อาหารฝีมือแม่
ตั้งแต่ฉันจำความได้ มื้อเช้าทุกมื้อของฉันจะประกอบไปด้วย ผัดผัก ไข่เจียว ปลาทอด

บางวันเป็นผัดผักบุ้ง บางวันเป็นผัดผักคะน้า บางวันเป็นผัดบรอคโคลี่ แต่ก็เป็นผัดผัดในทุกๆวัน

บางวันเป็นไข่เจียว บางวันเป็นไข่ดาว บางวันเป็นไข่ขยี้ ต้องมีหนึ่งในสามเมนูนี้ในทุกๆวัน

บางวันเป็นปลาอินทรีย์ฝทอด บางวันเป็นปลาแซลมอนทอด บางวันเป็นปลาลิ้นหมาทอด แต่ก็ล้วนเป็นปลาทอดในทุกๆวัน

นานๆทีจะมีข้าวต้มทรงเครื่องบ้าง ไม่ข้าวต้มหมูสับ ข้าวต้มไก่ ข้าวต้มปลา ก็ข้าวต้มกุ้ง

เมนูเหล่านี้เป็นอาหารที่แม่ฉันตื่นเช้าขึ้นมาทำให้กินในแทบทุกวัน

ฉันคิดในใจว่าเมนูอีกแล้วหรอเป็นร้อยเป็นพันครั้ง

แต่ก็ทานหมดในทุกๆครั้ง ไม่เหลือแม้แต่ข้าวเม็ดเดียว

ไม่ใช่ว่าฝีมือของแม่อร่อย
แต่เป็นเพราะฉันทานเก่งต่างหาก

จนวันหนึ่งฉันย้ายเข้าโรงเรียนประจำ
อาหารฝีมือแม่ไม่มีอีกแล้วนะ ฉันบอกตัวเองอย่างดีใจ

วันแรกที่เข้าเรียน
ฉันยืนอยู่หน้าโรงอาหารคิดอยู่นานว่ามื้อนี้ทานอะไรดี
สุดท้ายอาหารที่ฉันเลือกทานก็เป็นข้าวต้มหมูสับ
เมนูเดิมๆที่ทานตั้งแต่ยังเด็ก...

ถึงแม้ชื่ออาหารจะเหมือนกัน 'ข้าวต้มหมูสับ'
แต่กลับให้ความรู้สึกและรสชาติที่ต่างกัน

คราวนี้ฉันรู้แล้วว่าอาหารฝีมืิอแม่ ถึงแม้จะไม่อร่อย แต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใย เอาใจใส่ และอบอุ่นกว่าใคร


SHARE
Written in this book
รอยเท้าก้าวเดียว
ขาข้างหนึ่งที่ย่างออกไป แม้ไม่รู้ว่าผืนดินตรงนั้นจะเป็นเส้นทางอ่อนนุ่มหรือขวากหนามบั่นทอนจิตใจ
Writer
Daphnis
Yesterday you
Lost in blue, never come back.

Comments

nnnnna
8 months ago
อ่านแล้วอยากกลับบ้านไปหาแม่เลยค่ะ😭
Reply
Daphnis
8 months ago
ใช่มั้ยคะ กับข้าวฝีมือคุณแม่ดีที่สุดแล้ว
Yesterdayoncemore
8 months ago
เรื่องราวน่ารักจังค่ะ
Reply
Daphnis
8 months ago
ขอบคุณนะคะ :)