ว่าด้วยเรื่องสัญชาตญาณ
  สองถึงสามอาทิตย์มานี่ต้องยอมรับว่า อารมณ์ของฉันไม่ความเสถียรเอาเสียเลย เศร้าก็เศร้าไม่สุด สุขก็ใช่ว่าจะมาก สับสนหรือร้อนรน ทุกอย่างอย่างมัน ประดังประเดกันเข้ามาแบบไม่รู้หัว ไม่รู้หาง แล้วฉันก็ไม่สามารถจะพูดหรือจะบอกความรู้สึกนี้กับใครได้เพราะถึงพูดแบบนั้นออกไป ทุกคนคงมองแบบเดิมๆ การเลือกใครสักคนที่เราจะสามารถพูดบางสิ่งบางอย่าง บางทีอาจจะเป็นคนที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อนเลยก็ได้ ขอบคุณนะที่ที่อยู่ด้วยกันตอนนั่น
   แล้วเมื่อเวลาผ่านไป ทุกอย่างตกผลึกพายุได้สงบ อารมณ์สำหรับเราเป็นเพียงกระแสลมแรงเป็นระยะๆ(อารมณ์เราไม่ทางสงบนิ่งได้ สาบาน) เราได้ยอมรับ ปลดปล่อย ทุกห้วงรักของจิตใจให้เริงระบำไปตามชีวิตแบบที่เราที่เคยเป็นมา สำหรับคนอื่นมักจะใช้ “สมอง” นำทางเสมอ แต่สำหรับฉันมักใช้ “หัวใจ” นำทาง ตลอดมา และมันคงจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป มันคงสัญชาตญาณการเอาตัวรอดส่วนตัวของฉันไปเสียแล้ว ทุกอย่างที่เป็นฉันมันมีเหตุและผลของฉัน ฉันรักเรียนรู้ในสิ่งรักเสมอ และ ซื่อสัตย์ยอมรับต่อผลของการกระทำในทุกอย่างที่ฉันได้รับ เพราะมันคือสิ่งที่ฉันเลือกที่จะทำและเป็น ไม่การกระทำใดทดแทน ต่อการกระทำใดได้ “พ่อ” คือ ผู้ชายที่หล่อหลอม ต้นแบบชีวิตให้ให้ฉันเรียนรู้ว่าการเติบโตเป็นคนดีเป็นเช่นไร แต่การที่ยึดถือคำสอนของพ่อ ออกมาผจญโลกกว้างตั้งแต่เด็กนั้นมันยังให้ฉันทำให้รู้ว่า”คนดี” สีขาวของพ่อ ไม่สามารถดำรงตนอยู่กับใครได้แน่เพราะโลกคำว่า “คนดี” คือคนที่เค้ากล่าวคำสรรเสริญสดุดี เมื่อลาโลกไปแล้วเท่านั้น ฉันจึงเลือกแต่งเติมสีสรรมากมากให้กับชีวิตของตัวเอง ฉันดีให้กับคนที่รักฉันด้วยหัวใจเท่านั้น ส่วนที่เหลือใครจะได้สีไหนไปครอบครอง อยู่ที่ว่า “สัญชาตญาณ”ของฉันบอกว่า พวกควรจะได้รับสีใดจากไป แต่รับรองไม่เคยมีใครได้รับ”สีขาว” ไปครอบครองเลยแม้แต่คนเดียว ไม่แม้แต่ “ตัวฉันเอง” เพราะทุกก้าวของชีวิตของฉันหมายถึงลมหายใจ และฉันรู้สึกว่าฉันพักผ่อน อ่อนแอปล่อยให้ใครต่อใครทำอะไรต่อมิอะไรกับจิตใจมามากเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่ฉันจะกลับมาซะที แต่อย่าลืมนะครั้งนี้ฉันไม่เป็นคน “เริ่ม”

                            ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนมีความหมาย
                                    โดย นิ้วกลม
                                  


SHARE
Writer
QueenOpiumFlower_P
Toxic and Flowers
I can be anything...Whatever I want and who’s know....

Comments