตติ้งจะเสนอปรับแพลนจากคราวที่แล้วตอนเก้าโมง ตอนสิบโมงครึ่งทีมไฟแนนท์จะมาสรุปงบประมาณ ส่วนตอนบ่ายประชุมกับพาร์ทเนอร์อีกสองบริษัทนะคะ”

ทันทีที่เธอมาถึงห้องทำงานของเธอ เลขาสาวรีบเดินเข้ามาแจ้งตารางงานของเธอทันที

“โอเคค่ะ ขอกาแฟให้หน่อยค่ะ”

ร่างบางถอนหายใจ มองแฟ้มที่วางบนโต๊ะรอเธอเปิดอ่าน

“อ่อ เย็นนี้อาจจะมีรับประทานอาหารเย็นกับพาร์ทเนอร์ต่อเลยนะคะ”

ร่างบางพยักหน้ารับ ปล่อยให้เลขาของเธอออกจากห้องไป
.
.
.
.
.
.
.
หลังจากประชุมตลอดบ่ายจนถึงเวลาเลิกงาน แล้วต่อด้วยการพาบริษัทพาร์ทเนอร์ไปร่วมดินเนอร์และร่วมดื่มเพื่อเป็นการขอบคุณ

ประธานสาวที่หนีบเอาหัวหน้าฝ่ายมาร์เก็ตติ้ง คิมแชวอนมาร่วมประชุมยาวนานด้วย ทำหน้าเซ็งอยู่ที่โต๊ะ

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ มันเสียมารยาท”

แชวอนกระซิบเตือนประธานสาวเบาๆ

“ก็มันน่าเบื่อนี่ พี่ชวนพี่มินจูมาทานด้วยกันสิ ชั้นอนุญาตนะ อยากมีเพื่อนด้วย”

รุ่นพี่ร่างเล็กพยักหน้าน้อยๆก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมแชทหาแฟนสาว ไม่นานรุ่นพี่สาวร่างสูงเดินเข้ามาร่วมรับประทานอาหารด้วย

วอนยองยิ้มอย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนคุยล่ะเนอะ ในออฟฟิศเธอเห็นจะมีคนที่พอจะคุยกับเธอที่ไม่ใช่เรื่องงานก็แค่มินจู กับจุนยองนี่แหละ

ส่วนแชวอน เธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน บางทีก็คุย บางทีก็ยังเหมือนโกรธเธอเรื่องรุ่นพี่คนสนิทของเขา

อัน ยูจิน หรือ อายูจินของเธอ ตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้างนะ คงมีความสุขกับยัยนั่นไปแล้ว หลายครั้งที่เธออยู่กับตัวเองแล้วคิดถึงเขา คนที่ตามใจ คนที่ดูแลเอาใจใส่ คนที่ชอบดุเวลาเธอทำตัวไม่น่ารัก คนที่คอยกอดเธอเวลาที่เธอเหงา คนที่ทำให้เธออยากเป็นตัวของตัวเอง

“วอนยอง!”

มินจูที่นั่งข้างๆสะกิด พร้อมเรียก ทำให้วอนยองหลุดออกจากห้วงความคิดหันมาสนใจคนเรียก

“คะ??”

รุ่นพี่หน้าสวยพยักเพยิดไปอีกทาง ให้ร่างบางมองตามที่โต๊ะที่อยู่ไม่ไกลนัก

หญิงสาวสองคนที่กำลังนั่งดื่มอยู่ด้วยกัน ก่อนที่อีกคนที่ตัวเล็กกว่าจะเอนหัวซบอีกคนที่ตัวสูงกว่า สวมหมวก โต๊ะที่ทั้งสองนั่งอยู่ด้านในสุด ไม่เป็นที่สังเกต ร่างบางไม่เข้าใจว่าจะให้เธอดูทำไม

“คนที่สวมหมวกอะ หุ่นดีมากเลย น่าอิจฉา อยากเห็นหน้าสักหน่อย น่าจะสวยน่าดู”

มินจูย่นจมูก นึกเสียดายที่ไม่เห็นหน้า

“พี่สนใจหรอ พี่มีพี่แชวอยู่แล้วนะ เดี๋ยวชั้นจะฟ้อง”

ร่างบางแกล้งแหย่รุ่นพี่ที่ตอนนี้กลายเป็นคนที่สนิทที่สุด รุ่นพี่หน้าสวยยกมือขึ้นตี พร้อมทำหน้าดุใส่
.
.
.
.
.
.
หลังจากรับประทานมื้อค่ำพร้อมทั้งต่อด้วยเครื่องดื่มพอเล็กน้อย ร่างบางมองดูเวลาพอสมควรที่เธอน่าจะขอตัวกลับได้แล้ว จึงกระซิบบอกรุ่นพี่ร่างเล็ก

“เดี๋ยวชั้นไปห้องน้ำแล้วจะขอตัวกลับก่อนนะคะ รบกวนพี่แชวดูแลพาร์ทเนอร์แทนหน่อยนะคะ”

