พี่ขอโทษครับสุ
จริงๆก็เป็นคนมีเหตุผลนะ แต่กับเรื่องความรัก... มันใช้เหตุผลไม่ได้ คนที่มีความรักทุกคนมักจะเข้าใจ

ประสบการณ์ความรักที่เคยสั่งสม ถูกนำมาเทละเอียดเพื่อเทียบกับรักปัจจุบัน

จริงๆแล้ว...มันไร้สาระและงี่เง่าเอาการอยู่แหละ เรื่องที่ดราม่าไปน่ะ
ก็เขาตามใจ ก็เขายอมทุกอย่าง ก็เลยเคยชินไง

นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่พี่กล้าดุสุ แม้จะเป็นคำพูดดีๆ แต่อึ้งมากๆ...อึ้งถึงขั้นมโนไปสามบ้านแปดบ้าน ว่าเห้ย เขากำลังทนไม่ไหวนี่หว่า 5555

ประสบการณ์ที่ผ่านมา...ทุกครั้งที่ทะเลาะกับผู้ชาย จะไม่เคยได้เคลียกันเลย ต่างฝ่ายต่างจะไม่พูดถึงเอาเฉยๆ และปล่อยให้มันเป็นแผลเก่าๆที่โดนสะกิด ให้เลือดซิบ เวลาวนกลับมาทะเลาะเรื่องที่ยังไม่เคยได้เคลียอีกหน

ยิ่งคนที่ยอมมานาน พอได้ระเบิด คือเลิกเลยอ่ะ เลิกแบบ...ไม่ได้ให้เตรียมอกเตรียมใจ

นี่ๆๆ...นี่ไง ประสบการณ์ที่สั่งสมบอกกับสุว่า
ต้องเตรียมพร้อมนะ... แววเขาออกแล้วว่าน่าจะไปกันไม่ไหว

สุก็ตระเตรียม เพลงเศร้าใส่รถ ออกเดินทาง
ซ้อม...ที่จะกลับไปใช้ชีวิตคนเดียวอีกครั้ง
ชีวิตกับการเต้นหน้ากระจก ที่ไม่ใช่มาถือโทรศัพท์วิดีโอคอล หรือพอมีเรื่องดีๆ เรื่องแย่ๆ ก็ฟ้องพี่ ฟ้องพี่

พี่ทำให้สุเป็นเด็กเสียคน เป็นคนแก่ใจดี ที่ไม่หล่อ แต่ปล่อยให้สุซนได้ตามอำเภอใจ

จากที่คิดว่าแค่เล่นๆ กลายเป็น...เสพติดไปแล้ว ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหน

นั่นสิ...พอมาเป็นแบบนี้ นึกถึงการเลิกรา ก็กลัวแสนกลัว... เพราะประสบการณ์ที่สั่งสมบอกกับสุว่า "มันต้องสาหัสอยู่แล้ว กว่าจะผ่านไปได้..
ก็ใช้เวลานานเท่านาน เหมือนที่เคยๆนั่นแหละ"

มโนไปไกล...แม้เขาจะขอโทษแล้ว แต่คำพูดที่เขาใช้ดุ ยังคงตามมาหลอกหลอน
มันกลายเป็นไม่แน่ใจ

หลังพี่กลับจากเลิกงาน ก็ปล่อยให้ไปเตะบอลก่อน
ตั้งใจว่า...วันนี้จะงดโทรคุย ให้พิ้นที่ส่วนตัวเขา และเซฟโซนตัวเอง ค่อยๆถอยออกห่าง จะได้ทำใจได้ (วางแผนเองเออเอง เสร็จสรรพ)

แต่หลังเลิกเตะบอล...พี่ก็โทรมา แผนไม่รับสายและบอกว่าจะนอนแล้ว ไม่เป็นผล
พี่โทรมา...พี่ก็ไปอาบน้ำ เหมือนเช่นทุกวันที่เราคุยกัน ทำตัวปกติ ไม่รู้สึกรู้สา...กับใบหน้าบานๆบูดๆ เป็นตูดหมู
ก็ถามไถ่ปกติ สุก็ตอบคำ อย่างผิดปกติ ไม่ยอมยิ้ม ไม่พูดเยอะเหมือนทุกวัน

นิสัยผู้ชาย...ไม่คิดเล็กคิดน้อย ก็สังเกตถามว่าง่วงรึเปล่า วันนี้ทำไมแปลกไป จำไม่ได้เลยมั้ง...ว่าตัวพี่ดุอะไรสุไว้ !

"พี่มาดุสุทำไม" น้ำเสียงสั่นเครือ...อู้อี้ไปตามสาย สร้างเสียงหัวเราะให้ชายเกือบชรา อย่างน่าหมั่นไส้
"เป็นไง โดนพี่ดุ...ไม่พูดไม่จาเลยหรอ" ยัง...ยังไม่หยุดขำอีก
"หัวเราะอะไร ตลกมากหรอ... พี่รู้มั้ยว่าสุร้องไห้นานแค่ไหน?" น้ำเสียงเครือมาอีกรอบ น้ำตาแทบจะแตก (รู้นะว่าปัญญาอ่อนมาก แต่น้อยใจอ่ะ...มันจะไหลให้ได้) รีบเอาผ้าห่มคลุมหัว
"ฮึ้ยสุ พี่ขอโทษครับ...ไม่เอาไม่ร้องครับ" น้ำเสียงและแววตาห่วงใยคู่เดิม ผวาตามอย่างร้อนใจ หากตอนนี้อยู่ใกล้ๆ...คงดึงหัวไปกอด

