สังคมอุดมดราม่า (ฉบับบุคคลธรรมดา)

ก่อนจะเรียบเรียงอักขระอักษรใดใดลงบนหน้ากระดาษออนไลน์ฉบับนี้ 
ต้องขอบอกก่อนว่าอารมณ์ของดิฉัน ณ ขณะนี้ กำลังเต็มไปด้วยความรู้สึกวุ่นวายไม่สบายใจดีนัก
มันมีส่วนประกอบของความสิ้นหวัง หดหู่ สลดใจ วนเวีียนประสมกันอยู่ภายในความรู้สึก 
จนไม่อาจทนได้ไหว...จึงหวังจะมาระบายความบางอย่างด้วยการเขียนเล่าสิ่งที่ใจนึกคิด...

โดยปกติแล้ว ดิฉันไม่ชอบการติดตามข่าวประเภทอาชญากรรมเท่าไหร่นัก 
เพราะ เป็นคนจิตตกง่ายและขี้สงสาร
พอเจอเรื่องราวบั่นทอนจิตใจทำนองนั้น 
ก็มักจะเกิดอารมณ์ร่วมกับเรื่องราวตามไปด้วยอย่างห้ามไม่ได้

แต่หลังจากได้เสพหลากหลายเรื่องราวในสังคมบ้านเรา ที่ไม่อาจมองข้ามได้ มาสักพักใหญ่ 
ดิฉันก็ได้แต่ถอนหายใจ นั่งนิ่งด้วยความซึมกระทือ ตามที่ฉันได้กล่าวไปแล้วเมื่อเบื้องบน
และได้ผุดคำถามหนึ่งขึ้นในใจของฉันเอง...
ทำไมบ้านเมืองเราสมัยนี้...มันน่ากลัวจัง ?

หลากหลายข่าวในช่วงระยะหลังมานี้ชอบเกิดคดีแปลกๆ 
บางเรื่อง...ที่ไม่เคยคาดคิดว่ามันจะเกิดในสังคมที่เป็นบ้านเกิดเมืองนอนของเรา
แต่มันก็เกิดขึ้น...และมีเรื่องราวให้นึกไม่ถึงมากมาย ราวกับภาพยนตร์ที่หักมุม

บางข่าวสารที่ได้อ่านก็เกิดความรู้สึกโกรธ 
บางข่าวสารที่ได้รับทราบก็เศร้าจนน้ำตาซึม
ฉันรู้สึกสงสารบรรดาผู้บริสุทธิ์ทุกชีวิตที่โดนกระทำการอย่างไม่เป็นธรรม
ทั้งๆ ที่ดิฉันไม่ได้รู้จักพวกเขาเป็นการส่วนตัว ไม่ได้เป็นญาติมิตรร่วมวงศ์วานอื่นใด
สถานะที่มีต่อกันเป็นเพียงคนร่วมชาติเท่านั้น

การเดินออกไปโลกภายนอกในวันหนึ่งๆ เราได้พบเจอผู้คนมากมายที่เดินสวนไปมากับเรา
แต่ไม่อาจรู้ได้เลยว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่...
หรือแม้กระทั่ง บางคนที่รู้จักกันดิบดี ให้ความไว้เนื้อเชื่อใจ 
แต่กลับกลายเป็นว่ารู้หน้าแต่ไม่รู้ใจ (ที่แท้จริง) ทำให้ถูกทำร้ายกันมานักต่อนัก
น่ากลัว...

ความในตอนหนึ่งจาก โคลงโลกนิติ 
ฉบับพระนิพนธ์ของ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเดชาดิศร 
ความว่า... 'จิตมนุษย์นี้ไซร้...ยากแท้ หยั่งถึง' ก็เห็นจะจริงดังท่านว่า
ดิฉันไม่แน่ใจหรอกว่า สมัยก่อนบ้านเมืองเรามีอะไรทำนองนี้หรือไม่...
แต่ในยุคที่การสื่อสารไปไวแบบนี้ทำให้ดิฉันได้เห็นเรื่องราวโหดร้ายทารุณในบ้านเมืองของเรา ชัดเจน และทำให้ตระหนักถึงปัจจัยอะไรบางอย่าง ที่มันส่งผลให้เกิดความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ 
ซึ่งอาจจะเป็นที่มาของอาชญากรรมน่าสลดใจอันเป็นภัยต่อสังคมขั้นเลวร้าย

ฉันคิดว่า
จิตใจของมนุษย์...
จิตใจของมนุษย์ที่เปลี่ยนแปลงไป
ในทางที่สลับซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม...