รุ่นพี่ร่างเล็กพยักหน้าเบาๆ เป็นแบบนี้ทุกที เอาเธอมาเพื่อที่หล่อนจะได้หนีกลับก่อน

ร่างบางเดินออกจากห้องน้ำ เพราะทางที่แคบหรือเพราะอีกคนมีอาการมึนนิดๆ เซมาชนเธอเข้า ตอนแรกก็กะว่าจะต่อว่าเสียหน่อย แต่ก็ต้องเก็บคำว่านั้นกลับไปเพราะเธอมองผ่านคนที่ชนเธอไป เห็นผู้หญิงที่เธอเคยคุ้นตา อดีตแม่เลี้ยงของเธอกำลังจูบอยู่กับผู้หญิงร่างสูง หุ่นดี สวมหมวก มันคือโต๊ะที่มินจูชี้ให้เธอดูก่อนหน้านั้นนั่นเอง ที่สำคัญคนนั้นไม่ใช่ อัน ยูจิน

ร่างบางมองดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินหลบไปอีกทาง ไม่ห่างจากโต๊ะที่เธอมองอยู่ อดีตแม่เลี้ยงของเธอลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำ

วอนยองลังเลว่าจะเดินเข้าไปหาอดีตแม่เลี้ยงเธอดีไหม แล้วคนที่จูบกับหล่อนนี่คือใคร?

ไวเท่าความคิด ร่างบางอาศัยช่วงที่อดีตแม่เลี้ยงเธอไม่อยู่เดินไปแกล้งชน สาวร่างสูงหุ่นดีที่กำลังยกแก้วขึ้นดื่ม จนคนถูกชนตกใจ เหล้าในแก้วหกเลอะทั้งเขาและเธอ

“ขอโทษค่ะ”

“ขอโทษค่ะ”

ทั้งคู่รีบขอโทษกัน จังหวะที่ร่างบางก้มขอโทษเธอชนเขากับหัวอีกคน ทั้งคู่ยกมือขึ้นจับหัวแล้วขอโทษกันอีก เมื่อเงยหน้ามองหน้ากัน ร่างสูงหัวเราะขึ้นมาเบาๆ

“เอ่อ ขอโทษค่ะ ชั้นไม่ได้ตั้งใจหัวเราะคุณ”

ร่างสูงนึกขึ้นได้ว่ามันดูเสียมารยาทจึงเอ่ยขอโทษอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรค่ะ ชั้นเป็นคนชนคุณ ขอโทษที่ทำเครื่องดื่มคุณหก เดี๋ยวชั้นเลี้ยงแก้วใหม่ล่ะกันค่ะ”

ร่างสูงยกมือขึ้นโบกเบาๆ

“ไม่เป็นไรค่ะๆ ชั้นแค่จะกินให้หมดๆ เดี๋ยวจะกลับแล้ว”

“อ้าว มาคนเดียวแล้วทำไมรีบกลับล่ะคะ”

ร่างบางแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าร่างสูงมากับอีกคน

“ชั้นไม่ได้มาคนเดียวค่ะ มากับแฟน แต่เธอไปเข้าห้องน้ำ”

“แฟน? งั้นชั้นขอตัวดีกว่าค่ะ เดี๋ยวแฟนคุณเห็นจะไม่ดี”

“ don't be serious, เธอน่ารักค่ะ ไม่ใช่คนงี่เง่า อ้ะ”

ร่างสูงตอบเป็นภาษาอังกฤษด้วยความเคยชิน โทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ร่างสูงต้องขอตัวรับโทรศัพท์

“Hi charles, no way ยูห้ามบอกยูจินว่าไออยู่ไหน ใช่ ไออยู่กับอึนบี เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็บินกลับแล้วบอกมันว่าเดี๋ยวคืนพรุ่งนี้ไปดื่มด้วย เค บาย”

ร่างบางที่กำลังจะเดินออกมา พอได้ยินชื่อที่คุ้นเคยขาเธอก็หยุดก้าวต่อทันที ไม่รู้ทำไมขาเธอถึงไม่มีแรงก้าวต่อ จนอดีตแม่เลี้ยงของเธอเดินมาถึงโต๊ะ

“วอนยอง!”

อึนบีเบิกตาโพล่ง ตกใจที่เห็นเด็กสาวอยู่ที่โต๊ะของเธอกับอี กาอึน แฟนใหม่ของเธอ

“เอ่อ ชั้นบังเอิญ เดินชนคนของเธอ ไหนๆก็เจอกันแล้ว ขอคุยด้วยหน่อยสิ”
.
.
.
.
.
.
.
.
วอนยองเดินนำอดีตแม่เลี้ยงของเธอเพื่อมาคุยที่เงียบๆที่หน้าร้าน

“เป็นไงบ้าง”

คำถามที่ดูเหมือนห่วงใย แต่จริงๆแล้วถามตามมารยาทของวอนยองทำให้อึนบีแปลกใจ เธอดูเปลี่ยนไป ดูโตขึ้นทั้งๆที่ผ่านไปแค่ปีเดียว

