การให้ที่ไม่หวังอะไร
จริงๆคนเราเกิดมา เป็น​มนุษย์​เท่ากัน
แต่แล้วโลกความจริงมันช่างหน้ากลัว

คนเราเกิดมาไม่เท่ากัน
ที่หมายถึงคือต้นทุ่นชีวิตน่ะครับ

บางคนมีทุกอย่างแต่กลับไม่มีความสุข บางคนไม่มีอะไรกลับมีความสุขกว่าคนทำงานออฟฟิต​ส์

มีใครเคยเดินแล้วเห็นขอทานไหมครับ

เคยให้เงินไหมครับ ผมว่าทุกคนเคยน่ะครับ

แต่สิ่งที่คนเปลี่ยนความคิดผมคือ

ตอนที่ผมไม่มีเงิน ตกงาน ไม่มีงานนอก

ทุกวันก็เครียดกับการที่จะใช้จ่ายยังไง

ผมผ่านมันมาได้ แต่จุดเปลี่ยนคือการเดินผ่านขอทาน แล้วคิดว่าถ้าวันหนึ่งผมเห็นแม่ผมแบบนี้ ผมคงรับไม่ได้

ทุกครั้งที่เดินผ่าน ผมก็จะให้หยอดเหรียญ​ให้ แล้วมีความคิดแบบนั้น

ที่สุดคือผมถามตัวเองว่า แล้วทำไมต้องให้เพราะไม่อยากเห็นคุณแม่แบบนั้น

ผมกลับมาถามตัวเองว่าเพราะอะไรผมถึงต้องให้

ผมให้เพราะผมเข้าใจการไม่มี
เมื่อผมไม่มีหรือเงินที่หามาได้เหลือน้อย ผมก็ให้ ไม่ใช่เพราะสงสารแต่เพราะผมมีมากกว่าเขา ผมตัดสิ้นใจว่าถ้าผมมีมากกว่าผมควรให้

จริงๆประเทศไทยมี 70 ล้านคน
ถ้าบริจาคคนล่ะ 1บาท ต่อมัน เราสามารถเปลี่ยนชีวิตหลายๆคนได้

คำถามผมคือ แล้วทำไมคนถึงไม่ทำแบบนี้

หักไปต่อปีก็แค่ 365 บาทเอง

ไม่มีผลกระทบกับคนเรามาก แต่มีผลกระทบกับพวกเขามากๆ

หรือชีวิตคนเราต้องรับอย่างเดียวแล้วไม่มีการให้ ให้แต่คนที่รู้จัก

ถึงจะไม่รู้จักกัน แต่ทุกคนนั้นล้วนมีค่าเท่ากัน ทำไมคนเราถึงต้องแยกชนชั้นกัน
SHARE
Written in this book
ความคิด

Comments