การตายครั้งที่หนึ่ง
ใครจะไปอยากตายกัน?

ฉันเคยเอ่ยคำนี้ออกมาก่อนที่จะรู้ตัวว่าตนป่วยเป็นอะไร และเป็นช่วงก่อนจะเผชิญหน้ากับนรกบนดิน

ในขณะที่ชุดนิสิตถูกรีดจนเรียบในระดับที่พอดูได้นั้น ฉันได้นำมันมาขึ้นประดับบนร่างของตนก่อนจะหมุนเล็กน้อยเพื่อดูความเรียบร้อย

ในวันแรกที่ได้สัมผัสการเป็นนิสิตแบบเต็มตัว ฉันยิ้มให้กับตัวเองในกระจกก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับรูมเมทที่สนิท

เนิ่นนานผ่านไปตามกาล ฉันได้ใช้ชีวิตบนคำว่า 'ไม่ใช่ทาง' มาระยะหนึ่ง แม้จะพยายามมองในแง่ดีและพัฒนาตนในแบบที่ควรกระทำอย่าง
การทำงานพิเศษ
ฉันเริ่มทำงานการจัดอีเวนท์ เพื่อจะได้พัฒนาทักษะการ managed งานในสาขา การจัดการโรงแรมและการท่องเที่ยว (tourism) และการทดลองเข้าการขายของออนไลน์และการตลาดในสาขา การตลาด

แต่ผลออกมาติดลบทั้งหมด ฉันไม่ประสบความสำเร็จเลย แถมเสียทรัพท์ไปจำนวนมากจนไม่มีอะไรติดตัวแล้ว ณ ตอนนั้น แถมค่าเรียนราคาแพงของการเรียน international college ทำให้ค่าใช้จ่ายบานยิ่งกว่าดอกเห็ด

ที่แย่ที่สุดคือ การได้ยินเสียงอันแสนผิดหังจากบุคคลผู้เป็นที่รัก และคำต่อว่าจากพวกเขา
สิ่งเหล่านั้นทำฉันใจแหลกสลาย
ใช่ มันทำใจฉันพังยิ่งกว่าอะไรดี ฉันที่เคยมั่นใจและมุมานะ เริ่มพลิกเปลี่ยนกลับเป็นคนไร้ความมั่นใจ เก็บตัว ไม่กล้าลงมืออะไรทั้งนั้นไป

ไม่เพียงเท่านั้นความผิดหวังเมื่อได้ยินจากปากของ ป้า ผู้ส่งเสียฉันเมื่อได้รับรู้ว่าการสอบฉันนั้นไม่ค่อยดีนัก คำตำหนิที่กัดกร่อนใจฉันจนแทบไม่เหลือนั้นได้ถูกย่อยสลายไปเป็นผง

ฉันไม่สามารถยืนบนคำโกหกได้ แต่ในขณะเดียวกันที่โลกสอนให้เป็นคนโกหก
ฉันกลืนทุกสิ่งลงท้องก่อนก้มหน้ากลับมหาลัยทั้งน้ำตา ความสิ้นหวังได้มาเคาะประตูใจอันแหลกเหลวอีกครั้ง และเชื้อเชิญไปยังเส้นทางที่ผิดและร้ายแรงอย่าง
การฆ่าตัวตาย
แววตาไร้ความรู้สึกเดินร่อนเร่ไปทั่วพร้อมทั้งปล่ิยใจลอยตามสายลม ก่อนบรรจบกลับมายังห้องและกลืนยากว่า 20 เม็ดที่มีลงท้องอย่างไม่ปรานี

ไม่นานนักเสียงเอะอะจากครอบครัวที่พยายามมาหาเนื่องจากไม่สามารถติดต่อฉันได้ก็มาถึง

ผู้เป็นมารดาเข้าสวมกอดร่างฉันที่เริ่มไร้สติ พร้อมทั้งความสงสัย เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงอันแสนกังวล แต่คำตอบที่ได้รับทำเอาเธอใจสลาย

เพียงไม่นานร่างก็ถูกหามไปยังโรงพยาบาล และฉันก็ไม่ได้สติอะไรอีกเลย
รู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนอยู่ที่ใดที่หนึ่ง
เหมือนมีอาการภาพตัดเป็นช่วงๆ มาเป็นระยะ ฉันจำได้เพียงไออุ่นบางๆก็ผู้เป็นครูที่ให้กำลังใจฉันเรื่อยมา จากนั้นก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลยจนกลับที่ที่ฉันเรียกว่า บ้าน

SHARE
Written in this book
ฉันคือ?
Writer
Petoosan
Petoosan
Depression

Comments