“ก็สบายดีค่ะ เข้าเรื่องเถอะ อยากคุยอะไรกับชั้น”

อึนบีถามทันที

“เธอมีแฟนใหม่? แล้วยูจินล่ะ”

คำเรียกอีกคนที่ดูแปลก แต่ไม่น่าแปลกใจสำหรับคนฟัง เธอดูออกตั้งนานแล้วว่าเด็กสาวรักแฟนเก่าของเธอ เพียงแต่หล่อนเองไม่กล้ายอมรับ

จะด้วยทิฐิหรืออะไรก็ตาม เธอเชื่อว่าเวลาจะทำให้เด็กสาวโตขึ้นและรู้ว่าควรต้องทำอย่างไร อย่างน้อยเธอก็ใช้เวลาแค่ปีเดียวถึงเริ่มคิดที่จะทำตามหัวใจ

“ชั้นเลิกกับยูจิน ตั้งแต่วันที่เธอไล่ชั้นออกจากบ้านแล้วล่ะ หมดแล้วใช่ไหมที่อยากจะรู้”

“ชั้นไม่ได้อยากรู้ แค่ถามตามมารยาท”

ไม่รู้ทำไมปากเจ้ากรรมถึงได้ตอบไปไวกว่าความคิดของเธอ

“อ้าวหรอ งั้นมีอะไรอีกไหม”

“ชั้นดูงานย้อนหลังช่วงที่เธอบริหาร ก็ค่อนข้างดี เลยอยากจะถามเธอว่า อยากกลับมาทำไหม ตอนนี้ติดขัดอะไรให้ชั้นช่วยไหม”

ท่าทีที่ดูเป็นผู้ใหญ่ทำให้อึนบียิ้มออกมา เธอรู้ดีว่าวอนยองเป็นเด็กดี เพียงแต่หล่อนแค่ไม่พอใจเรื่องที่เธอเข้ามาในชีวิตครอบครัวของเธอเท่านั้น

“ไม่ดีกว่าค่ะ ชั้นอยู่แบบนี้ก็สบายดี”

อึนบีตอบ ทำให้เด็กสาวขมวดคิ้ว

“โอเค ชั้นขอโทษเรื่องที่ผ่านมา ชั้นเห็นสัญญาที่เธอทำไว้กับพ่อชั้น เธอควรได้รับสิ่งตอบแทนหุ้น 2.8% ของบริษัทตามที่สัญญานั้นระบุ เพราะงั้นภายในวีคหน้า เข้ามาที่บริษัท ชั้นจะให้คุณซงเตรียมเอกสารไว้ให้ มารับด้วยแล้วกัน”

“เธอดูโตขึ้นเยอะนะ”

คนที่ตัวเล็กกว่าเอ่ยขึ้น ยิ้มให้เธอ ไม่ได้สนใจสิ่งที่เธอบอก

“ถือว่าตกลงล่ะกัน จะได้ไม่ติดค้างอะไร”

“ชั้นคงไปบริษัทวีคหน้าไม่ได้หรอก แฟนชั้นมีเดินแบบที่ซิดนีย์ อืม..ว่าจะไปหายูจินที่นั้นด้วย ขอเลื่อนไปก่อนแล้วกัน”

อึนบีทำทีเปิดดูปฏิทินในมือถือของเธอ

“ซิดนีย์? เอ่อ งั้นสะดวกเข้ามาเมื่อไหร่ ภายในวีคนี้เลยล่ะกัน”

“วันศุกร์ก็ได้ ชั้นมีบินดึกๆ หรือไม่ก็ขอเป็นวันศุกร์หน้าก็ได้นะ เพราะกลับมาวันพฤหัส”

“วันศุกร์นี้แหละ ชั้นจะให้คุณซงเตรียมเอกสารไว้”

พูดจบเด็กสาวก็เดินออกไปที่ลานจอดรถเพื่อกลับบ้านของเธอ
.
.
.
.
.
.
วอนยองรู้สึกได้ถึงแก้มตึงๆตลอดทางที่เธอขับรถกลับ เพราะเธอไม่สามารถหุบยิ้มได้เลย ไม่รู้ว่านะดีใจที่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน หรือดีใจที่รู้ว่าเขาไม่ได้คบกับอึนบีแล้ว

แต่พอมาคิดๆดูแล้ว อึนบียังมีแฟนใหม่ได้เลย แล้วเขาจะมีแฟนใหม่ไปแล้วหรือยังนะ?

--------------------------------
.
.
.
มาแล้วค่ะ มาแล้ววววววว

น้องนยองของแม่โตแล้ว  น้องนยองคิดถึงคุณอาค่ะ

SHARE
Written in this book
INTO STEP [Yujin x Wonyoung]

Comments

BlackSunDae
1 year ago
It’s late เกินที่จะรู้วววววว เขาจะมีเเฟนรึยังน้าาาา
Reply