โลกแคบ
บางทีิ เราอาจเป็นคนเก็บตัวเกินไป 
ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร น้อยคนสนิท น้อยคนรู้จัก 
และเรายังสายตาสั้นอ่อนๆ ชนิดที่ว่าไม่ใส่แว่นยังใช้ชีวิตได้้ปกติ แต่มองหน้าคนไม่ออกว่าใครเป็นใครถ้าไม่ใกล้กันจริง นัั่นทำให้เราไม่ค่อยทักใคร และจำไม่ได้

    เรากำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่อายุยังน้อย และเรามีคนที่มีบุญคุณต่อเรามากมาย เหตุเพราะความกำพร้าใครๆก็สงสาร ใครๆก็อยากจะช่วยเหลือ 
บุญคุณนั้น ทำให้เราเป็นคนที่ตัดสินใจยาก ไม่ว่าเราจะเลือกอะไร หากคนที่อุปการะเราไม่เห็นด้วย เราก็จะไม่เลือก
เราจะทำอย่างที่ให้เขาสบายใจ  ถามว่ามันขัดใจเรารึเปล่า 
มันก็ไม่นะ คือมันเป็นอะไรที่ครึ่งๆกลางๆสำหรับเรา  เพราะเราทำตามคำเขาตลอดมาเราเลยเริ่มรู้สึกว่าที่เป็นอยู่ที่ทำอยู่ มันเป็นอะไรที่เราต้องการจริงๆหรือ...

เราคิดว่าตัวเองเป็นคนโลกแคบ เราอยากเรียนรู้อะไรต่างๆด้วยตัวเองมากกว่านี้ อยากรู้จักตัวเองมากกว่านี้
แต่
เรากลับไม่กล้าออกไปเผชิญโลกด้วยตัวคนเดียว

กังวล
อ่อนแอ
กลัว

กลัวทุกอย่างที่ยังไม่เกิดขึ้น
เราอยากจะพัฒนาตัวเองแต่เรากลับไม่กล้าที่จะออกไปจากตรงนี้

คนโลกแคบที่ยังคงเก็บตัวอยู่ที่นี่
คนที่มีครอบครัวแต่รู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกิน

เรารู้ว่าทุกคนมีปัญหา
ไม่ใช่แค่เรา
ทุกคนมีเรื่องราว

แต่เมื่อเจอกับวันที่หนักๆ
มันก็อดคิดไม่ได้ว่า 
ทำไมนะ  ทำไมต้องเป็นเรา
ทำไมมันเหนื่อยกว่าคนอื่นเค้า
ทำไมมันแย่ไปหมด เมื่อไหร่จะดีขึ้นสักที ต้องพยายามอีกมากแค่ไหน ถึงจะผ่านพ้นมันไปได้

ทำไมมันต้องเกิดขึ้นกับเรา

คนโลกแคบที่สื่อสารไม่รู้เรื่องคนนี้รู้สึกว่าตัวเองเริ่มเข้าข่ายโรคซึมเศร้าอ่อนๆแล้วหล่ะ......





SHARE
Written in this book
P0.01

Comments

rainclouds
4 months ago
ทุกคนต่างคิดว่าเรื่องของตัวเองหนักหนาสาหัส แต่คงมีน้อยคนนักที่จะสนใจความเจ็บปวดของคนอื่น เราอยากเป็นน้อยคนนั่นนะคะ
ไม่ว่าตอนนี้คุณจะรู้สึกอย่างไร อยากให้รู้ว่าคุณยังมีอีกโลกอยู่ตรงนี้ มันอาจจะไม่ได้ใหญ่อะไรหรอก แต่มันก็อบอุ่นพอที่จะมอบความสุขให้คุณได้นะ
Reply
prungnee
1 month ago
ขอบคุณนะคะ