ความยุติธรรม + หัวใจ = ไม่ยุติธรรม
 ฉันนั่งรอเธออยู่ในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง นาฬิกาเรือนเหล็กตีบอกเวลาบ่ายสอง ฉันเริ่มไม่สบอารมณ์ คิ้วขมวดจนแทบผูกกันเป็นปม

ฉันยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปาก ลาเต้ที่เคยร้อนเริ่มไม่เหลือเค้า มันเริ่มเย็นชืดหลังจากต้องนั่งรอเธอมาเป็นเวลากว่าชั่วโมง

มาการองในจานบนโต๊ะกำลังนอนอวดสีสวยยามต้องแสงไฟจากหลอดนีออน

มาการองสีชมพูอ่อนถูกส่งเข้าปาก ฉันเริ่มเคี้ยวมันช้า ๆ กลิ่นกุหลาบฟุ้งกระจายเต็มปาก ไส้หวานอ่อน ๆ ตัดกับรสสัมผัสของเนื้อแป้งที่กรุบกรอบได้เป็นอย่างดี

ฉันขยับหมวกสีครีมบนโต๊ะเล็กน้อย ก่อนที่เสียงระฆังหน้าประตูร้านจะดังขึ้น ผมฟู ๆ สีดำสนิทของเธอโผล่เข้ามาให้เห็น คล้ายกับเพิ่งตื่นนอน

กางเกงยีนส์ที่ใส่มาดูขาดวิ่น เก่า แต่กลิ่นน้ำหอมนั้นหอมเสมอ คล้ายกับกลิ่นวานิลลาดูมีราคามากยิ่งกว่าการแต่งตัวแบบนั้น

ชั่วแวบหนึ่งฉันเกิดความไม่มั่นใจ ว่ากลิ่นนั้นคือกลิ่นจากขนมที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ ๆ หรือมาจากตัวเธอกันแน่

แต่แล้วฉันก็ได้คำตอบ

กลิ่นวานิลลาแรงขึ้น เมื่อเธอมานั่งอยู่ตรงหน้า ถึงฉันจะโปรดปรานกลิ่นนี้มากแค่ไหน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าความโกรธที่มีในใจจะลดน้อยลง

เธอถือวิสาสะหยิบมาการองชิ้นหนึ่งเข้าปากไป

มันมีสีฟ้าสดใสคล้าย ๆ กับสีเสื้อของเธอ กลิ่นเปรี้ยว ๆ ของบลูเบอร์รี่ ลอยมากระทบจมูกฉัน

“มาสายไปตั้งเกือบชั่วโมง ทำไมไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะ”ฉันต่อว่าด้วยความโมโห แต่กลับได้เพียงรอยยิ้มตอบกลับมาเท่านั้น

“ก็ครั้งก่อนเธอมาสาย ฉันเลยเอาคืน”เธอขยับนั่งไขว่ห้าง โซฟาสีแดงเข้มบุนวมยวบไปมาตามแรงตกกระทบของน้ำหนัก

“เลยจำเป็นต้องสายคืนงั้นสิ”เสียงฉันเริ่มดัง แต่มันเล็กแหลม ความอายที่เคยมีต่อลูกค้าคนอื่นเริ่มลดน้อยลง

“ก็สายมาสายกลับ ไม่โกง”เธอตอบแบบไม่ได้รู้สึกผิด แต่ฉันรู้สึกกับบางอย่างในประโยคนั้น

ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ตลอด

ไม่ว่าใครจะทำอะไร เธอก็จะตอบแทนกลับแบบเดียวกันเสมอ

ฉันครุ่นคิดบางอย่างภายในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป



ถ้าฉันให้ใจเธอไป เธอจะให้ใจเธอตอบแทนฉันบ้างหรือเปล่านะ



แล้วถ้าฉันเกิดไปรักเธอเข้า เธอจะรักฉันตอบใช่ไหม..?



มันคงเป็นได้แค่คำถาม ที่คงไม่มีคำตอบ

ฉันเสหยิบลาเต้ในมือขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ แววตาหลุบมองลงต่ำ

“อะ ๆ ฉันยอมทำทุกอย่างให้เธอเพื่อไถ่โทษก็ได้” เธอยิ้ม แววตาใสซื่อบริสุทธิ์นั่นดูเหมือนเด็กเหลือเกิน



ถ้าฉันขอแล้วเธอจะให้ได้หรือเปล่า?

ทุกอย่างนั้นหมายถึงทุกอย่างจริง ๆ ???



“เลี้ยงมื้อเย็นแล้วกัน” สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่ได้พูดในสิ่งที่คิดออกไป เรียกสั้น ๆ ว่าใจไม่กล้าพอ เพียงสบตากลม ๆ คู่นั้น

“ได้”เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม

ฉันลอบถอนใจเบา ๆ สุดท้ายความกล้าก็ไม่เข้าข้างฉันเลย แต่ถึงอย่างนั้น รอยยิ้มเด็ก ๆ ของเธอก็ยังคงอยู่ตรงนั้น





ตรงที่ฉันอยากให้มันคงอยู่ตลอดไป....... 
SHARE
Writer
Gorgeoussky
คนธรรมดา ไม่พิเศษ
หลงรักท้องฟ้า :)

Comments