รูมเมท หนีกรุงไปปรุงกัญ...และกัน
หลายครั้งที่เราอยากจะออกจากเมืองกรุงที่แสนสับสนวุ่นวายสู่ที่ที่ไกลแสนไกล ไปเพื่อเสพความสุขจากสิ่งใหม่จากผู้คนใหม่ๆ ซึ่งคิดว่าจะสบายใจกว่า แต่อีกหลายครั้งอีกนั่นแหละที่เราจำเป็นต้องกลับไปเพราะเราดันหนีจาก " ความจริง " ความจริงที่เป็นเพื่อนสนิทแสนโหดร้าย เพื่อนที่ย้ำเตือนว่ามาไกลแค่ไหนก็ต้องกลับไปยอมรับ

รูมเมททำให้เห็นเช่นนั้น เมื่อชมละครเวทีที่ดัดแปลงมาจากบทละครดั่งเดิมที่ชื่อคล้ายกัน The roomate บทดั้งเดิมเรื่องเกิดที่ไอโอว่า ส่วนรูมเมท เรื่องเกิดที่บ้านเช่าในร้อยเอ็ดจ้าสิบอกไห่ ตัวละครสองตัวดำเนินเรื่องโดยมีบัวศรีแม่หม้ายขี้เหงากับแหม่มสาวเฮี้ยวผู้เคี้ยวกัญชาเป็นงานอดิเรก บัวศรีเปิดให้เช่าบ้านเพราะความเหงา อีกทั้งเธอไม่ยอมรับเพศทางเลือกของลูกชายที่อยู่ไกลบ้าน รวมถึงตัวเธอเองที่ชอบเพศเดียวกันแต่เธอกลับไม่ยอมรับ ส่วนแหม่มนั้นเป็นเหมือนตัวแทนของลูกชายบัวศรี เธอหนีความผิดและสิ่งที่ตนเองก่อไว้ ( ทั้งโขมยของ ขายยา) ทั้งสองต้องใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านหลังเดียวกัน ต่างต้องเรียนรู้ซึ่งกัญและกัน

ในฉาก.. นาฬิกาตายเด่นกลางฉากชี้เวลา 6.15 น. ไม่กระดิก ให้ความรู้สึกเวลาเสียและเสียเวลา ชวนหงุดหงิด เหมือนว่าตัวละครต่างเสียเวลาไปมากกับการ " ไม่คุยกัน " กว่าจะรู้เดียงสาก็ต้องพึ่งบริการโทรศัพท์ที่เป็นเหมือนตัวกลางในการติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ ระโยงระยางดังบ้านไม้ลายสานเจาะทะลุฉลุแพทเทิร์นให้มองเห็นหลังบ้าน ขณะเดียวกันให้ความรู้สึกดังกรงขังอยู่เหมือนกัน

ชื่นชมเพลงที่เข้ามาพูดแทนตัวละครอย่างตรงไปตรงมา ความเจ็บปวด ช้ำคือเรา ลาลาลอยซึ่งลอยละล่องอยู่กับไอควันกัญชาที่ทั้งสองต่างเมามาย ยาเสพติดในเรื่องอาจสื่อถึงการหลุดพ้น หนีจากโลกความจริง จึงร่วมกันทำพิธีกรรม Get high ไปด้วยกัน เมื่อเมาก็จะสุขสม แต่ทว่าเพียงชั่วคราว เมื่อหมดฤทธิ์จะกับมาเจ็บปวดเช่นเดิม ...

แล้วเราต้องพึ่งยามั้ย ? เราต้องหนีจากปัญหาไปให้ไกลเพื่อหลอกตัวเองให้รู้สึกมีความสุขรึเปล่า ?
เรื่องอาจจะง่ายขึ้นถ้าบัวศรีเปิดใจยอมรับความต่างทางเพศ เรื่องอาจจะคลี่คลายถ้าแหม่มไม่เลือกหนีปัญหาออกมาไกลบ้าน
ฉากอาจจะไม่ต้องแบ่งเป็นสองข้างจนมีพื้นที่ฉีกขาดตรงกลางให้ตัวละครมาหัวเราะอย่างบ้าคั่งกับความพังของความรู้สึก

ยังดีที่สุดท้าย...แหม่มเลือกก็เลือกที่จะกลับไป ... กลับไปเผชิญกับความจริง เพื่อย้ำว่ารูมเมทที่ดีที่อาจจะเป็นตัวเราเองอีกคน...

คนที่เป็นดังเสียงวิทยุทรานซิสเตอร์ เก่าๆ เครื่องเดิม
" กำลังเสียใจบ่ขรับ... อย่าลื้มเพื่อนคนนี่เด้อ
บ่ต้องร้องไห่แล่ว "

...
SHARE
Written in this book
บทละครเวที 
บทละครเวที ที่ขีดเขียนเป็นประจำ 
Writer
mightyptk
นักเขียน
เราชอบงานตลกร้าย มันมีสีสันในความเศร้าหมองดี ขอบคุณคุณที่เข้ามาอ่านงานเขียนของเรา ถ้าอยากแลกเปลี่ยนความคิดเห็น อยากพูดคุยก็ Inbox มาได้นะครับ ตอนนี้มีเพจที่ชื่อว่า ไม่หลับไม่นอน ฝากติดตามไว้อ่านงานสารคดีของก็ได้เช่นกัน ยินดีที่ได้เขียนงานให้คุณอ่านนะ

Comments