ถึงทุกศาสนาจะสั่งสอนให้มนุษยชาติไม่ควรเบียดเบียนซึ่งกันและกัน
แต่ก็นั่นแหละ...เรื่องแบบนี้มัน ห้ามกันได้เสียที่ไหน
เพราะ คนสมัยนี้นั้นขาดความยับยั้งชั่งใจมากขึ้น ใส่ใจความรู้สึกคนอื่นน้อยลง 
เรียกง่ายๆ ว่า ความเห็นแก่ตัว กำลังผุดขึ้นมา ราวปีศาจร้ายที่ตะกายจากขุมนรก
นิยมเอาประโยชน์ใส่ตัวและกอบโกยให้มากที่สุด จนขาดความเกรงอกเกรงใจและความเคารพผู้อื่น 
มีความรัก-โลภ-โกรธ-หลง ในระดับเข้มข้นจนเกินขอบเขตของความพอดี
หากคนไม่ทำผิดตามกฎหมายก็ทำผิดตามศีลธรรมเป็นว่าเล่น
ชวนให้คนฟังอย่างดิฉันรู้สึกอึ้ง ทึ่ง ช็อก และหดหู่ ไปตามลำดับ

และช่างน่าตลกร้ายเหลือเกิน...ที่ผู้คนสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่นเหล่านั้น 
กลับให้เหตุผลเพื่อเอาตัวรอดในภายหลังว่า ตนรู้เท่าไม่ถึงการณ์... 
แต่ดิฉันก็เข้าใจดี...ว่านั่นคือคำประจำตัวของผู้จนตรอกมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว...

แปลกดี...ที่ฉันคิดเสมอมาว่าตัวเองก็เป็นคนรักประเทศชาติคนหนึ่ง 
แต่เรื่องราวเหล่านี้กลับบั่นทอนให้ฉันรู้เสื่อมศรัทธาคนในสังคมบางจำพวกไปในขณะเดียวกัน
เกรงว่า การกระทำบางอย่างที่ไม่อาจแยกผิดชอบชั่วดีที่มันทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน 
อาจจะนำไปสู่ความเสื่อมทรามทางอารยธรรมในท้ายที่สุด
เป็นห่วง...

ในยามนี้ ดิฉันขอยอมรับอย่างซื่อตรง ว่าอยู่ในจุดที่ระแวงบ้านระแวงเมือง ไปในทุกขณะจิต
ถึงเวลาและสายน้ำจะดำเนินไปข้างหน้าเช่นเดียวกันกับโลกภายนอกที่เจริญไปตามยุคตามสมัย
แต่ดูเหมือนว่า จิตใจมนุษย์นี่แหละที่กำลังถดถอยและเสื่อมสลายลงไปในทุกวัน
น่าเศร้า...

สุดท้ายนี้...นอกจากความเสียใจที่เกิดขึ้น
ดิฉันก็ยังมีความหวัง ว่าอยากให้คนให้สังคมของเราดำรงตนเป็นคนสีเทาตลอดชีวิต...
สีเทานั้นมีส่วนประสมมากจาก สีขาวรวมกับสีดำ...
สีขาว หมายความว่า ควรหัดมองโลกในแง่ดีเพื่อให้กำลังใจตัวเอง
สีดำ หมายความว่า ควรหัดมองโลกในแง่ร้ายเพื่อระมัดระวังตัวเอง
ไม่ควร...สุดโต่งไปทางสีใดสีหนึ่ง 
ไม่อย่างนั้นคุณอาจจะโดนทำร้ายทางความรู้สึก 
หรือ อาจจะไม่มีความสุขในเรื่องใดใดในชีวิตเลย

ควรใช้ชีวิตให้มีสติกันมากขึ้นและเบียดเบียนคนอื่นให้น้อยลง

ดิฉันหวังอย่างสุดซึ้งว่าสักวันหนึ่ง...
พวกเราจะหันมาฟังเสียงของกันและกันให้มากขึ้น

ด้วยความปรารถนาดีจากเพื่อนร่วมชาติ-
ผู้อยากเห็นความสงบสุขบังเกิดขึ้นโดยแท้จริง...
SHARE
Writer
Piekhai
Ordinary girl
รักแมวและสัญญาณอินเตอร์เน็ต . . .

Comments