"จริงๆพี่ไม่ได้อยากจะดุสุ แต่ตอนนั้นพี่ทำงานอยู่...แล้วสุใส่ๆพี่ไปตั้งยาว พี่อ่านแล้วมันไร้สาระมากครับ พี่ก็เลยฟีลขาดครับ จริงๆเรื่องนี้พี่คิดว่าจะมาคุยกับสุตอนเย็นอยู่แล้ว พอสุส่งมาตอนพี่กำลังทำงาน...พี่เลยเป็นแบบนั้นน่ะ พี่ขอโทษสุนะ ไม่ร้องนะ"

"ก็สุคิดออกตอนนั้นอ่ะ ก็เลยพิมพ์ไป"

"ต่อไปอ่ะ สุจะเคลียอะไรกับพี่..แล้วเป็นเวลางาน ให้สุพิมพ์ไปบอกพี่ว่าอยากคุยด้วยเรื่องนี้ตอนพี่ว่าง พอพี่ว่าง...เราค่อยเคลียกัน ไม่ใช่สุว่าง สุก็ใส่ๆได้ตามอำเภอใจ ถึงพี่จะยอมสุหมดทุกเรื่อง...แต่มันก็ต้องอยู่ในเหตุผล แล้วยิ่งพี่ทำงานพี่บอกสุแล้ว ว่าพี่จริงจังอยู่...อยู่ในโหมดเครียด จะมางอแงกันตอนนั้นไม่ได้"
น้ำเสียงอ่อนๆอธิบายยาวๆ นอนตะแคงหันหน้าเขาหากัน เด็กน้อยรับฟังคนแก่ด้วยแววตาที่ผ่อนคลายลง

"พี่ก็ไม่คิดว่าสุจะเป็นแบบนี้ พี่ขอโทษสุนะครับ ขอโทษ ขอโทษ ยิ้มให้พี่ได้แล้ว"

"อื้อ" เสียงรับคำอู้อี้ รับกับใบหน้าบานๆที่ยังยับยู่ยี่

"สุอยากตีพี่" พูดแบบนั้น...เพราะว่าทุกครั้งที่พี่เขาทำอะไรไม่เข้าท่า สุจะตีๆ ตลอดทาง คือเรื่องที่ทำให้สุโกรธ...สุก็จะตี นึกได้ตอนไหนก็ตี

"ได้ครับ ตีเลย"
"ไว้เจอก่อน จะตีสัก10ที"
"เอา100ทีไปเลย"
"พูดแล้วนะ ถูกตีแล้วอยู่เฉยๆด้วย"
"ครับ พี่ไม่ตีสุคืนหรอก"
"ไม่ใช่แค่ตี ทำอย่างอื่นก็ไม่ได้"
"หรอครับ... แต่สุทำอย่างอื่นพี่ด้วยก็ได้นะครับ"

แล้วบทสนทนาขำๆ เสียงหัวเราะ ก็กลับคืนสู่ทั้งคู่อีกครั้ง... รอยยิ้มจากเด็กน้อย ก็เผยออกมาอย่างเต็มใจ

ยาวเป็นประวัติศาสตร์ขนาดนี้...คงไม่ใช่แค่ บอกให้โลกรู้ว่าตัวเองกำลังคุยอะไร กับผู้ชายคนหนึ่ง

แต่มันคือการบันทึก...เรื่องราวครั้งแรกของการได้ปรับความเข้าใจ
ครั้งแรก...ที่มีผู้ชายมาอธิบาย ว่าทำไมต้องพูดแบบนั้น
ครั้งแรก...ที่ถูกเคลียสิ่งที่คาใจ ไม่ใช่ถูกสั่งสม หมักหมมจนกลายเป็น ปลาร้าเดือนห้า

ครั้งแรกที่แผนซ้อมอกหัก...ล้มไม่เป็นท่า ทั้งๆที่ซ้อมครั้งแรกแท้ๆ

อันที่จริง ถ้ามีน้องหรือเพื่อนมาขอคำปรึกษาโดยเล่ามาแบบนี้ คงด่าคนๆนั้นไปแล้ว...ว่าเธอนี่มันช่างไร้สาระจริงๆเลย แต่พอมันเป็นเรื่องของตัวเอง รู้สึกจริง น้ำตาจริง มันนอยด์จริงๆนะ มโนอีกด้วย

จริงๆสุก็ไม่ผิดหรอก... ผิดที่พี่นั่นแหละ ที่ทำให้เคยตัวก่อน

ก็ไม่รู้นะ....ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง
แต่พอรู้จักไปเรื่อยๆ
พี่ก็แอบเท่ห์เหมือนกันแฮะ อาจจะไม่ได้สูง180 ผิวเข้มๆ หน้าบ้านๆ 555555

ถ้าพี่ใจดีกับสุไปตลอด...พี่ต้องเป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดในโลกแน่ๆ

22.04.62
"พี่ขอโทษครับสุ"
SHARE
Writer
SUPANNEEGA
letter girl
คุยกับตัวเอง

Comments