เศษฝุ่นของกาแลกซี่
หลายวันแล้วนะ ที่เราร้องไห้คนเดียว ไม่ยอมออกไปไหน ปิดตัวเองจากโลกภายนอก...

เราแค่อยากพัก หยุดอะไรหลายๆอย่างไว้ก่อน มันเหนื่อยมานานเหลือเกิน 

เราไม่รู้หรอกว่าวิธีนี้มันจะช่วยแก้ปัญหาทุกอย่างได้ไหม แต่เราได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น ชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น

เราเริ่มถามตัวเองว่า...
อะไรที่สำคัญที่สุดจริงๆในชีวิตเรากันนะ?

เรายังตอบตัวเองไม่ได้ ครอบครัวงั้นเหรอ? เงินทอง หรือสิ่งที่เราชอบ? หรือช่วงเวลาที่เราหายใจอยู่มันไม่มีอะไรสำคัญเลย?

ถึงจะรู้สึกโดดเดี่ยวแต่ก็ยังพยุงตัวเองให้เข้มแข็งได้ เพราะเราชินกับมันเต็มทีแล้ว

เราหนีไปจากตรงนี้ไม่ได้ แต่ก็ยังแก้ปัญหาตรงนี้ไม่ได้เช่นกัน มันคือความว่างเปล่าที่วนอยู่เต็มหัวใจจนเราเองก็สับสน

โลกภายนอกพวกนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างแค่เคลื่อนไหวตามที่มันควรจะเป็นแค่นั้นเอง

แล้วมนุษย์(อย่าง)เรา สามารถยึดอะไรไว้เป็นหลักเหนี่ยวได้บ้างล่ะ สิ่งที่จะไม่เปลี่ยนไปแต่มีคุณค่ามากๆน่ะ

หรือความจริงแล้วโลกนี้ไม่มีอะไรเลย...
SHARE
Writer
Deftera
Ordinary girl
ความรู้สึกของเรามีเยอะเท่าดวงดาวบนฟ้าเลย

Comments