คำสารภาพ


นี่คือคำสารภาพของข้าพเจ้า
หลายครั้งเราถูกจองจำด้วยความคิดและความรู้สึกที่บิดเบือนของเราเอง จนเมื่ออยากมองหาทางออก อยากกลับไปสู่ความจริงก็กลับหลงวนเวียนอยู่ในกับดักความรู้สึกที่สร้างขึ้นมา

และยิ่งนานวันกับดักนั้นกลับเป็นเหมือนเขาวงกตสลับซับซ้อนและดูเหมือนจริงขึ้นทุกทีจนเราแยะไม่ออกว่าอันไหนจริงอันไหนลวง สุดท้ายกลายเป็นไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร และกำลังรู้สึกอะไรอยู่

เมื่อความจริง ศีลธรรมและความรู้สึกสวนทางกัน หัวสมองสร้างกลไกเพื่อปกป้องตัวเองจากความรู้สึกที่ไม่สมควร แต่หัวใจกลับทรยศยังรู้สึกอยู่แม้จะห้ามใจเท่าไหร่ 

ก่อนที่ข้าพเจ้าจะถูกกลืนกินด้วยศีลธรรม หรืิอความรู้สึกก็ตามแต่ แต่นี้คือความจริงที่ข้าพเจ้าขอสารภาพเอาไว้ ณ ที่นี้ ว่า

ข้าพเจ้าหลงรักชายหนุ่มผู้หนึ่งที่เยาว์วัยกว่า และเขาคนนั้นเป็นเพื่อนกับคนรักเก่าของข้าพเจ้า 
เขาคนนั้นเป็นคนที่เคยคบกับเพื่อนของข้าพเจ้าด้วยเช่นกัน

ในความรู้สึกนั้นข้าพเจ้าอยากลืมว่าเขาเป็นใครและเคยรักใคร เพื่อที่จะรักโดยไม่รู้สึกอึดอัดใจ

ในความเป็นจริงคือทุกอย่างเป็นดังที่กล่าวมา

ในทางศีลธรรมนั้นข้าพเจ้าจะรักเขาได้อย่างไรโดยไม่อึดอัดใจ เมื่อข้าพเจ้าและเขาต่างเคยผูกความสัมพันธ์กับคนใกล้ชิดรอบตัวกันและกัน จะมองหน้ากันอย่างสนิทใจได้มั้ย โดยที่ไม่คิดว่าดวงใจนั้นเป็นของใครมาก่อน

และในตอนนี้หัวสมองสร้างกลไก เงื่อนไขเหตุและผลมากมายว่าความรู้สึกที่ข้าพเจ้ารู้สึกกับเขานั้นไม่สมควร เพื่อที่จะหยุดยั้งหัวใจตนเอง และข้าพเจ้าก็ไม่รู้จะหยุดความคิดนี้ได้อย่างไรเช่นกัน

จนให้สมองสั่งการว่าความรู้สึกเหล่านี้เป็นอื่นมิใช่ความรัก และมองหาคนที่เหมาะสมมาแทนความรู้สึกเหล่านี้ 

จนสุดท้ายคิดว่าประทับใจในอีกคนมิใช่เขาจนต้องไปทำร้ายใครอีกคนที่ผ่านเข้้ามาเพียงเพราะไม่รู้ใจตัวเอง และหลอกตัวเองวนเวียนไปมาจนต้องกลับมาตั้งคำถามว่าแท้จริงแล้วข้าพเจ้า รักใคร?

หรือบางมีหากรักมากพอ ความรักคงนำเราก้าวข้ามบางอย่างที่เป็นเหมือนอุปสรรคที่ขวางกันเราไว้ เพื่อที่จะรักกันได้

แต่ในตอนนี้ปีกแห่งรักไม่อาจพาข้าพเจ้าข้ามไปได้ จึงได้แค่เพียงมองเขาอยู่ข้างหลังกำแพงที่มองไม่เห็นนี้ ทั้งที่เขาอยู่ตรงหน้าข้าพเจ้านี้เอง.




SHARE

Comments